Δημοκρατικό Κόμμα της Κορέας
Δημοκρατικό Κόμμα 더불어민주당 | |
|---|---|
 | |
| Πρόεδρος | Γιουν Χο-τζουνγκ (προσωρινός) |
| Ίδρυση | 18 Σεπτεμβρίου 1955 (Δημοκρατικό Κόμμα)[1] 26 Μαρτίου 2014 (Νέα Πολιτική Συμμαχία για τη Δημοκρατία) 28 Δεκεμβρίου 2015 (Δημοκρατικό Κόμμα της Κορέας |
| Προκάτοχος | Δημοκρατικό Κόμμα Νέα Πολιτική Συμμαχία |
| Έδρα | 7, Γκούκο ντέρο 68-γκιλ, Επαρχία Γιογκτουγκπόγκου, Σεούλ |
| Μέλη (2019[2]) | 4.065.408 |
| Ιδεολογία | Φιλελευθερισμός[3] Πτέρυγες:[4] Σοσιαλφιλελευθερισμός Μετριοπαθής συντηρητισμός Κοινωνικός συντηρητισμός Οικονομικός φιλελευθερισμός |
| Πολιτικό φάσμα | Πολυσυλλεκτισμός Κέντρο[5][α] Πτέρυγες:[4] Κεντροαριστερά[β] έως κεντροδεξιά[10] |
| Χρώματα | Μπλε[11] |
| Έδρες στην Εθνοσυνέλευση | 172 / 300 |
| Δήμαρχοι και Κυβερνήτες πόλεων | 10 / 17 |
| Περιφερειακοί Δήμαρχοι | 151 / 226 |
| Έδρες τοπικής αυτοδιοίκησης | 2.251 / 3.751 |
| Σημαία κόμματος | |
 | |
| Ιστότοπος | |
| theminjoo.kr | |
| Πολιτικό σύστημα στη Νότια Κορέα Πολιτικά κόμματα Εκλογές | |
Το Δημοκρατικό Κόμμα (Κορεατικά: 더불어민주당, χάντσα: 더불어民主黨, προφέρεται: ντομπουλομιντζουντάνγκ, σύντμηση: 민주) είναι ένα κεντρώο, φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στη Νότια Κορέα.[12][13] Στα Κορεατικά προφέρεται Μιντζού. και στο παρελθόν ονομαζόταν Νέα Πολιτική Συμμαχία για τη Δημοκρατία (NPAD).[14] Το κόμμα ιδρύθηκε στις 26 Μαρτίου 2014 από συγχώνευση του Δημοκρατικού Κόμματος και της προπαρασκευαστικής επιτροπής του Κόμματος Νέου Πολιτικού Οράματος.
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ίδρυση (Μάρτιος 2014)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Δημοκρατικό Κόμμα ιδρύθηκε με το όνομα "Νέα Πολιτική Συμμαχία για τη Δημοκρατία" στις 26 Μαρτίου 2014, όταν ο Αν Τσολ-σου ήταν αρχηγός μίας ομάδας που ετοιμάζονταν να σχηματίσουν το "Κόμμα Νέου Πολιτικού Οράματος". Αντί αυτού, συμφώνησαν για συγχώνευση με το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Δημοκρατικό Κόμμα, στο οποίο αρχηγός ήταν ο Κιμ Χαν-γκιλ. Ο Αν και ο Κιμ ανέλαβαν από κοινού την ηγεσία του νέου κόμματος.[15] Τρεις μήνες μετά, στις αναπληρωματικές εκλογές του Ιουλίου του 2014 το κόμμα δεν κέρδισε καμία έδρα, και οι δύο αρχηγοί παραιτήθηκαν.[16] Μία έκτακτη επιτροπή ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος.[17]
Αν-Μουν: αντιπαράθεση και διάσπαση (2015-16)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Την 7η Φεβρουαρίου 2015, κατά τη διάρκεια μίας συνδιάσκεψης της Νέας Πολιτικής Συμμαχίας για τη Δημοκρατία (ΝΠΣΔ), ο Μουν Τζε-ιν εξελέγη νέος πρόεδρος του κόμματος.[18] Ο Μουν Τζε-ιν και ο φίλος του, ο μετέπειτα Πρόεδρος της Ν. Κορέας, Ρο Μού-χιον είχαν μαζί ένα δικηγορικό γραφείο στην Μπούσαν, όπου ειδικεύονταν στα ανθρώπινα δικαιώματα.[19] Η κομματική παράταξη του Μουν ευνοούσε τον Ρο Μού-χιον και ήταν αντίθετη με τους Αν και Κιμ. Τον Μάιο του 2015, ενώ οι δύο τελευταίοι παρευρίσκονταν σε ένα μνημόσυνο του Ρο Μού-χιον, ένα πλήθος τους αποδοκίμασε κατηγορώντας τους ότι «έσπειραν εσωτερικές διχόνοιες» στο κόμμα.[20]
Καθώς εντάθηκαν οι ενδοκομματικές αντιπαραθέσεις, η δημοτικότητα του κόμματος έπεσε από 40% σε 30% στις δημοσκοπήσεις.[21] Τον Σεπτέμβριο του 2015, μία ολιγομελής κοινοβουλευτική ομάδα με αρχηγό τον Τσουν Τζουνγκ-μπε εγκατέλειψαν τη ΝΠΣΔ, και ίδρυσαν το Λαϊκό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα.[22][23] Μία δημοσκόπηση που διεξήχθη στις 12-14 Νοεμβρίου 2015 έδειξε ότι οι υποστηρικτές της ΝΠΣΔ ήθελαν περισσότερους πολιτικούς στην ηγεσία του κόμματος, ίσως μία τριμελή προεδρία που να περιλαμβάνει τον Μουν, τον Αν, και τον δήμαρχο της Σεούλ Παρκ Ουόν-σουν.[24] Την 29η Νοεμβρίου, ο Αν απέρριψε την πρόταση για κοινή ηγεσία,[25] και αντί αυτού πρότεινε την σύγκληση κομματικής συνόδου για την εκλογή ενός νέου αρχηγού. Όταν έστειλε τελεσίγραφο στον Μουν ζητώντας αλλαγή αρχηγού, αυτός απέρριψε το αίτημα.[26] Την 13η Δεκεμβρίου ο Αν και μία τριανταμελής κοινοβουλευτική ομάδα εγκατέλειψαν την Νέα Πολιτική Συμμαχία για τη Δημοκρατία.[27]
Ο Αν και η ομάδα του, με συμπεριλαμβανόμενο τον Κιμ Χαν-γκιλ, ξεκίνησαν τις προετοιμασίες για την ίδρυση ενός νέου κόμματος.[28][29] Στις 12 Ιανουαρίου 2016, ο Κουον Ρο-καπ, ένας συνεργάτης του πρώην Προέδρου Κιμ Ντε-τζουνγκ, εγκατέλειψε το κόμμα μαζί με μια κοινοβουλευτική ομάδα 40 μελών. Έριξε την ευθύνη στον αρχηγό του κόμματος, τον οποίον χαρακτήρισε ως «στενόμυαλο ηθικολόγο και μοναστικό» που δημιούργησε μία "Ρο-ιστική παράταξη" στη ΝΠΣΔ.[30] Τον Ιανουάριο του 2016, το Λαϊκό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα του Τσουν συγχωνεύτηκε με την ομάδα του Αν Τσολ-σου και ιδρύθηκε το Λαϊκό Κόμμα, με αρχηγό τον Αν.[31][32]
Μετά τις διασπάσεις, η ΝΠΣΔ μετονομάστηκε σε Κόμμα Μιντζού (σημαίνει "δημοκρατικό") και στις 27 Ιανουαρίου 2016 ο Μουν παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος.[33] Η ηγεσία του κόμματος πέρασε στον Κιμ Τσονγκ-ιν, έναν οικονομολόγο από την ομάδα συμβούλων της Προεδρίνας Παρκ Γκουν-χιέ.[34][35] Ο Κιμ θεωρήθηκε ως μια απροσδόκητη επιλογή για το κεντροαριστερό Μιντζού, καθώς οι προηγούμενες συνεργασίες του ήταν με τις δεξιές κυβερνήσεις των Τσουν Ντου-χουάν (5ος Πρόεδρος, 1980-1988) και Ρο Τάε-γου (6ος Πρόεδρος, 1988-1993).[36] Το 1981-1988 ήταν βουλευτής με το Κόμμα Δημοκρατικής Δικαιοσύνης και το 1989-1990 ήταν Υπουργός Υγείας.[37]
Υπό την ηγεσία του Κιμ Τσονγκ-ιν (Ιανουάριος-Αύγουστος 2016)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Κιμ Τσονγκ-ιν θεωρούσε τους "Ρο-ιστές" και τους εξτρεμιστές ως πηγές προβλημάτων για το κόμμα, και ήθελε να περιορίσει την επιρροή τους.[38] Κατά την περίοδο πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2016, ο Κιμ απέρριψε τους σημαντικούς Ρο-ιστές υποψήφιους, με πρώτο τον Λι Χε-τσαν, ο οποίος είχε διατελέσει Πρωθυπουργός στην κυβέρνηση του Ρο Μού-χιον.[39] Ο Λι εγκατέλειψε το κόμμα, δηλώνοντας ότι «η ηγεσία του Κιμ Τσονγκ-ιν ανέφερε χοντρικά τους πολιτικούς λόγους, αλλά δεν ήταν καλή πολιτική προσέγγιση». Η επιτροπή του Δημοκρατικού Κόμματος κατάρτισε μία λίστα υποψηφίων με μέλη του κόμματος που θα περιγράφονταν ως συμβατικά. 20 μέρες πριν τις εκλογές ο Κιμ προσφέρθηκε να παραιτηθεί, αλλά τελικά διατήρησε την θέση του.[40] Δήλωσε ότι θα συνεχίσει να επιδιώκει αναβάθμιση στην εικόνα και την ταυτότητα του κόμματος, αλλά για την ώρα «παραμένει προσκολλημένο σε παλιές προλήψεις».[34]
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 το Δημοκρατικό Κόμμα ήρθε πρώτο και κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών (123) στην Εθνοσυνέλευση.[21][41] Μετά την εκλογική νίκη του, ο Κιμ Τσονγκ-ιν ανακοίνωσε ότι το Δημοκρατικό Κόμμα θα επιδιώξει οικονομική ανάπτυξη, δομικές αναδιαρθρώσεις, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ανάπτυξη της βιομηχανίας. Θα υποστηρίξει την ίδρυση ιδιωτικών νοσοκομείων και "φιλικού για τις εταιρείες" περιβάλλοντος.[42]
Προεδρικές εκλογές του 2017
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τον Απρίλιο του 2017 η Προεδρίνα Παρκ Γκουν-χιέ κατηγορήθηκε και δικάστηκε για κατάχρηση της εξουσίας, διαφθορά, άσκηση βίας και διαρροή κυβερνητικών μυστικών.[43] Στις προεδρικές εκλογές κέρδισε ο Μουν Τζε-ιν, ο οποίος συγκέντρωσε το 41,1% των ψήφων και έγινε ο 12ος Πρόεδρος της Νότιας Κορέας.
Ιδεολογία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Δημοκρατικό Κόμμα περιγράφεται κυρίως ως κεντρώο κόμμα.[γ] Ωστόσο, το κόμμα περιγράφεται επίσης ως κεντροαριστερό, κυρίως στο εσωτερικό της Νότιας Κορέας, επειδή είναι ο κύριος φιλελεύθερος αντίπαλος του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος Δύναμης[δ][55]. Η ιδεολογία του Δημοκρατικού Κόμματος έχει υποστεί αλλαγές ανάλογα με την ηγεσία του. Στις πρώτες μέρες του κόμματος, η ηγεσία με μετριοπάθειες και συντηρητικές τάσεις ήταν κυρίαρχη, αλλά ως αποτέλεσμα του ανταγωνισμού μεταξύ προοδευτικών και συντηρητικών για την ηγεσία, το κόμμα έχει σταδιακά κινηθεί προς μια πιο προοδευτική κατεύθυνση.[56]
Το Δημοκρατικό Κόμμα αξιολογείται ως η κυρίαρχη επιλογή για τους κεντροαριστερούς στην Κορέα. Λόγω της φύσης του εκλογικού συστήματος της Νότιας Κορέας, τα μικρότερα κόμματα σπάνια κερδίζουν έδρες στις εκλογές, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι προοδευτικοί ψηφοφόροι να ψηφίζουν το Δημοκρατικό Κόμμα λόγω τακτικής ψήφου.[57] Για αυτόν τον λόγο, το Δημοκρατικό Κόμμα αντιμετωπίζεται μερικές φορές ως «προοδευτικό» ή «αριστερόστροφο» κόμμα σε σύγκριση με τον αντίπαλό του.
Ωστόσο, ερευνητές υποστηρίζουν ότι το Δημοκρατικό Κόμμα έχει κεντροδεξιές πολιτικές με βάση τα διεθνή πρότυπα.[58] Έχει αξιολογηθεί, ότι το Δημοκρατικό Κόμμα θεωρείται προοδευτικό εντός της Δημοκρατίας της Κορέας παρά το γεγονός ότι δεν είναι προοδευτικό με βάση τα διεθνή πρότυπα, επειδή η Νότια Κορέα έχει ένα πιο συντηρητικό πολιτικό τοπίο σε σύγκριση με άλλα κράτη του ΟΟΣΑ.[ε] Στο βιβλίο του με τίτλο 1219 Το Τέλος Είναι η Αρχή, ο Μουν Τζε-ιν γράφει: «Είναι μια οπισθοδρομική πολιτική πραγματικότητα, μοναδική στη Νότια Κορέα, το γεγονός ότι οι πολιτικές δυνάμεις που είναι κεντροδεξιές στη φύση τους δέχονται επίθεση ως αριστερές».[61]
Πτέρυγες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Δημοκρατικό Κόμμα είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, με ιδεολογικές παρατάξεις που εκτείνονται από την κεντροαριστερά έως την κεντροδεξιά στο πολιτικό φάσμα.
Φιλελεύθεροι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Από τον Μάρτιο του 2024, το κόμμα κυριαρχείται από την φιλελεύθερη και σοσιαλφιλελεύθερη[62] (θεωρείται προοδευτική στο εσωτερικό) παράταξη υπέρ του Λι Τζάε-μιουνγκ, που μάλιστα εξελέγη πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κορέας το 2025.[63][64] Η πτέρυγα επικεντρώνεται γύρω από αυτόν.[65] Υποστηρίζει κεντρώες και κεντροαριστερές, προοδευτικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών τύπου New Deal.[66] Ο ίδιος ο Λι υποστηρίζει ότι δεν είναι «αριστερός», αλλά μάλλον περισσότερο υπέρ του πατερναλισμού.[67][68] Ο Λι περιγράφει τον εαυτό του ως υποστηρικτή των επιχειρήσεων αλλά ταυτόχρονα και της προώθησης των δικαιωμάτων των εργαζομένων[69], ενώ είναι επίσης υποστηρικτής του ελεύθερου εμπορίου.[70] Η πτέρυγα αυτή, απολαμβάνει μεγάλης υποστήριξης από την βάση του κόμματος, αλλά υπάρχει λιγότερη υποστήριξη μεταξύ των υψηλόβαθμων στελεχών μελών της Εθνοσυνέλευσης.
Φιλελεύθεροι συντηρητικοί (κεντρώος ρεφορμισμός)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι φιλελεύθεροι συντηρητικοί, που στην Νότια Κορέα χαρακτηρίζονται με τον όρο «κεντρώοι ρεφορμιστές» ιστορικά κυριαρχούσαν στο Δημοκρατικό Κόμμα και στις πολιτικές του.[71][72][73][74] Η πτέρυγα επικεντρωνόταν γύρω από τον πρώην πρόεδρο Κιμ Ντάε-τζουνγκ. Ο πρώην πρόεδρος Μουν Τζάε-ιν, ανήκε επίσης σε αυτήν την πτέρυγα. Η κυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε «κεντρώα-φιλελεύθερη»[72], υιοθετώντας μια πολιτισμικά φιλελεύθερη προσέγγιση στη στρατιωτική μεταρρύθμιση, τη σχολική μεταρρύθμιση και τα περιβαλλοντικά ζητήματα, αλλά μια κάπως μετριοπαθή ή και κοινωνικά συντηρητική σε άλλα ζητήματα.[75] Η κάποτε ισχυρή φιλελεύθερη-συντηρητική υπο-πτέρυγα υπέρ του Λι Νακ-γιόν, που γενικά χαρακτηρίζεται ως μέρος της ευρύτερης πτέρυγας αλλά με ελαφρώς πιο κοινωνικά συντηρητικές και οικονομικά φιλελεύθερες θέσεις, έχει de facto μεταφερθεί στο Δημοκρατικό Κόμμα Νέου Μέλλοντος.[76]
Συντηρητικοί
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αν και η επιρροή του έχει μειωθεί σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, υπάρχει επίσης μια κοινωνικά συντηρητική και οικονομικά φιλελεύθερη παράταξη με επίκεντρο τον Πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης Κιμ Τζιν-πιο.[77] Αυτοί παρουσιάζουν κοινωνικά συντηρητικές στάσεις σχετικά με τις αμβλώσεις και τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+, ενώ υποστηρίζουν οικονομικά φιλελεύθερες πολιτικές όπως η απορρύθμιση των ακινήτων.[78] Μια έρευνα που διεξήχθη από την εφημερίδα Maeil Business Newspaper, η οποία αξιολόγησε τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης με βάση τα εκλογικά τους αρχεία, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Κιμ Τζιν-πίο ήταν πιο κοντά στο να είναι συντηρητικός παρά στο να είναι κεντρώος.[79] Ο Κιμ παρουσίασε το «Κίνημα Θεραπείας της Ομοφυλοφιλίας» ως ένα από τα πολλά προτεινόμενα αντίμετρα κατά του χαμηλού ποσοστού γεννήσεων στη Νότια Κορέα, το οποίο στόχευε στη μεταστροφή των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων σε ετεροφυλόφιλα.[80]
Μετριοπαθείς συντηρητικοί όπως ο Κιμ Γιονγκ-τσουν, ο Κιμ Μπουκ-κιουμ και ο Γιανγκ Σενγκ-τζο, οι οποίοι αποστάτησαν από τα κυρίαρχα συντηρητικά κόμματα, αποτελούν μια μειονότητα εντός του κόμματος. Εντός του Δημοκρατικού Κόμματος, υιοθετούν μια σχετικά συντηρητική στάση, όπως η αντίθεση σε μεταρρυθμιστικά νομοσχέδια.[81]
Ηγεσία του κόμματος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πρόεδροι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Α/α | Πρόεδρος[82] | Θητεία | ||
|---|---|---|---|---|
| Έναρξη | Λήξη | |||
| 1 | .jpg){kind=small} .jpg){kind=small} |
Συμπροεδρία
Κιμ Χαν-γκιλ |
26 Μαρτιόυ 2014 | 31 Ιουλίου 2014 |
| — |  |
Παρκ Γιoύνγκ-σαν | 4 Αυγούστου 2014 | 18 Σεπτεμβρίου 2014 |
| — |  |
Μουν Χι-σανγκ | 18 Σεπτεμβρίου 2014 | 9 Φεβρουαρίου 2015 |
| 2 | _cropped.jpg){kind=small} |
Μουν Τζε-ιν | 9 Φεβρουαρίου 2015 | 27 Ιανουαρίου 2016 |
| — | .jpg){kind=small} |
Κιμ Τσονγκ-ιν | 27 Ιανουαρίου 2016 | 27 Αυγούστου 2016 |
| 3 |  |
Τσου Μι-ε | 27 Αυγούστου 2016 | 25 Αυγούστου 2018 |
| 4 | Λι Χε-τσαν | 25 Αυγούστου 2018 | 29 Αυγούστου 2020 | |
| 5 | _(cropped).jpg){kind=small} |
Λι Νακ-γιον | 29 Αυγούστου 2020 | 9 Μαρτίου 2021 |
| — |  |
Κιμ Τε-νιόν
(προσωρινός) |
9 Μαρτίου 2021 | 8 Απριλίου 2021 |
| — |  |
Ντο Τζονγ-ουάν | 8 Απριλίου 2021 | 16 Απριλίου 2021 |
| — | Γιουν Χο-τζούνγκ | 16 Απριλίου 2021 | 2 Μαΐου 2021 | |
| 6 | Σονγκ Γιουνγκ-γκιλ | 2 Μαΐου 2021 | 10 Μαρτίου 2022 | |
| — | Γιουν Χο-τζούνγκ | 10 Μαρτίου 2022 | ... | |
Αποτελέσματα σε εκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Προεδρικές εκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Εκλογές | Υποψήφιος | Ψήφοι | Ποσοστό | Αποτέλεσμα |
|---|---|---|---|---|
| 2017 | Μουν Τζε-ιν | 13.423.800 | 41,1% | Νίκη  |
| 2022 | Λι Τζε-μιούνγκ | 16.147.738 | 47,83% | Έχασε |
Βουλευτικές εκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Εκλογές | Αρχηγός κόμματος | Ψήφοι | Ποσοστό ψήφων | Έδρες | +/- | Θέση |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2016 | Κιμ Τσονγκ-ιν | 6.069.744 | 25,5% | 123 / 300 |
 21 |
Αντιπολίτευση |
| 2020 | Λι Χε-σαν | 9.307.112 | 33,3% | 180 / 300 |
57 |
Πλειοψηφία |
Τοπικές εκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Έτος | Αρχηγός | Δήμαρχοι Πόλεων/Κυβερνήτες | Περιφερειακά συμβούλια | Δήμαρχοι δήμων | Δημοτικά συμβούλια |
|---|---|---|---|---|---|
| 2014 | Κιμ Χαν-γκιλ Αν Τσολ-σου |
9 / 17 |
349 / 789 |
78 / 226 |
1.157 / 2.898 |
| 2018[83] | Τσου Μι-ε | 14 / 17 |
652 / 824 |
151 / 226 |
1.638 / 2.927 |
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ 우리의 발자취 (στα Κορεατικά). Democratic Party of Korea. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2018.
- ↑ National Election Commission. «2019년도 정당의 활동개황 및 회계보고» (στα Korean).
- ↑ Το Δημοκρατικό Κόμμα έχει περιγραφεί ως φιλελεύθερο κόμμα από πολλές πηγές:
- Jesús Velasco (4 Ιουλίου 2019). American Presidential Elections in a Comparative Perspective: The World Is Watching. Rowman & Littlefield. σελ. 154. ISBN 1498557589.
- «Democratic Party of Korea». Britannica.
Democratic Party of Korea (DP), Korean Daeburo Minjudang, centrist-liberal political party in South Korea.
- Steven Denney (13 Μαρτίου 2017). «South Koreans Can't Agree What Democracy Is». Foreign Policy.
It doesn’t help Hwang’s credibility that the main opposition Minjoo Party, the liberal party with the most seats in the legislature, declared at the end of February its intent to see Hwang impeached for his refusal to grant a special prosecutor the right to continue its probe into the corruption scandal.
- Steven Denney (12 Αυγούστου 2016). «Dong-A Ilbo Sees Minjoo Party at a Crossroads». sino NK.
Having been handily defeated in the last two presidential elections (2007 and 2012), some say that the main liberal party, the Minjoo Party (더불어 민주당) is in need of an identity change.
- Steven Borowiec (24 Φεβρουαρίου 2016). «South Korean lawmakers try first filibuster since 1969 to block anti-terrorism bill». Los Angeles Times.
In recent years, the main liberal party, now the Minjoo Party, has changed its name, and had many high-profile members defect amid infighting and electoral defeats.
- 1 2 Δες την αντίστοιχη ενότητα του λήμματος
- ↑ Το Δημοκρατικό Κόμμα της Κορέας έχει περιγραφεί ως κεντρώο κόμμα από πολυάριθμες πηγές:
- «Democratic Party of Korea». Britannica.
Democratic Party of Korea (DP), Korean Daeburo Minjudang, centrist-liberal political party in South Korea.
- Andrew Walter (31 Οκτωβρίου 2019). «Political Populism: Eroding Asia's Complex Interdependence?» (PDF). Nanyang Technological University. S. Rajaratnam School of International Studies.
The South Korean President Moon Jae-in’s centrist-liberal Democratic Party has also reflected and tactically deployed the considerable popular nationalist sentiment in South Korean society as he vowed in early August that in the escalating bilateral trade dispute the country would “never again lose to Japan”.
- «South Korea: Economic and Political Outline». Santander. Ιουλίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2019.
The Minjoo Party: centre, socially liberal main opposition party, result of a 2014 merger between the Democratic Party and the New Political Vision Party, first party in the Parliament since August 2017
- «The Justice Party and the South Korean Left: A movement with potential, but divided and struggling». Europe Elects. 14 Νοεμβρίου 2019.
With most of national politics dominated by the centrist Democratic Party and the right-wing Liberty Korea Party (자유한국당), successor to the former governing Saenuri Party, there is little space for the Justice Party to find an opening for electoral success.
- Ahn, JH (19 Σεπτεμβρίου 2016). «South Korea split over whether to aid "arch-nemesis" in flood relief». NK news.org.
Her party, Saenuri, has also remained silent on the issue, in sharp contrast to centrist Minjoo Party [sic], which on Monday urged Seoul to look beyond politics and help its neighbor.
- «Democratic Party of Korea». Britannica.
- 1 2 «Moon Jae-in: South Korean liberal claims presidency». BBC. 9 Μαΐου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2019.
Mr Moon, of the centre-left Democratic Party, unsuccessfully ran against Ms Park in 2012 elections.
- 1 2 «Seoul's mayor found dead in presumed suicide after #MeToo allegation». France 24. 7 Σεπτεμβρίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2023.
A heavyweight figure in the ruling centre-left Democratic party, Park ran South Korea's sprawling capital – home to almost a fifth of the national population – for nearly a decade.
- 1 2 «S.Korea elects conservative outsider as president in tectonic shift». Reuters. 9 Μαρτίου 2022. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2023.
Official results showed Yoon, 61, edged out the ruling centre-left Democratic Party's Lee Jae-myung to replace Moon, whose single five-year term ends in May.
- 1 2 «"This is not the end": S. Korean activist ends 46-day hunger strike for anti-discrimination act». The Hankyoreh. 27 Μαΐου 2022. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2023.
During the press conference, activists directed their most scathing indictments at the center-left Democratic Party, which despite holding the outright majority in the National Assembly (167 seats) has failed to actively push for the law's enactment.
- ↑ «'진보정치의 시간'을 위해 필요한 4가지». 한겨레21. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2025.
- ↑ Park, Cheoljoong (2014-03-16) (στα Korean). News1. http://news.naver.com/main/read.nhn?mode=LSD&mid=sec&sid1=100&oid=421&aid=0000732800. Ανακτήθηκε στις 2014-04-22.
- ↑ Park, Seung-ju (2016-10-19) (στα Korean). News1. http://news1.kr/articles/?2805887. Ανακτήθηκε στις 2016-10-19.".
- ↑ «Main Opposition To Be Called 'The Minjoo Party Of Korea'». tbs.seoul.kr (Traffic Broadcasting System). 2015-12-30. http://www.tbs.seoul.kr/news/bunya.do?&typ_800=N&seq_800=10127679. Ανακτήθηκε στις 2015-12-30.
- ↑ Choi, He-suk (2014-03-20) (στα Korean). The Korea Herald. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-11-08. https://web.archive.org/web/20161108195318/http://khnews.kheraldm.com/view.php?ud=20140320001513&md=20140323004048_BL&kr=1. Ανακτήθηκε στις 2014-04-22.
- ↑ «Democratic Party, Ahn Cheol-soo agree to create new party». The Dong-A Ilbo. 3 March 2014. http://english.donga.com/List/3/all/26/407931/1. Ανακτήθηκε στις 15 April 2016.
- ↑ «ΙΑΤΕ: Αναπληρωματικές εκλογές».
- ↑ «Co-chairmen quit amid election rubble». Korea JoongAng Daily. 1 August 2014. http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/article.aspx?aid=2992867. Ανακτήθηκε στις 15 April 2016.
- ↑ «Main opposition party picks ex-Roh aide as new leader». http://english.yonhapnews.co.kr/national/2015/02/08/73/0301000000AEN20150208002152315F.html.
- ↑ «The son of refugees who became president» (στα αγγλικά). BBC News. 2018-04-26. https://www.bbc.com/news/world-asia-39860158. Ανακτήθηκε στις 2020-03-21.
- ↑ «Roh son's speech creates stir». The Korea Times. 24 May 2015. http://www.koreatimes.co.kr/www/news/nation/2015/05/116_179489.html. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016.
- 1 2 «In liberal stronghold, voters give main opposition party a lashing». The Hankyoreh. 14 April 2016. http://english.hani.co.kr/arti/english_edition/e_national/739721.html. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016.
- ↑ «Opposition lawmakers defect to join new party». Korea JoongAng Daily. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2020.
- ↑ «Independent lawmaker Chun Jung-bae to set up party». koreatimes (στα Αγγλικά). 20 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2020.
- ↑ «NPAD supporters wish for troika». Korea JoongAng Daily. 18 November 2015. http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/Article.aspx?aid=3011673. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016.
- ↑ «Ahn rejects Moon's call for joint NPAD leadership». The Korea Herald. 29 November 2015. http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20151129000428. Ανακτήθηκε στις 15 April 2016.
- ↑ «NPAD’s Moon rejects Ahn demand». Korea JoongAng Daily. 9 December 2015. http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/Article.aspx?aid=3012565. Ανακτήθηκε στις 15 April 2016.
- ↑ «Ahn Cheol-soo calls it quits with NPAD». The Korea Times. 13 December 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 April 2016. https://web.archive.org/web/20160425154538/http://www.koreatimes.co.kr/www/news/nation/2015/12/116_193056.html. Ανακτήθηκε στις 15 April 2016.
- ↑ «Kim departs party he co-founded». Korea JoongAng Daily. 4 January 2016. http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/Article.aspx?aid=3013479. Ανακτήθηκε στις 16 April 2016.
- ↑ «Ahn vows to move forward as 3rd political force». The Korea Herald. 4 January 2016. http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20160104001029. Ανακτήθηκε στις 16 April 2016.
- ↑ «Former Kim DJ aide exits Minjoo Party». The Korea Herald. 12 January 2016. http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20160112000933. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016.
- ↑ «Merger for Ahn guarantees split vote for liberals». Korea JoongAng Daily (στα Κορεατικά). Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2020.[νεκρός σύνδεσμος]
- ↑ «Ahn's new party named 'People's Party'». koreatimes (στα Αγγλικά). 8 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2020.
- ↑ «Moon Jae-in steps down as leader of The Minjoo Party of Korea». The Hankyoreh. 28 January 2016. http://english.hani.co.kr/arti/english_edition/e_national/728307.html. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016.
- 1 2 «Minjoo’s identity must be changed: Kim Chong-in». Korea JoongAng Daily. 24 March 2016. http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/Article.aspx?aid=3016623. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016.
- ↑ «South Koreans go to the polls in parliamentary election». Business Insider. 13 April 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-04-25. https://web.archive.org/web/20160425054354/http://www.businessinsider.com/ap-south-koreans-go-to-the-polls-in-parliamentary-election-2016-4?IR=T. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016.
- ↑ «Can a Right Wing Defector Save Korea's Liberal Opposition?». The Diplomat. 22 March 2016. http://thediplomat.com/2016/03/can-a-right-wing-defector-save-koreas-liberal-opposition/. Ανακτήθηκε στις 18 April 2016.
- ↑ «South Korean president replaces minister, 6 Cabinet members». United Press International. 19 July 1989. http://www.upi.com/Archives/1989/07/19/South-Korean-president-replaces-minister-6-Cabinet-members/5185616824000/. Ανακτήθηκε στις 18 April 2016.
- ↑ «Former P.M. quits Minjoo Party in nomination feud». The Korea Herald. 15 March 2016. http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20160315001042. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016.
- ↑ «Kim Jong-in Gets Rid of Pro-Roh Dominance and Replaces the Mainstream: Signs of Factional Conflict». The Kyunghyang Shinmun. 15 April 2016. http://english.khan.co.kr/khan_art_view.html?code=710100&artid=201603151815547. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016.
- ↑ «Opposition chief quells dissenters». The Korea Herald. 23 March 2016. http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20160323000877. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016.
- ↑ Herald, The Korea (14 Απριλίου 2016). «Parliamentary election result to realign rival parties». www.koreaherald.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020.
- ↑ «Opposition party shifting to growth». The Korea Times. 21 April 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 April 2016. https://web.archive.org/web/20160422193441/http://www.koreatimes.co.kr/www/news/nation/2016/04/116_203137.html. Ανακτήθηκε στις 21 April 2016.
- ↑ «Former President Park, Lotte chairman indicted on corruption charges». web.archive.org. 17 Απριλίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020.
- ↑ «Democratic Party». Britannica. 6 October 2023. https://www.britannica.com/topic/Democratic-Party-of-Korea. Ανακτήθηκε στις 12 December 2017. «Democratic Party (DP), Korean Daeburo Minjudang, centrist-liberal political party in South Korea.».
- ↑ «The Justice Party and the South Korean Left: A movement with potential, but divided and struggling». Europe Elects. 14 Νοεμβρίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2019.
With most of national politics dominated by the centrist Democratic Party and the right-wing Liberty Korea Party (자유한국당), successor to the former governing Saenuri Party, there is little space for the Justice Party to find an opening for electoral success.
- ↑ 법안 표결로 본 국회의원 300명 이념성향 [The ideological orientation of 300 members of the National Assembly as seen through the bill vote]. 레이더P. 16 Ιανουαρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2023.
- ↑ (στα ko) Daum Encyclopedia Encyclopedia. 13 December 2008. https://100.daum.net/encyclopedia/view/47XXXXXXd920. Ανακτήθηκε στις 27 April 2023. «더불어민주당은 중도개혁 성향의 정당으로 평가된다.».
- ↑ Andrew Walter (31 Οκτωβρίου 2019). «Political Populism: Eroding Asia's Complex Interdependence?» (PDF). Nanyang Technological University. S. Rajaratnam School of International Studies. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2020.
The South Korean President Moon Jae-in's centrist-liberal Democratic Party has also reflected and tactically deployed the considerable popular nationalist sentiment in South Korean society as he vowed in early August that in the escalating bilateral trade dispute the country would "never again lose to Japan".
- ↑ Soo Kim, επιμ. (2020). How to Live Korean. Quarto Publishing Group UK. σελ. 107. ISBN 9780711257092. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2021.
South Korea's two main political parties today include the Democratic Party (the centrist liberal group and latest ruling party of The National Assembly) and the Liberal Korea Party (the conservative, far right-wing party).
- ↑ «The substance of a Korean Green New Deal is still being defined». Chinadialogue.net. 1 Ιουλίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2020.
During South Korea's parliamentary election in mid-April, which was the world's first national election amid the pandemic, the ruling centrist Democratic Party (DPK), the centre-right Party for People's Livelihoods (PPL), the centre-left Justice Party (JP) and the left Green Party Korea (GPK) all made pledges around a "Green New Deal".
- ↑ «South Korea After Park». Jacobin magazine. 2017-05-18. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 April 2019. https://web.archive.org/web/20190412181549/https://www.jacobinmag.com/2017/05/south-korea-elections-moon-jae-in-park-chaebols-north-korea. Ανακτήθηκε στις 2021-02-13. «... No new Podemos-like political force has emerged from Gwanghwamun Square, and all the movement can boast today is an electoral shift from the right to the center.»
- ↑ Ahn, JH (19 Σεπτεμβρίου 2016). «South Korea split over whether to aid "arch-nemesis" in flood relief». NK News.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2019.
Her party, Saenuri, has also remained silent on the issue, in sharp contrast to centrist Minjoo Party [sic], which on Monday urged Seoul to look beyond politics and help its neighbor.
- ↑ «North Korean dissident Thae Yong-ho running for seat in South Korean parliament». AsiaNews. 11 Φεβρουαρίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2020.
The conservative Liberty Korea Party (LKP), the main opposition to President Moon Jae-in and his centrist Democratic Party, made the announcement today
- ↑ Nomi Prins, επιμ. (2022). Permanent Distortion: How the Financial Markets Abandoned the Real Economy Forever. Hachette UK. ISBN 9781541789074. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2023. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2023.
His Democratic Party was centerist-liberal.
- ↑ 김대중은 왜 '진보'란 이름을 피했을까. The Hankyoreh (στα Κορεατικά). 14 Ιουλίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2023. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2023.
- ↑ 더불어민주당. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2023.
- ↑ 우상호 "尹, 진보진영 유권자가 택할 후보 아냐‥도와달라". 2 Μαρτίου 2022. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαρτίου 2023. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2023.
- ↑ . 한겨례. 2022-06-17. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 February 2023. https://web.archive.org/web/20230209145927/https://h21.hani.co.kr/arti/politics/politics_general/52286.html. Ανακτήθηκε στις 2023-02-09. «... 전통적인 '비판적 지지론'의 성격도 있지만, 그것이 전부는 아니다. 실제 민주당이 다소 진보화된 과정이 있었고, 이제 민주당이 '어느 정도' 진보적 정당이라고 생각하는 시민들이 있다... ...»
- ↑ 현연, 조. 2019. 한국 진보 정당 운동사. 후마니타스. pp. 198–199, 221–222
- ↑ «[세상읽기] 민주당의 정체는 무엇인가 / 김누리». 16 Φεβρουαρίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2022.
- ↑ The Hankyoreh. October 28, 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 April 2023. https://web.archive.org/web/20230428131056/https://www.hani.co.kr/arti/politics/polibar/867675.html. Ανακτήθηκε στις April 28, 2023. «.문재인 대통령은 2013년 펴낸 <1219 끝이 시작이다>라는 책에서 김대중 노무현 정부를 줄곧 '민주정부 10년'으로 표현하고 있습니다. "좌파는커녕 중도에도 미치지 못하는 한국의 중도우파 노선 정치세력이 극우 세력으로부터 '종북좌파'로 몰리는 건, 한국만의 후진적 정치 현실일 뿐"이라는 내용도 들어 있습니다..»
- ↑ Campbell, Charlie· Korea, Stephen Kim / Daegu, South (3 Μαρτίου 2022). «Lee Jae-myung Looks to Calm an Uneasy Nation in a Divided World». TIME (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2025.
- ↑ 엄지원 (8 Μαρτίου 2024). «'이재명당'으로 주류 바뀐 민주당…"본선서 '친명횡사' 걱정"». 한겨레 (στα Κορεατικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2025.
- ↑ 뉴시스 (7 Μαρτίου 2024). «홍영표, '비명횡사' 경선 결과에 "충격받아…이재명 사당화 완성 단계"». 뉴시스 (στα Κορεατικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2025.
- ↑ 민주당, 광주 서구을 총선 후보로 '친명계' 양부남 공천 확정. The Asia Business Daily (στα Κορεατικά). 8 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2024.
- ↑ «South Korea's Presidential Election: What to Watch». The New York Times. 11 Μαρτίου 2022. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2023.
Mr. Lee favors a strong New Deal-like approach
- ↑ Seoul Shinmun. 25 August 2022. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 April 2023. https://web.archive.org/web/20230408074803/https://www.seoul.co.kr/news/newsView.php?id=20220825500051. Ανακτήθηκε στις 8 April 2023.
- ↑ 뷰스앤뉴스. 10 December 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 April 2023. https://web.archive.org/web/20230408074803/https://www.viewsnnews.com/article?q=139435. Ανακτήθηκε στις 8 April 2023.
- ↑ 경향신문. 10 February 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 April 2023. https://web.archive.org/web/20230408080234/https://www.khan.co.kr/politics/election/article/202202102106005. Ανακτήθηκε στις 8 April 2023.
- ↑ 메트로신문. 11 April 2023. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 April 2023. https://web.archive.org/web/20230414125058/https://www.metroseoul.co.kr/article/20230411500541. Ανακτήθηκε στις 14 April 2023.
- ↑ (στα ko) Daum Encyclopedia Encyclopedia. 13 December 2008. https://100.daum.net/encyclopedia/view/47XXXXXXd920. Ανακτήθηκε στις 27 April 2023. «더불어민주당은 중도개혁 성향의 정당으로 평가된다.».
- 1 2 [아침을 열며] 문재인 정부는 좌파 정부가 아니다. 11 Μαΐου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Αυγούστου 2023. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2023.
- ↑ 더불어민주당. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2022.
- ↑ 김누리 "한국은 미국 모방한 약탈적 자본주의에서 벗어나야". 15 Ιανουαρίου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2022.
- ↑ «South Korea After Park». Jacobin magazine. 2017-05-18. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 April 2019. https://web.archive.org/web/20190412181549/https://www.jacobinmag.com/2017/05/south-korea-elections-moon-jae-in-park-chaebols-north-korea. Ανακτήθηκε στις 2021-02-13. «... At the same time, however, he belongs to the Catholic Church and holds some socially conservative views. When asked during a debate about the military's persecution of gay soldiers, Moon responded that he opposed homosexuality in general.»
- ↑ 이데일리 (7 Μαρτίου 2024). «'탈당파' 홍영표·설훈, 이낙연당과 맞손…"진짜 민주당 만든다"». 이데일리 (στα Κορεατικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2025.
- ↑ 임재우 (25 Νοεμβρίου 2022). «김진표 의장, 저출생 해결책으로 "동성애 치유운동" 소개». 한겨레 (στα Κορεατικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2025.
- ↑ «'"부동산 규제 풀자" "노동유연성 확대"… 여기 민주당 맞나요». Seoul Shinmun. 6 Μαΐου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2022.
더불어민주당이 21대 총선에서 163석의 '슈퍼 여당'으로 몸집을 키우면서 내부에서는 보수적 색채가 점차 번져 가고 있다. (As the Democratic Party has grown into a 163-seat "super ruling party" in the 21st general elections, conservative colors are gradually deepening inside.)
- ↑ 법안 표결로 본 국회의원 300명 이념성향. raythep.mk.co.kr/. 16 Ιανουαρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2022.
- ↑ 김진표 의장, 저출생 해결책으로 "동성애 치유운동" 소개. The Hankyoreh. 25 Νοεμβρίου 2022. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2022.
- ↑ 유령수술 감독 못한다는 정부, 수술실Cctv법은 '반대' [김기자의 토요일]. 29 Μαΐου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιανουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2023.
- ↑ «더불어민주당». theminjoo.kr (στα Κορεατικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020.
- ↑ «재보선 10곳 이상 내년 지방선거는 거물급'미니총선'». news.naver.com (στα Κορεατικά). Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020.
- ↑ Το κόμμα περιγράφεται ως κεντροαριστερό στο εσωτερικό της Δημοκρατίας της Κορέας, ενώ οι περισσότεροι το τοποθετούν ως κεντρώο ή και κεντροδεξιό με βάση τα διεθνή πρότυπα.
- ↑ Με βάση πηγές:[6][7][8][9]
- ↑ Με βάση πολλαπλές πηγές:[44][45][46][47][48][49][50][51][52][53][54]
- ↑ Με βάση πηγές:[6][7][8][9]
- ↑ Στη Νότια Κορέα, η αυταρχική δεξιά και η στρατιωτική δικτατορία, παρέμειναν στην εξουσία για σχεδόν 50 έτη μετά τον Πόλεμο της Κορέας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι αριστερές και οι προοδευτικές ιδεολογίες θεωρούνταν παράνομες.[59] Εξαιτίας αυτού, ερευνητές υποστηρίζουν ότι το Δημοκρατικό Κόμμα καλείται κεντροαριστερό ή μετρίως προοδευτικό στη Νότια Κορέα, επειδή έχει προοδευτική πολιτική μορφή σε σχέση με το πολιτικό σύστημα της Δημοκρατίας της Κορέας, παρόλο που είναι ουσιαστικά παρόμοιο με το κεντροδεξιό και μετριοπαθές συντηρητικό στρατόπεδο στη Δυτική Ευρώπη.[60]