Δαφνοκέρασος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Δαφνοκέρασος
Δαφνοκέρασος
Δαφνοκέρασος
Συστηματική ταξινόμηση
Βασίλειο: Φυτά (Plantae)
Συνομοταξία: Αγγειόσπερμα (Magnoliophyta)
Ομοταξία: Δικοτυλήδονα (Magnoliopsida)
Υφομοταξία: Ροδίδες (Rosidae)
Τάξη: Ροδώδη (Rosales)
Οικογένεια: Ροδοειδή (Rosaceae)
Υποοικογένεια: Αμυγδαλοειδή (Amygdaloideae)
Γένος: Προύμνη (Prunus)
Είδος: P. laurocerasus
Διώνυμο
Prunus laurocerasus
(Προύμνη η δαφνοκέρασος)

Λινναίος, 1755

Η δαφνοκέρασος (επιστημονική ονομασία: Prunus laurocerasus), επίσης γνωστό ως λαουροκέρασο, είναι αειθαλές φυτό της οικογένειας Ροδίδες, ιθαγενές σε περιοχές κοντά στη Μαύρη Θάλασσα στη νοτιοδυτική Ασία και τη νοτιοανατολική Ευρώπη, από την Αλβανία και τη Βουλγαρία ανατολικά μέσω Τουρκίας στα βουνά του Καυκάσου και στο βόρειο Ιράν.

Τα κοινά ονόματά του αναφέρονται στην ομοιότητα του φυλλώματος και της εμφάνισης με τη δάφνη (Laurus nobilis, στην οικογένεια Λαουρίδες), και όπως η δάφνη, το δαφνοκέρασο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή δάφνινων στεφανιών,[1] αλλά τα δύο φυτά δεν συνδέονται στενά.

Περιγραφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα άνθη της δαφνοκέρασου

Το δαφνοκέρασο είναι αειθαλής θάμνος ή μικρό έως μεσαίου μεγέθους δέντρο, με ύψος 5 με 15 μέτρα, σπάνια έως 18 μέτρα, με πλάτος κορμού έως 60 εκατοστά. Τα φύλλα είναι σκούρα πράσινα, δερματώδη, γυαλιστερά, με μήκος (5–)10–25(–30) εκ. και πλάτος 4–10 εκ., με λεπτό οδοντωτό περιθώριο. Τα φύλλα μπορεί να έχουν άρωμα αμυγδάλου όταν συνθλίβονται. Τα μπουμπούκια εμφανίζονται νωρίς την άνοιξη και ανοίγουν στις αρχές του καλοκαιριού σε όρθιους 7-15 βότρυες με 30–40 λουλουδία. Κάθε λουλούδι έχει διάμετρο ένα εκατοστό, με πέντε κρεμ-λευκά πέταλα και πολυάριθμους κιτρινωπούς στήμονες με γλυκιά μυρωδιά. Ο καρπός είναι ένα μικρό κεράσι διαμέτρου 1–2 εκατοστών και μαυρίζει όταν ωριμάσει στις αρχές του φθινοπώρου.[2][3]

Καλλιέργεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η δαφνοκέρασος είναι ένα ευρέως καλλιεργούμενο καλλωπιστικό φυτό, που χρησιμοποιείται για φύτευση σε κήπους και πάρκα σε εύκρατες περιοχές παγκοσμίως. Συχνά χρησιμοποιείται για φράκτες. Οι περισσότερες ποικιλίες είναι ανθεκτικοί θάμνοι που μπορούν να ανταπεξέλθουν σε δύσκολες συνθήκες ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένων των σκιερών και ξηρών συνθηκών, και οι οποίοι ανταποκρίνονται καλά στο κλάδεμα.

Καλλιεργούνται περισσότερες από 40 ποικιλίες.[4]

Άλλες χρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το φύλλωμα χρησιμοποιείται επίσης για κομμένο πράσινο στην ανθοκομία.

Δαφνοκέρασα

Οι καρποί είναι στυφοί αλλά βρώσιμοι.[5] Περιέχουν μικρές ποσότητες υδροκυανίου: οποιοδήποτε φρούτο έχει πικρή γεύση (που υποδηλώνει μεγαλύτερες συγκεντρώσεις υδροκυανίου) δεν πρέπει να καταναλώνεται.[6] Οι σπόροι μέσα στον καρπό (και τα φύλλα) περιέχουν μεγαλύτερες συγκεντρώσεις υδροκυανίου και δεν πρέπει να καταναλώνονται. Η τοξικότητα του σπόρου μέσα στον καρπό είναι παρόμοια με την τοξικότητα των κυανιούχων σπόρων μέσα στα βερίκοκα και τα ροδάκινα.[7]

Τοξικότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα φύλλα και οι σπόροι μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή ενόχληση στον άνθρωπο εάν καταποθούν.[8] Οι σπόροι που περιέχονται στα κεράσια είναι δηλητηριώδεις όπως και το υπόλοιπο φυτό, περιέχουν κυανογόνους γλυκοσίδες και αμυγδαλίνη.[9] Αυτή η χημική σύνθεση είναι που δίνει την οσμή αμυγδάλου όταν τα φύλλα συνθλίβονται. Το δαφνόνερο, μια απόσταξη από μέρη του φυτού, περιέχει πρωσικό οξύ (υδροκυάνιο) και άλλες ενώσεις και είναι τοξικό.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Mabberley, D.J. (2008). The plant book: A portable dictionary of the vascular plants (entry for Laurus). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521820714. 
  2. Rushforth, K. (1999). Trees of Britain and Europe. Collins (ISBN 0-00-220013-9).
  3. Flora of NW Europe: Prunus laurocerasus Αρχειοθετήθηκε 2008-05-14 στο Wayback Machine.
  4. Huxley, A., ed. (1992). New RHS Dictionary of Gardening. Macmillan (ISBN 0-333-47494-5).
  5. «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2022. 
  6. «Prunus laurocerasus Cherry Laurel, English Laurel PFAF Plant Database». 
  7. Eisler, Ronald (12 Απριλίου 2000). Handbook of Chemical Risk Assessment: Health Hazards to Humans, Plants, and Animals, Three Volume Set. ISBN 9781420032741. 
  8. RHS A-Z encyclopedia of garden plants. United Kingdom: Dorling Kindersley. 2008. σελ. 1136. ISBN 978-1405332965. 
  9. «Poisonous Plants: Prunus Laurocerasus». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2007.