Δεσιδέριος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Δεσιδέριος
Rivista italiana di numismatica 1890 p 294.png
Γέννηση άγνωστη τιμή
Μπρέσια
Θάνατος
Λιέγη
Ιδιότητα πολιτικός
Σύζυγος Ansa, Queen of the Lombards
Τέκνα Anselperga, Adelperga, Liutperga, Desiderata of the Lombards και Adalgis
Αξίωμα Βασιλέας των Λομβαρδών
Commons page Πολυμέσα

Ο Δεσιδέριος (Desiderio, ... - περ. 786) ήταν ο τελευταίος Λομβαρδός βασιλιάς της Ιταλίας (756 - 774) ο οποίος είχε στενές σχέσεις με τον Καρλομάγνο, παντρεύτηκε την κόρη του αλλά τελικά κατέκτησε το βασίλειο του. Γεννημένος στην Μπρέσια ο Δεσιδέριος ήταν στην αρχή βασιλικός υπάλληλος, ο Αϊστούλφος του έδωσε τους τίτλους του δούκα της Ίστρια και της Τοσκάνης και τον όρισε διάδοχο του μετά τον θάνατο του (756).

Διάδοχος του Αϊστούλφου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο προκάτοχος και αδελφός του Αϊστούλφο Ράτχης άφησε το Μόντε Κασίνο στο οποίο ήταν μοναχός και προσπάθησε να πάρει πίσω τον θρόνο του αλλά ο Δεσιδέριος κατόρθωσε να τον υποτάξει με την βοήθεια του πάπα Στεφάνου Β΄. Με την στέψη του υποσχέθηκε να επιστρέψει τις παλιές παπικές πόλεις στην Αγία Έδρα σαν δείγμα ευχαριστίας για την βοήθεια που του είχε προσφέρει ο πάπας να γίνει βασιλιάς των Λομβαρδών. Οι συγκρούσεις του Δεσιδέριου με την Αγία Έδρα ξεκίνησαν όταν ο Πάπας Στέφανος Γ΄ αντιτάχθηκε στον γάμο της κόρης του Δεσιδέριου Δεσιδεράτας με τον Καρλομάγνο, ο Δεσιδέριος διέκοψε την παράδοση των πόλεων στον πάπα. Ακολουθώντας την πολιτική των προκατόχων του προσπάθησε να επεκτείνει τα σύνορα του βασιλείου του στα νότια γι'αυτό ήρθε σε σύγκρουση με τους νότιους δούκες και τον πάπα, έκανε συμβασιλέα τον γιο του Αδελχίς. Ο Αλβοίνος δούκας του Μπενεβέντο και ο Λιουτπράνδρος δούκας του Σπολέτο ενώθηκαν με τον πάπα Στέφανο αναζητώντας την βοήθεια του βασιλιά των Φράγκων, τέθηκαν υπο την προστασία του Πιπίνου του Βραχύ, ο Λιουτπράνδος επαναστάτησε (758). [1] Ο Δεσιδέριος τον νίκησε και παραχώρησε το δουκάτο στον Αρεχίς που έγινε υποτακτικός στην Παβία, την ίδια χρονιά εξόρισε τον Αλβοίνο του Σπολέτο αναλαμβάνοντας το δουκάτο προσωπικά. Ο Δεσιδέριος εκμεταλλεύτηκε την κρίση που ξέσπασε με τον θάνατο του πάπα Παύλου Α΄ (767) για να διορίσει νέο πάπα έναν άσημο ευνοούμενο του με το όνομα Φίλιππο από την μονή του Αγίου Βίτου στην Ρώμη την Κυριακή 31 Ιουλίου 768, δεν έγινε ποτέ αποδεκτός και αναγκάστηκε να να επιστρέψει στο μοναστήρι του. [2]

Κατάκτηση των Λομβαρδών απο τον Καρλομάγνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο νέος Πάπας Αδριανός Α΄ (772) εχθρικός απέναντι στον Δεσιδέριο ζήτησε την βοήθεια του Καρλομάγνου ο οποίος είχε διαλύσει τον γάμο με την κόρη του Δεσιδέριου Δεσιδεράτα (771) εναντίον του. Ο μικρότερος αδελφός του Καρλομάγνου Καρλομάν Α΄ πέθανε πρόωρα (771) και η χήρα του Γερμπέργκα ζήτησε την βοήθεια του Λομβαρδού βασιλιά προκειμένου να εξασφαλίσει την διαδοχή του απο τα παιδιά τους. Ο Δεσιδέριος στράφηκε ανοιχτά εναντίον του πάπα απαιτώντας του να αναγνωρίσει τα νόμιμα παιδιά του Καρλομάνου, στην συνάντηση που έγινε ανάμεσα στον πάπα Αδριανό και τον Δεσιδέριο ο Καρλομάγνος υποστήριξε ανοιχτά τον πάπα.

Ο Καρλομάγνος και ο θείος του Βερνάρδος συγκέντρωσαν στρατεύματα κατά μήκος των Άλπεων (773), οι Λομβαρδοί συνετρίβησαν στην Μορτάρα, οι Φράγκοι πολιόρκησαν την πρωτεύουσα των Λομβαρδών Τίκινουμ που αντιστοιχεί στην σημερινή Παβία. Ο γιος του Δεσιδέριου Αδελχίς συγκέντρωσε στρατό στην Αδριατική αλλά όταν ο Καρλομάγνος πλησίασε δραπέτευσε στην Κωνσταντινούπολη. Η πολιορκία κράτησε μέχρι τον Ιούνιο του 774, στην συνέχεια ο Δεσιδέριος άνοιξε τις πύλες αφού πρώτα συμφώνησε για την ασφάλεια της ζωής του ίδιου και των στρατιωτών του. O Δεσιδέριος εξορίστηκε στο αβαείο του Κορμπί στο οποίο και πέθανε γύρω στο 786, ο γιος του Αδελχίς προσπάθησε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του να ανακτήσει τον θρόνο του πατέρα του, σύμφωνα με άλλες πηγές η βασιλική οικογένεια της Λομβαρδίας εξορίστηκε στην Λιέγη. Το όνομα του Δεσιδέριου εμφανίζεται πολλές φορές σε μυθιστορήματα της εποχής των Καρολιδών, ο ίδιος ο Καρλομάγνος στην συνέχεια ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Φράγκων που πήρε τον τίτλο του βασιλιά των Λομβαρδών. Ο πατέρας του Καρλομάγνου Πιπίνος ο Βραχύς σύμφωνο με τον ιστορικό Παύλο τον Διάκονο είχε υιοθετηθεί παλιότερα από τον βασιλιά των Λομβαρδών Λιουτπράνδο λόγω της μεγάλης φιλίας που είχε με τον πατέρα του Κάρολο Μαρτέλο, ο ίδιος βοήθησε τον Πιπίνο να γίνει βασιλιάς των Φράγκων.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την σύζυγο του Άνσα απέκτησε:

  • Ανσελπέργκα
  • Αδελπέργκα
  • Λιουτπέργκα
  • Δεσιδεράτα, παντρεύτηκε τον Καρλομάγνο (770) και στην συνέχεια τον χώρισε (771).
  • Αδελχίς, μνηστήρας του θρόνου

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. PAUL., Ep. ad Pip.; Cod. Car., 15
  2. Reardon, Wendy J. The Deaths of the Popes. Comprehensive Accounts Including Funerals, Burial Places and Epitaphs. McFarland. p. 59

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Reardon, Wendy J. The Deaths of the Popes. Comprehensive Accounts Including Funerals, Burial Places and Epitaphs. McFarland.
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Αϊστούλφος
Βασιλιάς των Λομβαρδών
756 - 774
Διάδοχος
Καρλομάγνος
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Desiderius της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).