Δασοτόπι Σερρών
Συντεταγμένες: 41°7′16.79″N 23°11′46.21″E / 41.1213306°N 23.1961694°E
| Δασοτόπι | |
|---|---|
| Διοίκηση | |
| Χώρα | Ελλάδα |
| Περιφέρεια | Κεντρικής Μακεδονίας |
| Περιφερειακή Ενότητα | Σερρών |
| Δήμος | Ηρακλείας |
| Δημοτική Ενότητα | Ηρακλείας |
| Γεωγραφία | |
| Γεωγραφικό διαμέρισμα | Μακεδονίας |
| Νομός | Σερρών |
| Υψόμετρο | 310 μέτρα |
| Πληθυσμός | |
| Πραγματικός | 26 |
| Έτος απογραφής | 1928 |
| Πληροφορίες | |
| Παλαιά ονομασία | Ισμαϊλή |
Το Δασοτόπι, έως το 1927 γνωστό ως Ισμαϊλή, είναι πρώην οικισμός στον σημερινό Δήμο Ηρακλείας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 310 μέτρων στο όρος Μαυροβούνι της οροσειράς των Κρουσσίων, σε απόσταση περίπου 2,5 χλμ. νοτιοδυτικά από τον Λιθότοπο Σερρών.[1]
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οθωμανική περίοδος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στους πρόποδες των Κρουσσίων, κοντά στο Καγιαλί (Λιθότοπος), υπήρχαν διάσπαρτα χωριά Γιουρούκων, των οποίων κύρια ασχολία ήταν η κτηνοτροφία και ιδιαίτερα η εκτροφή αλόγων. Οι πληθυσμοί αυτοί εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κατά την οθωμανική κατάκτηση των Βαλκανίων τον 14ο και 15ο αιώνα, με σκοπό τόσο την επιτήρηση και εδραίωση της οθωμανικής κυριαρχίας, όσο και τη διατήρηση του παραδοσιακού νομαδικού τρόπου ζωής τους. Κατά τον Γκεόργκι Στρέζοφ, προτιμούσαν τις ορεινές θέσεις, θεωρώντας υποτιμητική την ενασχόληση με τις γεωργικές εργασίες στον κάμπο.[2]
Στη στατιστική μελέτη του Βούλγαρου γεωγράφου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμάται ότι το 1900 υπήρχαν 95 Τούρκοι κάτοικοι,[3] ενώ στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου, που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, ο οικισμός αποδίδεται με πληθυσμό 180 μουσουλμάνων.[4] Σε χάρτη του λιθογραφείου Κοντογόνη (1910), παράγωγο της αυστροουγγρικής σειράς Generalkarte von Mitteleuropa, εμφανίζεται ως Ισμαηλή, με σχετική ένδειξη ότι επρόκειτο για τουρκικό χωριό.[5][6] Τέλος, σε υπολογισμούς που εξέδωσε το 1919 η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 150 μωαμεθανοί κάτοικοι.[7]
Σύγχρονη ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την απογραφή πληθυσμού του 1913 που πραγματοποιήθηκε από το ελληνικό κράτος καταγράφηκαν 141 κάτοικοι.[8] Σύμφωνα με τους στατιστικούς πίνακες του Ελληνικού Στρατού, τον Αύγουστο του 1915 ο πληθυσμός αριθμούσε 120 μουσουλμάνους κατοίκους.[7] Kάτοψη του οικισμού αποτυπώθηκε σε βρετανικό στρατιωτικό χάρτη κατά την περίοδο του Μακεδονικού Μετώπου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σύμφωνα με τον οποίο το 1917 ο οικισμός αποτελούνταν από 7 κτήρια.[9][10][11]
Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσύστατη Κοινότητα Κοπρίβης (Χείμαρρος) της Υποδιοίκησης Νιγρίτης του Νομού Σερρών, μαζί με τα χωριά Δεμίρ-Χανλάρ, Ιμπιλέρ, Καγιαλή (Λιθότοπος), Κιοσελή, Άνω Κιουλιχλή (Άνω Κορυφούδι), Κάτω Κιουλιχλή (Κάτω Κορυφούδι), Κουρφαλή, Μπεσταούκ, Ομάρ Μεντελέρ, Ορτά-Μαχαλά (Δίλοφος), Σιαμπανλάρ, Τσαβδαρλή και Φερεσλή.[12][13][14][15]
Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι αποχώρησαν για την Τουρκία στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληθυσμών μετά τη Συνθήκη της Λοζάνης και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες. Σταδιακά έως το 1928 εγκαταστάθηκαν 28 οικογένειες προσφύγων (87 άτομα).[16] Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ), καταγράφηκαν 40 δικαιούχοι «αρχηγοί οικογενειών αγροτικώς εγκατεστημένων και των μελών τοιούτων οικογενειών, δικαιούχων, κατά τους ισχυρισμούς τους, αποζημίωσης εξ ανταλλαγής».[17]
Το 1927, στα πλαίσια εξελληνισμού των γεωγραφικών ονομάτων, το Ισμαϊλή μετονομάστηκε σε Δασοτόπι,[18][19] ενώ το 1928 αριθμούσε 26 κατοίκους.[20]
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, υλοποιήθηκαν στην πεδιάδα των Σερρών μεγάλα αντιπλημμυρικά και εγγειοβελτιωτικά δημόσια έργα. Η εκτροπή της κοίτης του ποταμού Στρυμόνα στο ύψος του Στρυμονοχωρίου, σε συνδυασμό με την κατασκευή του πρώτου φράγματος του Λιθοτόπου το 1932, οδήγησαν σταδιακά στον σχηματισμό της τεχνητής λίμνης Κερκίνη.
Τη δεκαετία του 1930 οι κάτοικοι του Δασοτόπου, μαζί με αυτούς της κοντινής Μυρτιάς, άρχισαν να μετακινούνται προς τον Λιθότοπο, ώσπου μέχρι το 1940 είχαν ουσιαστικά σχηματίσει μία κοινότητα.[21] Το Δασοτόπι καταργήθηκε επίσημα το 1940, καθώς έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές.[22] Κάτοψή του διακρίνεται σε αεροφωτογραφίες της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού από την περίοδο 1945-1960.[23]
Πληθυσμός
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Απογραφή | Ονομασία | Πραγματικός | Αναφ. | ||
|---|---|---|---|---|---|
| Άνδρες | Γυναίκες | Σύνολο | |||
| 1913 | Ισμαϊλή | 76 | 65 | 141 | [8] |
| 1915 | Ισμαϊλί | 63 | 57 | 120 | [7] |
| 1920 | δεν αναφέρεται | [24] | |||
| 1928 | Δασοτόπι (Ισμαϊλή) | 12 | 14 | 26 | [25] |
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Gov.gr - Θέαση». gov.gr. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2026.
- ↑ Στρέζοφ, Γκεόργκι (1891). Два санджака отъ Источна Македония (Δυο σαντζάκια της Ανατολικής Μακεδονίας) (PDF) (στα Βουλγαρικά). σελ. 850. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2026.
- ↑ Κάντσωφ, Βασίλ (1900). Македония. Етнография и статистика (στα Βουλγαρικά). Σόφια: Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών.
131. Исмаили
- ↑ Χαλκιόπουλος, Αθανάσιος (1910). Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου. Αθήνα: Τυπογραφείου "Νομικής". σελ. 50. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2026.
Ισμαηλί
- ↑ 41° 41° Θεσσαλονίκη (κλίμακα 1:200.000). Αρχείο Στέφανου Ν. Δραγούμη (φάκελος 217, υποφάκελος 02, σελίδα 9), Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα. Αθήνα, Ελλάδα: Γ. Κοντογόνης. 1910. σελ. 9.
Ισμαηλή (τ)
- ↑ 41° 41° Θεσσαλονίκη (κλίμακα 1:200.000). Αθήνα, Ελλάδα: Κ. Α. Κοντογόνης, Bibliothèque numérique de l’Institut Catholique de Paris. 1914.
Ισμαηλή (τ)
- 1 2 3 Στατιστικοί πίνακες του πληθυσμού κατ' εθνικότητας των νομών Σερρών και Δράμας. Αθήνα: Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού. 1919. σελ. 7.
18. Ισμαϊλί
- 1 2 Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας - Διεύθυνση Στατιστικής (1915). Απαρίθμησις των Κατοίκων των Νέων Επαρχιών της Ελλάδος του Έτους 1913 (PDF). Αθήνα: Εθνικό Τυπογραφείο. σελ. 42.
42. Ισμαϊλή
- ↑ Turica (Edition 1, Scale 1:20.000), British First World War Trench Maps. Survey Co., Royal Engineers, British Salonika Force. 11 Αυγούστου 1917. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2026.
Ismailli
- ↑ Butkova (Edition 2A, Scale 1:50.000), British First World War Trench Maps. Survey Co., Royal Engineers, British Salonika Force. 16 Σεπτεμβρίου 1916. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2026.
Ismailli
- ↑ Lahana (Edition 1, Scale 1:50.000), British First World War Trench Maps. Survey Co., Royal Engineers, British Salonika Force. 17 Αυγούστου 1917. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2026.
Ismailli
- ↑ Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) 2Α΄/4-1-1920. Αθήνα: Εθνικό Τυπογραφείο. σελ. 8.
- ↑ Δρακάκης Κούνδουρος 1940, σελ. 667.
- ↑ «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών - Ισμαϊλή (Σερρών)». Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ). Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2026.
- ↑ «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών - Κ. Κοπρίβης (Σερρών)». Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ). Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2026.
- ↑ Χριστοδούλου 2023, σελ. 386-387.
- ↑ Ονομαστικόν Ευρετήριον Αγροτών Προσφύγων - Τόμος 1ος. Αθήνα: Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων. 1928. σελ. ΧΧX.
Αύξων αριθ. υπεύθ. δηλώσεων 108460 - 108421: Κάγιαλη (πρώην Ισμαϊλή)
- ↑ Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) 7Α΄/14-1-1927. Αθήνα: Εθνικό Τυπογραφείο. σελ. 47.
- ↑ Κυραμαργιού 2003, σελ. 97.
- ↑ Γιέιγκερ 1979, σελ. 347.
- ↑ Γιέιγκερ 1979, σελ. 348.
- ↑ Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας - Γενική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος (1950). Πληθυσμός της Ελλάδος κατά την Απογραφήν της 16 Οκτωβρίου 1940 - Πραγματικός πληθυσμός κατά νομούς, επαρχίας, δήμους, κοινότητας, πόλεις και χωρία. Αθήνα: Εθνικό Τυπογραφείο. σελ. 351.
- ↑ «Gov.gr - Θέαση (υπόβαθρο 1945-1960)». gov.gr. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2026.
- ↑ Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας - Διεύθυνση Στατιστικής (1921). Πληθυσμός του Βασιλείου της Ελλάδος κατά την Απογραφήν της 19 Δεκεμβρίου 1920 - Πραγματικός πληθυσμός (PDF). Αθήνα: Εθνικό Τυπογραφείο. σελ. 278.
Ορτά Μαχαλά
- ↑ Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας - Διεύθυνση Στατιστικής (1935). Πληθυσμός της Ελλάδος κατά την Απογραφήν της 15-16 Μαΐου 1928 - Πραγματικός πληθυσμός κυρωθείς διά του από Νοεμβρίου 1928 Διατάγματος. Αθήνα: Εθνικό Τυπογραφείο. σελ. 320.
Δασοτόπι (Ισμαϊλή)
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Γιέιγκερ, Ρουθ Μαρί (1979). Refugee Settlement and Village Change in the District of Serres, Greece, 1912–1940 (στα Αγγλικά). Μπέρκλεϋ: Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. ISBN 9798413100080.
- Δρακάκης, Αλέξανδρος· Κούνδουρος, Στυλιανός (1940). Αρχεία περί της συστάσεως και εξελίξεως των Δήμων και Κοινοτήτων 1836-1939 και της διοικητικής διαιρέσεως του Κράτους. Β. Αθήνα: Τύποις "Γραφικαί Τέχναι".
- Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος (1962). Στοιχεία Συστάσεως και Εξελίξεως των Δήμων και Κοινοτήτων. Νομός Σερρών. 43. Αθήνα: Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος (ΚΕΔΚΕ).
- Κυραμαργιού, Ελένη· Παπακονδύλης, Γιάννης (2020). «Μετονομασίες των οικισμών της Ελλάδας, 19ος-21oς αιώνας». Δημήτρης Δημητρόπουλος (επιστημονικός υπεύθυνος). Αθήνα: Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.
- Κυραμαργιού, Ελένη (2003). Οι μετονομασίες των οικισμών της Μακεδονίας, 1913–1940: ένας πίνακας (πτυχιακή εργασία). Μυτιλήνη: Πανεπιστήμιο Αιγαίου.
- Σιμόφσκι, Τόντορ (1998). Населени места во егејска Македонија (στα Σλαβομακεδονικά). 2. Σκόπια, Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας: Печатница Гоце Делчев. σελ. 200. ISBN 9989-9819-6-5.
- Χριστοδούλου, Λουκάς (2023). Οι Προσφυγικοί Οικισμοί της Ε.Α.Π. στη Μακεδονία 1928. 2. Αθήνα: Ένωση Σπάρτης Μικράς Ασίας. ISBN 978-618-86793-2-0.
