Δημοκρατικό Κόμμα της Κορέας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Δημοκρατικό Κόμμα
더불어민주당
Logo of the Minjoo Party of Korea.svg
ΑρχηγόςΛι Χαε-τσαν
Αρχηγός στο ΚοινοβούλιοΛι Ιν-γιανγκ
Γενικός ΓραμματέαςΓιουν Χο-τζουνγκ
Πρόεδρος της ΕΠΠΤσο Τζενγκ-σικ
Ίδρυση18 Σεπτεμβρίου 1955 (1955-09-18)
(Δημοκρατικό Κόμμα]])[1]
26 Μαρτίου 2014 (2014-03-26)
(Νέα Πολιτική Συμμαχία για τη Δημοκρατία)
28 Δεκεμβρίου 2015 (2015-12-28)
(Δημοκρατικό Κόμμα της Κορέας)
ΠροκάτοχοςΔημοκρατικό Κόμμα
Νέα Πολιτική Συμμαχία
Έδρα7, Γκούκο ντέρο 68-γκιλ, Επαρχία Γιογκτουγκπόγκου, Σεούλ
Μέλη  (2018)3,579,111
ΙδεολογίαΦιλελευθερισμός (Νοτιοκορεατικός)[2]
Σοσιαλφιλελευθερισμός[3][4][5]
Παρατάξεις:
Κοινωνικός συντηρητισμός[6][7]
Πολιτική θέσηΚέντρο[8] ως κεντροαριστερά[9]
Χρώματα     Μπλε της θάλασσας[10]
Έδρες στην Εθνοσυνέλευση
179 / 300
Δήμαρχοι και Κυβερνήτες πόλεων
13 / 17
Περιφερειακοί Δήμαρχοι
151 / 226
Έδρες τοπικής αυτοδιοίκησης
2.290 / 3.750
Ιστότοπος
theminjoo.kr
Πολιτικό σύστημα στη Νότια Κορέα
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

Το Δημοκρατικό Κόμμα (Κορεατικά: 더불어민주당, χάντσα: 더불어民主黨, προφέρεται: ντομπουλομιντζουντάνγκ, σύντμηση: 민주) είναι ένα κεντρώο, φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στη Νότια Κορέα.[11][12] Στα Κορεατικά προφέρεται Μιντζού. και στο παρελθόν ονομαζόταν Νέα Πολιτική Συμμαχία για τη Δημοκρατία (NPAD). [13] Το κόμμα ιδρύθηκε στις 26 Μαρτίου 2014 από συγχώνευση του Δημοκρατικού Κόμματος και της προπαρασκευαστικής επιτροπής του Κόμματος Νέου Πολιτικού Οράματος.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ίδρυση (Μάρτιος 2014)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Δημοκρατικό Κόμμα ιδρύθηκε με το όνομα "Νέα Πολιτική Συμμαχία για τη Δημοκρατία" στις 26 Μαρτίου 2014, όταν ο Αν Τσολ-σου ήταν αρχηγός μίας ομάδας που ετοιμάζονταν να σχηματίσουν το "Κόμμα Νέου Πολιτικού Οράματος". Αντί αυτού, συμφώνησαν για συγχώνευση με το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Δημοκρατικό Κόμμα, στο οποίο αρχηγός ήταν ο Κιμ Χαν-γκιλ. Ο Αν και ο Κιμ ανέλαβαν από κοινού την ηγεσία του νέου κόμματος.[14] Τρεις μήνες μετά, στις αναπληρωματικές εκλογές του Ιουλίου του 2014 το κόμμα δεν κέρδισε καμία έδρα, και οι δύο αρχηγοί παραιτήθηκαν.[15] Μία έκτακτη επιτροπή ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος. [16]

Αν-Μουν: αντιπαράθεση και διάσπαση (2015-16)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την 7η Φεβρουαρίου 2015, κατά τη διάρκεια μίας συνδιάσκεψης της Νέας Πολιτικής Συμμαχίας για τη Δημοκρατία (ΝΠΣΔ), ο Μουν Τζε-ιν εξελέγη νέος πρόεδρος του κόμματος. [17] Ο Μουν Τζε-ιν και ο φίλος του, ο μετέπειτα Πρόεδρος της Ν. Κορέας, Ρο Μού-χιον είχαν μαζί ένα δικηγορικό γραφείο στην Μπούσαν, όπου ειδικεύονταν στα ανθρώπινα δικαιώματα.[18] Η κομματική παράταξη του Μουν ευνοούσε τον Ρο Μού-χιον και ήταν αντίθετη με τους Αν και Κιμ. Τον Μάιο του 2015, ενώ οι δύο τελευταίοι παρευρίσκονταν σε ένα μνημόσυνο του Ρο Μού-χιον, ένα πλήθος τους αποδοκίμασε κατηγορώντας τους ότι «έσπειραν εσωτερικές διχόνοιες» στο κόμμα. [19]

Καθώς εντάθηκαν οι ενδοκομματικές αντιπαραθέσεις, η δημοτικότητα του κόμματος έπεσε από 40% σε 30% στις δημοσκοπήσεις.[20] Τον Σεπτέμβριο του 2015, μία ολιγομελής κοινοβουλευτική ομάδα με αρχηγό τον Τσουν Τζουνγκ-μπε εγκατέλειψαν τη ΝΠΣΔ, και ίδρυσαν το Λαϊκό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα.[21][22] Μία δημοσκόπηση που διεξήχθη στις 12-14 Νοεμβρίου 2015 έδειξε ότι οι υποστηρικτές της ΝΠΣΔ ήθελαν περισσότερους πολιτικούς στην ηγεσία του κόμματος, ίσως μία τριμελή προεδρία που να περιλαμβάνει τον Μουν, τον Αν, και τον δήμαρχο της Σεούλ Παρκ Ουόν-σουν. [23] Την 29η Νοεμβρίου, ο Αν απέρριψε την πρόταση για κοινή ηγεσία,[24] και αντί αυτού πρότεινε την σύγκληση κομματικής συνόδου για την εκλογή ενός νέου αρχηγού. Όταν έστειλε τελεσίγραφο στον Μουν ζητώντας αλλαγή αρχηγού, αυτός απέρριψε το αίτημα.[25] Την 13η Δεκεμβρίου ο Αν και μία τριανταμελής κοινοβουλευτική ομάδα εγκατέλειψαν την Νέα Πολιτική Συμμαχία για τη Δημοκρατία. [26]

Ο Αν και η ομάδα του, με συμπεριλαμβανόμενο τον Κιμ Χαν-γκιλ, ξεκίνησαν τις προετοιμασίες για την ίδρυση ενός νέου κόμματος.[27][28] Στις 12 Ιανουαρίου 2016, ο Κουον Ρο-καπ, ένας συνεργάτης του πρώην Προέδρου Κιμ Ντε-τζουνγκ, εγκατέλειψε το κόμμα μαζί με μια κοινοβουλευτική ομάδα 40 μελών. Έριξε την ευθύνη στον αρχηγό του κόμματος, τον οποίον χαρακτήρισε ως «στενόμυαλο ηθικολόγο και μοναστικό» που δημιούργησε μία "Ρο-ιστική παράταξη" στη ΝΠΣΔ.[29] Τον Ιανουάριο του 2016, το Λαϊκό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα του Τσουν συγχωνεύτηκε με την ομάδα του Αν Τσολ-σου και ιδρύθηκε το Λαϊκό Κόμμα, με αρχηγό τον Αν.[30][31]

Μετά τις διασπάσεις, η ΝΠΣΔ μετονομάστηκε σε Κόμμα Μιντζού (σημαίνει "δημοκρατικό") και στις 27 Ιανουαρίου 2016 ο Μουν παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος. [32] Η ηγεσία του κόμματος πέρασε στον Κιμ Τσονγκ-ιν, έναν οικονομολόγο από την ομάδα συμβούλων της Προεδρίνας Παρκ Γκουν-χιέ.[33][34] Ο Κιμ θεωρήθηκε ως μια απροσδόκητη επιλογή για το κεντροαριστερό Μιντζού, καθώς οι προηγούμενες συνεργασίες του ήταν με τις δεξιές κυβερνήσεις των Τσουν Ντου-χουάν (5ος Πρόεδρος, 1980-1988) και Ρο Τάε-γου (6ος Πρόεδρος, 1988-1993).[35] Το 1981-1988 ήταν βουλευτής με το Κόμμα Δημοκρατικής Δικαιοσύνης και το 1989-1990 ήταν Υπουργός Υγείας. [36]

Υπό την ηγεσία του Κιμ Τσονγκ-ιν (Ιανουάριος-Αύγουστος 2016)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η έδρα του Δημοκρατικού Κόμματος στη Σεούλ το 2018

Ο Κιμ Τσονγκ-ιν θεωρούσε τους "Ρο-ιστές" και τους εξτρεμιστές ως πηγές προβλημάτων για το κόμμα, και ήθελε να περιορίσει την επιρροή τους. [37] Κατά την περίοδο πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2016, ο Κιμ απέρριψε τους σημαντικούς Ρο-ιστές υποψήφιους, με πρώτο τον Λι Χε-τσαν, ο οποίος είχε διατελέσει Πρωθυπουργός στην κυβέρνηση του Ρο Μού-χιον.[38] Ο Λι εγκατέλειψε το κόμμα, δηλώνοντας ότι «η ηγεσία του Κιμ Τσονγκ-ιν ανέφερε χοντρικά τους πολιτικούς λόγους, αλλά δεν ήταν καλή πολιτική προσέγγιση». Η επιτροπή του Δημοκρατικού Κόμματος κατάρτισε μία λίστα υποψηφίων με μέλη του κόμματος που θα περιγράφονταν ως συμβατικά. 20 μέρες πριν τις εκλογές ο Κιμ προσφέρθηκε να παραιτηθεί, αλλά τελικά διατήρησε την θέση του.[39] Δήλωσε ότι θα συνεχίσει να επιδιώκει αναβάθμιση στην εικόνα και την ταυτότητα του κόμματος, αλλά για την ώρα «παραμένει προσκολλημένο σε παλιές προλήψεις». [40]

Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 το Δημοκρατικό Κόμμα ήρθε πρώτο και κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών (123) στην Εθνοσυνέλευση.[41][42] Μετά την εκλογική νίκη του, ο Κιμ Τσονγκ-ιν ανακοίνωσε ότι το Δημοκρατικό Κόμμα θα επιδιώξει οικονομική ανάπτυξη, δομικές αναδιαρθρώσεις, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ανάπτυξη της βιομηχανίας. Θα υποστηρίξει την ίδρυση ιδιωτικών νοσοκομείων και "φιλικού για τις εταιρείες" περιβάλλοντος. [43]

Προεδρικές εκλογές του 2017[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Απρίλιο του 2017 η Προεδρίνα Παρκ Γκουν-χιέ κατηγορήθηκε και δικάστηκε για κατάχρηση της εξουσίας, διαφθορά, άσκηση βίας και διαρροή κυβερνητικών μυστικών.[44] Στις προεδρικές εκλογές κέρδισε ο Μουν Τζε-ιν, ο οποίος συγκέντρωσε το 41,1% των ψήφων και έγινε ο 12ος Πρόεδρος της Νότιας Κορέας

 Ηγεσία του κόμματος: Χρονολόγιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδροι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Α/α Πρόεδρος[45] Θητεία Αποτέλεσμα εκλογής
Έναρξη Λήξη
1 Συμπροεδρία
Κιμ Χαν-γκιλ(김한길)   Αν Τσολ-σου(안철수)
26 Μαρτιόυ 2014 31 Ιουλίου 2014 Καμία εκλογή
Παρκ Γιανγκ ΣανΕΕΑ(박영선) 4 Αυγούστου 2014 18 Σεπτεμβρίου 2014 Διορίστηκε
Μουν Χη-σανγκΕΕΑ(문희상) 18 Σεπτεμβρίου 2014 9 Φεβρουαρίου 2015 Διορίστηκε
2 Μουν Τζε-ιν (문재인) 9 Φεβρουαρίου 2015 27 Ιανουαρίου 2016 προεδρική εκλογή 2015[46]
Κιμ Τσονγκ-ινΕΕΑ(김종인) 27 Ιανουαρίου 2016 27 Αυγούστου 2016 Διορίστηκε
3 Τσου Μι-ε

(추미애)

27 Αυγούστου 2016 25 Αυγούστου 2018 προεδρική εκλογή 2016[47]
4 Λι Χε-τσαν

(이해찬)

25 Αυγούστου 2018 ... προεδρική εκλογή 2018[48]

Αρχηγοί στο Κοινοβούλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Α/α Όνομα Θητεία
Έναρξη Λήξη
1 Τζον Μπιόνγκ-χον (전병헌) 26 Μαρτίου 2014 7 Μαΐου 2014
2 Παρκ Γιανκγ-σαν (박영선) 7 Μαΐου 2014 2 Οκτωβρίου 2014
Κιμ Γιανκγ-λογκ (김영록) 2 Οκτωβρίου 2014 8 Οκτωβρίου 2014
3 Γου Γουν-κεν (우윤근) 8 Οκτωβρίου 2014 6 Μαΐου 2015
4 Λι Τζονγκ-κολ (이종걸) 6 Μαΐου 2015 4 Μαΐου 2016
5 Γου Σανγκ-χο (우상호) 4 Μαΐου 2016 16 Μαΐου 2017
6 Γου Γον-σικ (우원식) 16 Μαΐου 2017 11 Μαΐου 2018
7 Χονγκ Γιονγκ-πιο (홍영표) 11 Μαΐου 2018 8 Μαΐου 2019
8 Λι Ιν-γιανγκ (이인영) 8 Μαΐου 2019 ...

Εκλογική ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογές Υποψήφιος Ψήφοι Ποσοστό Αποτέλεσμα
2017 Μουν Τζε-ιν (문재인) 13.423.800 41,1% Νίκη ΝαιY

Βουλευτικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογές Έδρες Ψήφοι Ποσοστό ψήφων Αποτέλεσμα Αρχηγός κόμματος
2016
123 / 300
6.069.744 25,5% Αύξηση 21 έδρες; Πλειοψηφία Κιμ Τσονγκ-ιν (김종인)
2020
180 / 300
9.307.112 33,3% Αύξηση 57 έδρες, Κυβέρνηση πλειοψηφίας Λι Χε-σαν

Τοπικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογές Δήμαρχοι Πόλεων/Κυβερνήτες Περιφερειακά συμβούλια Δήμαρχοι δήμων Δημοτικά συμβούλια Αρχηγός κόμματος
2014
9 / 17
349 / 789
78 / 226
1.157 / 2.898
Κιμ Χαν-γκιλ (김한길)
Αν Τσολ-σου (안철수)
2018[49]
14 / 17
652 / 824
151 / 226
1.638 / 2.927
Τσου Μι-ε (추미애)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 우리의 발자취 (στα Κορεατικά). Democratic Party of Korea. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2018. 
  2. Το Δημοκρατικό Κόμμα έχει περιγραφεί ως φιλελεύθερο κόμμα από πολλές πηγές:
  3. «South Korea ahead of legislative elections» (PDF). European Parliamentary Research Service. 7 Απριλίου 2016. The social-liberal Minjoo Party of Korea (MPK, Together Democratic Party) is the main opposition force. 
  4. «An Identity Crisis for South Korea's Opposition». The Diplomat. 31 Δεκεμβρίου 2015. South Korea's main opposition social-liberal party is reeling (again) from intraparty factional struggle. Rebranded earlier this week "the Minjoo Party of Korea" (formerly New Politics Alliance for Democracy), the party is searching for a new identity and direction after high profile and popular assemblyperson Ahn Cheol-soo defected on December 13. 
  5. «The loser in South Korea's last presidential race has another go». The Economist. 30 Μαρτίου 2017. The country now faces a snap presidential election on May 9th. After almost a decade of conservative rule, the ballot looks likely to be a victory for the more socially liberal Minjoo party: its support is the highest it has ever been, at 50%. Mr Moon, who led the party until January last year, has topped the polls for president for almost three months. The latest sounding puts his support at 35% in a crowded field. 
  6. «The politics of homophobia in South Korea». East Asia Forum. 4 Ιουλίου 2016. 
  7. Steger, Isabella. «Being a progressive politician in Korea doesn't stop you from being homophobic». Quartz. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2019. 
  8. Το Δημοκρατικό Κόμμα της Κορέας έχει περιγραφεί ως κεντρώο κόμμα από πολυάριθμες πηγές:
  9. Park, Cheoljoong (2014-03-16) (στα Korean). News1. http://news.naver.com/main/read.nhn?mode=LSD&mid=sec&sid1=100&oid=421&aid=0000732800. Ανακτήθηκε στις 2014-04-22. 
  10. Park, Seung-ju (2016-10-19) (στα Korean). News1. http://news1.kr/articles/?2805887. Ανακτήθηκε στις 2016-10-19. ".
  11. «Main Opposition To Be Called 'The Minjoo Party Of Korea'». tbs.seoul.kr (Traffic Broadcasting System). 2015-12-30. http://www.tbs.seoul.kr/news/bunya.do?&typ_800=N&seq_800=10127679. Ανακτήθηκε στις 2015-12-30. 
  12. Choi, He-suk (2014-03-20) (στα Korean). The Korea Herald. http://khnews.kheraldm.com/view.php?ud=20140320001513&md=20140323004048_BL&kr=1. Ανακτήθηκε στις 2014-04-22. 
  13. «Democratic Party, Ahn Cheol-soo agree to create new party». The Dong-A Ilbo. 3 March 2014. http://english.donga.com/List/3/all/26/407931/1. Ανακτήθηκε στις 15 April 2016. 
  14. «ΙΑΤΕ: Αναπληρωματικές εκλογές». 
  15. «Co-chairmen quit amid election rubble». Korea JoongAng Daily. 1 August 2014. http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/article.aspx?aid=2992867. Ανακτήθηκε στις 15 April 2016. 
  16. «Main opposition party picks ex-Roh aide as new leader». http://english.yonhapnews.co.kr/national/2015/02/08/73/0301000000AEN20150208002152315F.html. 
  17. «The son of refugees who became president» (στα αγγλικά). BBC News. 2018-04-26. https://www.bbc.com/news/world-asia-39860158. Ανακτήθηκε στις 2020-03-21. 
  18. «Roh son's speech creates stir». The Korea Times. 24 May 2015. http://www.koreatimes.co.kr/www/news/nation/2015/05/116_179489.html. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  19. «In liberal stronghold, voters give main opposition party a lashing». The Hankyoreh. 14 April 2016. http://english.hani.co.kr/arti/english_edition/e_national/739721.html. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  20. «Opposition lawmakers defect to join new party». Korea JoongAng Daily. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2020. 
  21. «Independent lawmaker Chun Jung-bae to set up party». koreatimes (στα Αγγλικά). 20 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2020. 
  22. «NPAD supporters wish for troika». Korea JoongAng Daily. 18 November 2015. http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/Article.aspx?aid=3011673. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  23. «Ahn rejects Moon's call for joint NPAD leadership». The Korea Herald. 29 November 2015. http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20151129000428. Ανακτήθηκε στις 15 April 2016. 
  24. «NPAD’s Moon rejects Ahn demand». Korea JoongAng Daily. 9 December 2015. http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/Article.aspx?aid=3012565. Ανακτήθηκε στις 15 April 2016. 
  25. «Ahn Cheol-soo calls it quits with NPAD». The Korea Times. 13 December 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 April 2016. https://web.archive.org/web/20160425154538/http://www.koreatimes.co.kr/www/news/nation/2015/12/116_193056.html. Ανακτήθηκε στις 15 April 2016. 
  26. «Kim departs party he co-founded». Korea JoongAng Daily. 4 January 2016. http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/Article.aspx?aid=3013479. Ανακτήθηκε στις 16 April 2016. 
  27. «Ahn vows to move forward as 3rd political force». The Korea Herald. 4 January 2016. http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20160104001029. Ανακτήθηκε στις 16 April 2016. 
  28. «Former Kim DJ aide exits Minjoo Party». The Korea Herald. 12 January 2016. http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20160112000933. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  29. «Merger for Ahn guarantees split vote for liberals». Korea JoongAng Daily (στα Κορεατικά). Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2020. [νεκρός σύνδεσμος]
  30. «Ahn's new party named 'People's Party'». koreatimes (στα Αγγλικά). 8 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2020. 
  31. «Moon Jae-in steps down as leader of The Minjoo Party of Korea». The Hankyoreh. 28 January 2016. http://english.hani.co.kr/arti/english_edition/e_national/728307.html. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  32. «Minjoo’s identity must be changed: Kim Chong-in». Korea JoongAng Daily. 24 March 2016. http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/Article.aspx?aid=3016623. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  33. «South Koreans go to the polls in parliamentary election». Business Insider. 13 April 2016. http://www.businessinsider.com/ap-south-koreans-go-to-the-polls-in-parliamentary-election-2016-4?IR=T. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  34. «Can a Right Wing Defector Save Korea's Liberal Opposition?». The Diplomat. 22 March 2016. http://thediplomat.com/2016/03/can-a-right-wing-defector-save-koreas-liberal-opposition/. Ανακτήθηκε στις 18 April 2016. 
  35. «South Korean president replaces minister, 6 Cabinet members». United Press International. 19 July 1989. http://www.upi.com/Archives/1989/07/19/South-Korean-president-replaces-minister-6-Cabinet-members/5185616824000/. Ανακτήθηκε στις 18 April 2016. 
  36. «Former P.M. quits Minjoo Party in nomination feud». The Korea Herald. 15 March 2016. http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20160315001042. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  37. «Kim Jong-in Gets Rid of Pro-Roh Dominance and Replaces the Mainstream: Signs of Factional Conflict». The Kyunghyang Shinmun. 15 April 2016. http://english.khan.co.kr/khan_art_view.html?code=710100&artid=201603151815547. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  38. «Opposition chief quells dissenters». The Korea Herald. 23 March 2016. http://www.koreaherald.com/view.php?ud=20160323000877. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  39. «Minjoo’s identity must be changed: Kim Chong-in». Korea JoongAng Daily. 24 March 2016. http://koreajoongangdaily.joins.com/news/article/Article.aspx?aid=3016623. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  40. «In liberal stronghold, voters give main opposition party a lashing». The Hankyoreh. 14 April 2016. http://english.hani.co.kr/arti/english_edition/e_national/739721.html. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  41. Herald, The Korea (14 Απριλίου 2016). «Parliamentary election result to realign rival parties». www.koreaherald.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020. 
  42. «Opposition party shifting to growth». The Korea Times. 21 April 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 April 2016. https://web.archive.org/web/20160422193441/http://www.koreatimes.co.kr/www/news/nation/2016/04/116_203137.html. Ανακτήθηκε στις 21 April 2016. 
  43. «Former President Park, Lotte chairman indicted on corruption charges». web.archive.org. 17 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020. 
  44. «더불어민주당». theminjoo.kr (στα Κορεατικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020. 
  45. 입력 2014.12.30 10:24 (30 Δεκεμβρίου 2014). «문재인, 당대표 출마 선언 "정치인생 걸겠다"…사실상 '총선 지면 정계은퇴'». 중앙일보 (στα Κορεατικά). Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020. 
  46. 송수경 (27 Αυγούστου 2016). «더민주 새 대표 추미애…민주당史 첫 TK 출신 당수(2보)». 연합뉴스 (στα Κορεατικά). Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020. 
  47. «이해찬·김진표·송영길 컷오프 통과 8· 25 전당대회行, 5명을 탈락». 세계일보 (στα Κορεατικά). 28 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020. 
  48. «재보선 10곳 이상 내년 지방선거는 거물급'미니총선'». news.naver.com (στα Κορεατικά). Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020.