Μετάβαση στο περιεχόμενο

Δηιδάμεια της Σκύρου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Δηιδάμεια
Οικογένεια
ΣύζυγοςΑχιλλέας
ΣύντροφοςΑχιλλέας
ΤέκναΝεοπτόλεμος
ΓονείςΛυκομήδης
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Στην ελληνική μυθολογία, η Δηιδάμεια της Σκύρου ήταν πριγκίπισσα από τη Σκύρο ως κόρη του βασιλιά Λυκομήδη.[1]

Η Δηιδάμεια ήταν μια από τις επτά κόρες του βασιλιά Λυκομήδη με τις οποίες κρύφτηκε ο Αχιλλέας.[2] Ορισμένες εκδοχές αυτής της ιστορίας αναφέρουν ότι ο Αχιλλέας ήταν κρυμμένος στο παλάτι του Λυκομήδη, μεταμφιεσμένος ως μία από τις κόρες του βασιλιά, μερικές λένε ως κυρία των τιμών με το όνομα «Πύρρα».[3][4] Παρά το γεγονός ότι ο Αχιλλέας και η Δηιδάμεια μπορεί να ήταν οκτώ ετών, οι δύο σύντομα σχετίστηκαν ρομαντικά στο σημείο της οικειότητας. Αφού ο Οδυσσέας έφτασε στο παλάτι του Λυκομήδη και αποκάλυψε τον Αχιλλέα ως νεαρό άνδρα, ο ήρωας αποφάσισε να συμμετάσχει στον Τρωικό Πόλεμο, αφήνοντας πίσω του την έγκυο και θλιμμένη σύζυγό του Δηιδάμεια.[5][6]

Χρόνια αργότερα, η Δηιδάμεια προσπάθησε να πείσει τον γιο τους, τον Νεοπτόλεμο, να πάρει το μέρος του πατέρα του στον ίδιο πόλεμο.[7][8] Μετά τον πόλεμο, η Δηιδάμεια δόθηκε για γάμο από τον Νεοπτόλεμο στο σύμμαχό του Έλενο, γιο του Πριάμου, τον οποίο είχε φέρει στην Ήπειρο.[9] Αργότερα, ο Νεοπτόλεμος σκοτώθηκε τελικά από τον Ορέστη, όταν ο γιος του Αγαμέμνονα τρελάθηκε.[10]

Σε ορισμένες αναφορές, ο Αχιλλέας και η Δηιδάμεια απέκτησαν έναν άλλο γιο, τον Όνειρο. Σκοτώθηκε από τον Ορέστη, ο οποίος δεν τον αναγνώρισε, στις Φωκείς, ενώ μάλωνε μαζί του για ένα μέρος για να στήσουν τη σκηνή.[11]

  1. Δίκτυς ο Κρης, Χρονικά του Τρωϊκού Πολέμου 4.15
  2. Στάτιος, Αχιλλειάδα 296
  3. Υγίνος, Fabulae 96
  4. Βίων ο Σμυρναίος, Ποιήματα 2
  5. Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Βιβλιοθήκη 3.13.8
  6. Αποσπάσματα Επικού Κύκλου, Η Κύπρια fr. 1 όπως αναφέρεται στη Χρηστομάθεια 1 του Πρόκλου
  7. Ευριπίδης, Ανδρομάχη
  8. Κόιντος ο Σμυρναίος, Πτώση της Τροίας 7.186 ff
  9. Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Βιβλιοθήκη, Επιτομή του Βιβλίου 4, 6.13
  10. Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Βιβλιοθήκη, Επιτομή του Βιβλίου 4, 5.11
  11. Πτολεμαίος Χέννος, Νέα Ιστορία, 3 όπως αναφέρεται στη Βιβλιοθήκη 190 του Φώτιου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]