Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (Βραζιλία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα
Partido Democrático Trabalhista
ΣυντομογραφίαPDT, ΔΕΚ
ΠρόεδροςΚάρλος Λούπι
Γενικός ΓραμματέαςΜανοέλ Ντίας
ΑντιπρόεδροςΣίρο Γκόμες
Ίδρυση17 Ιουνίου 1979, 41 έτη πριν (1979-06-17)
Διάσπαση απόΒραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα
Μέλη1.250.777[1]
ΙδεολογίαΣοσιαλδημοκρατία[2]
Δημοκρατικός σοσιαλισμός[3]
Κίνημα εργαζομένων[2]
Βραζιλιάνικος εθνικισμός[3]
Φιλελεύθερος εθνικισμός
Προοδευτισμός[4]
Πολιτική θέσηΚεντροαριστερά[2]
Διεθνής προσχώρησηΣοσιαλιστική Διεθνής
Φόρουμ του Σάο Πάολο
Χρώματα     Κόκκινο
     Άσπρο
     Μπλε
Αριθμός κόμματος12
Βουλή των Αντιπροσώπων
28 / 513
Ομοσπονδιακή Γερουσία
4 / 81
Συνελεύσεις κρατιδίων
72 / 1.060
Δημοτικοί Σύμβουλοι
3.756 / 56.810
Σημαία κόμματος
PDT flag.gif
Ιστότοπος
www.pdt.org.br
Πολιτικό σύστημα στη Βραζιλία
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

Το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα ( πορτογαλικά: Partido Democrático Trabalhista‎ ) είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό και δημοκρατικό σοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα στη Βραζιλία. Ιδρύθηκε το 1979, με το πολιτικό άνοιγμα που προηγήθηκε της πτώσης του στρατιωτικού καθεστώτος (1965-1985). Ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Λεονέλ Μπριζόλα.[5][6] Από το 2004 αρχηγός του κόμματος είναι ο Κάρλος Λούπι.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1945 οι οπαδοί του Ζετούλιο Βάργκας ίδρυσαν το Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα, με ακρωνύμιο ΒΕΚ, για να ενώσουν τους αστούς εργαζόμενους και να αντιπολιτευτούν το Κομμουνιστικό Κόμμα.[7] Από το 1955 αρχηγός του κόμματος ήταν ο Τζάνγκο Γκουλάρντ, ο οποίος έγινε Αντιπρόεδρος της Βραζιλίας τα έτη 1956-1961. Το 1961, μετά την παραίτηση του Προέδρου Τζάνιο Κουάντρος, έγινε μία απόπειρα πραξικοπήματος κατά την οποία δεν επέτρεψαν στον νέο Πρόεδρο Τζάνγκο να αναλάβει καθήκοντα. Ο Λεονέλ Μπριζόλα, ο τότε κυβερνήτης του Ρίο ντε Τζανέιρο και γαμπρός του Τζάνγκο, ηγήθηκε σε μία κινητοποίηση πολιτών και στρατιωτικών που διήρκεσε 14 μέρες και ονομάστηκε «Εκστρατεία Νομιμότητας», με την αποστολή να αποκατασταθεί η νόμιμη εκλεγμένη ηγεσία. Το κίνημα ήταν επιτυχές, και ο Τζάνγκο έγινε ο 24ος Πρόεδρος της Βραζιλίας.[8] Το 1964 έγινε το πραξικόπημα που κατέληξε σε καθαίρεση του Τζάνγκο, ο οποίος εξορίστηκε στην Ουρουγουάη. Το 1965 το στρατιωτικό καθεστώς εξάλειψε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης με συμπεριλαμβανόμενο το ΒΕΚ. Και ο Μπριζόλα, επίσης, διέφυγε στο εξωτερικό.

Το 1979 με το Νόμο της Αμνηστίας, επιτράπηκε στον Μπριζόλα, ο οποίας ήταν εξόριστος στην Λισαβόνα της Πορτογαλίας, να επιστρέψει στη Βραζιλία. Ήδη είχε έρθει σε επαφή με άλλους σοσιαλιστές και είχαν συντάξει το Καταστατικό της Λισαβόνας, για την πολιτική τους. Ο Μπριζόλα προσπάθησε να αποκαταστήσει το Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα αλλά το όνομα ήταν πιασμένο από την Ιβέτε Βάργκας, την ανιψιά του Ζετούλιο. Ο Μπριζόλα λυπήθηκε πολύ για το ακρωνύμιο ΒΕΚ που έχασε. Τελικά, το Βραζιλιάνικο Ανώτατο Δικαστήριο Εκλογών επέτρεψε στον Μπριζόλα την ίδρυση του Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, με ακρωνύμιο ΔΕΚ. Ως αποστολή του κόμματος δήλωσαν: «για την προστασία της δημοκρατίας, του εθνικισμού και του σοσιαλισμού».[9][10]

Οι βουλευτικές εκλογές του 1982 σηματοδότησαν τη λήξη του δικομματισμού που επικράτησε μετά το 1965. Πέντε κόμματα, με συμπεριλαμβανόμενο το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα, διεκδίκησαν τις 479 έδρες στη Βραζιλιάνικη Βουλή και τις 25 στη Γερουσία. Από το ΔΕΚ εκλέχτηκαν 23 βουλευτές και ένας γερουσιαστής. Το 1985 η πτέρυγα νεολαίας του κόμματος ονομάστηκε Σοσιαλιστική Νεολαία. Ένα χρόνο μετά, το κόμμα προσχώρησε στη Διεθνή Σοσιαλιστική Οργάνωση. Στις προεδρικές εκλογές του 1989 υποψήφιος του κόμματος ήταν ο Μπριζόλα, ο οποίος ήρθε τρίτος συγκεντρώνοντας το 16,5% των ψήφων.[11]

Η Ντίλμα Ρούσεφ, η μετέπειτα Πρόεδρος της Βραζιλίας, άρχισε την πολιτική της σταδιοδρομία από το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα. Το 2016, όταν η Ρούσεφ παραπέμφθηκε σε δίκη με την κατηγορία ότι παραποίησε στοιχεία για το δημόσιο έλλειμμα και υπέγραψε διατάγματα για δημόσιες δαπάνες χωρίς τη συναίνεση του Βραζιλιάνικου κογκρέσου, το ΔΕΚ υποστήριξε την αθωότητά της.[12] Οι έξι βουλευτές που αγνόησαν την πολιτική του κόμματος και ψήφισαν κατά της Ρούσεφ τιμωρήθηκαν με αποβολή.[13]

Αποτελέσματα εκλογών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογές Υποψήφιος
Πρόεδρος
Υποψήφιος
Αντιπρόεδρος
Υποστήριξη 1ος Γύρος 2ος Γύρος Αποτέλεσμα
Ψήφοι % Ψήφοι %
1989 Brizola.jpg
Λεονέλ Μπριζόλα (ΔΕΚ)
Fernando Lyra (capa).png
Φερνάντο Λίρα (ΔΕΚ)
11.168.228 16,51% (#3) - - Έχασε Red XN
1994 Ντάρσι Ριμπέιρο (ΔΕΚ) ΔΕΚ, ΚΕΚ 2.015.836 3,19% (#5) - - Έχασε Red XN
1998 Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα (ΚΕ) Leonel Brizola.jpg
Λεονέλ Μπριζόλα (ΔΕΚ)
ΚΕ, ΔΕΚ, ΒΣΚ, ΚΚΒ, ΒΚΚ 21.475.211 31,71% (#2) - - Έχασε Red XN
2002 Σίρο Γκόμες (Πολίτες) Παολίνιο ντα Φόρσα (ΒΕΚ) Πολίτες, ΒΕΚ, ΔΕΚ 10.170.882 11,97% (#4) - - Έχασε Red XN
2006 Foto oficial de Cristovam Buarque.jpg
Κριστόβαμ Μπουάρκε (ΔΕΚ)
JeffersonPeres105081.jpg
Τζέφερσον Πέρες (ΔΕΚ)
2.538.844 2,64% (#4) - - 'Εχασε Red XN
2010 Ντίλμα Ρούσεφ (ΚΕ) Μικέλ Τεμέρ (ΒΔΚ) ΚΕ, ΒΔΚ, Φιλελεύθερο, ΒΣΚ, ΔΕΚ, ΚΚΒ, ΚΧΚ, Ρεπουμπλικάνοι, ΧΕΚ, Μπορούμε 47.651.434 46,9% (#1) 55.752.529 56,1% (#1) Νίκη ΝαιY
2014 ΚΕ, ΒΔΚ, ΣΔΚ, Προοδευτικοί, Φιλελεύθερο, ΔΕΚ, Ρεπουμπλικάνοι, ΡΚΚΤ, ΚΚΒ 43.267.668 41,6% (#1) 54.501.118 51,6% (#1) Νίκη ΝαιY
2018 Ciro Gomes na Semana de Políticas Públicas do CAPOL UFABC.jpg
Σίρο Γκόμες (ΔΕΚ)
Plenário do Senado (15798612646).jpg
Κάτια Αμπρέου (ΔΕΚ)
ΔΕΚ, Αβάντε 13.334.371 12,47% (#3) - - Έχασε Red XN
Πηγή: Election Resources: Federal Elections in Brazil – Results Lookup

Βουλευτικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογές Αρχηγός Συμμαχία Βουλή των Αντιπροσώπων Γερουσία Θέση στην κυβέρνηση
Ψήφοι % Έδρες +/– Ψήφοι % Έδρες +/–
1982 Leonel Brizola.jpg
Λεονέλ Μπριζόλα
2.394.723 5,8
23 / 479
2.496.188 5,9
1 / 25
1986 3.075.429 6.5
24 / 487
Αύξηση1
1 / 49
Σταθερό
1990 4.068.078 10,0
46 / 502
Αύξηση22
1 / 31
Σταθερό
1994 «Δύναμη του Λαού»
ΚΕΚ
3.303.434 7,2
34 / 513
Μείωση12
4 / 81
Αύξηση3
1998 «Ενωμένος ο Λαός Αλλάζει τη Βραζιλία»
ΚΕ, ΒΣΚ, ΚΚΒ, ΒΚΚ
3.774.511 5,7
25 / 513
Μείωση9 3.195.863 5,2
4 / 81
Σταθερό
2002 «Εργατικό Μέτωπο»
Πολίτες, ΒΕΚ
4.482.528 5,1
21 / 513
Μείωση4 7.932.624 5,2
5 / 81
Αύξηση1
2006 Lupi.png
Κάρλος Λούπι
4.854.017 5,2
24 / 513
Αύξηση3 5.023.041 6,0
5 / 81
Σταθερό
2010 «Για Διαρκή Αλλαγή της Βραζιλίας»
ΚΕ, ΒΔΚ, Φιλελεύθερο, ΒΣΚ, ΚΚΒ, ΚΧΚ, Ρεπουμπλικάνοι, ΧΕΚ, Μπορούμε
4.854.602 5,0
28 / 513
Αύξηση4 2.431.940 1,4
4 / 81
Μείωση1
2014 «Με τη Δύναμη του Λαού»
ΚΕ, ΒΔΚ, ΣΔΚ, Προοδευτικοί, Φιλελεύθερο, Ρεπουμπλικάνοι, ΡΚΚΤ, ΚΚΒ
3.469.168 3,6
19 / 513
Μείωση9 3.609.643 4,0
8 / 81
Αύξηση4
2018 «Κυρίαρχη Βραζιλία»
Αβάντε
4.545.846 4,6
28 / 513
Αύξηση9 7.737.982 4,5
5 / 81
Μείωση3 Αντιπολίτευση
Πηγή: Election Resources: Federal Elections in Brazil – Results Lookup


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. http://inter04.tse.jus.br/ords/dwtse/f?p=2001:104:::NO[νεκρός σύνδεσμος]:::
  2. 2,0 2,1 2,2 Mainwaring, Scott P. (1999), Rethinking Party Systems in the Third Wave of Democratization: The Case of Brazil, Stanford University Press, σελ. 91 
  3. 3,0 3,1 «PDT – 38 Anos de Socialismo». 25 Μαΐου 2018. 
  4. Foundations define formation of Progressive Parliamentary Front
  5. Elizangela (25 Μαΐου 2018). «PDT – 38 Anos de Socialismo». PDT (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2020. 
  6. Brasil, CPDOC-Centro de Pesquisa e Documentação História Contemporânea do. «PARTIDO DEMOCRATICO TRABALHISTA (PDT)». CPDOC - Centro de Pesquisa e Documentação de História Contemporânea do Brasil (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2020. 
  7. «PTB | CPDOC». cpdoc.fgv.br. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2020. 
  8. Souza, Elizeu Clementino de; Abrahão, Maria Helena Menna Barreto (2006). Tempos, narrativas e ficções: a invenção de si. EDIPUCRS. ISBN 978-85-7430-591-2. 
  9. Brasil, CPDOC-Centro de Pesquisa e Documentação História Contemporânea do. «PARTIDO DEMOCRATICO TRABALHISTA (PDT)». CPDOC - Centro de Pesquisa e Documentação de História Contemporânea do Brasil (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2020. 
  10. «História». PDT (στα Πορτογαλικά). 12 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2020. 
  11. «Brazil - The Presidential Election of 1989». countrystudies.us. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2020. 
  12. «Βραζιλία: Ξεκίνησε η δίκη της Ντίλμας Ρουσέφ στη Γερουσία». LiFO. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2020. 
  13. «PDT expulsa deputado e suspende outros cinco que votaram pelo impeachment». Congresso em Foco. 2016-05-11. http://congressoemfoco.uol.com.br/noticias/pdt-expulsa-deputado-e-suspende-outros-cinco-que-votaram-pelo-impeachment/.