Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Γουλιέλμος Θ' της Ακουιτανίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γουλιέλμος Θ΄
BnF ms. 12473 fol. 128 - Guillaume IX d'Aquitaine (2).jpg
Δούκας της Ακουιτανίας
και Κόμης του Πουατιέ
Περίοδος 108611 Φεβρουαρίου 1127
Προκάτοχος Γουλιέλμος Η΄ της Ακουιτανίας
Διάδοχος Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας
Σύζυγος Ερμενγάρδη του Ανζού
Φιλίππη της Τουλούζης
Επίγονοι Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας
Αγνή της Ακουιτανίας
Ερρίκος, ηγούμενος του Αββαείου του Κλυνύ
Ραϋμόνδος της Αντιόχειας
Οίκος Οίκος των Πουατιέ
Πατέρας Γουλιέλμος Η΄ της Ακουιτανίας
Μητέρα Χίλντεγκαρντ της Βουργουνδίας
Γέννηση 22 Οκτωβρίου 1071
Θάνατος 11 Φεβρουαρίου 1127 (56 ετών)
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
Ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας σε μικρογραφία του 13ου αιώνα.

Ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας ή Γουλιέλμος ο Τροβαδούρος (Guillaume IX, 22 Οκτωβρίου 107111 Φεβρουαρίου 1127) δούκας της Ακουιτανίας, της Γασκώνης (1086 - 1127) και κόμης του Πουατιέ ως Γουλιέλμος Ζ΄ (1086 - 1127) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Η΄ της Ακουιτανίας και της τρίτης συζύγου του Χίλντεγκαρντ της Βουργουνδίας. Η γέννησή του εορτάστηκε σε λαμπρή τελετή αλλά σύντομα κατηγορήθηκε ως νόθος λόγω των προηγούμενων γάμων του πατέρα του και την εξ' αίματος συγγένειας των γονέων του. Ο Γουλιέλμος Η΄ αναγκάστηκε να κάνει ταξίδι στην Ρώμη για να νομιμοποιήσει ο πάπας τον γιο του, ο ίδιος ο Γουλιέλμος Θ΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 15 ετών (1086). Ο Γουλιέλμος Θ΄ ήταν στρατιωτικός ηγέτης στην Α΄ Σταυροφορία και ένας από τους σημαντικότερους τροβαδούρους. [1]

Γάμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γουλιέλμος παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ερμενγάρδη του Ανζού μεγαλύτερη κόρη του κόμητος Φούλκωνος Δ΄ του Ανζού (1089). Η Ερμενγάρδη ήταν όμορφη, μορφωμένη, αλλά ταυτόχρονα πολύ ιδιόρρυθμη, μανιακή και εκδικητική. Οι σχέσεις της με Γουλιέλμο ήταν άσχημες, για να εκδικηθεί τον σύζυγο τις για τις ερωτοτροπίες του εξαφανιζόταν πολύ καιρό σε μοναστήρια, η συμπεριφορά της καθώς η έλλειψη διαδόχου ανάγκασαν τον Γουλιέλμο να την στείλει στον πατέρα της (1091). Ο Γουλιέλμος προχώρησε σε δεύτερο δεύτερο γάμο με την Φιλίππη της Τουλούζης κόρη και διάδοχο του κόμητος Γουλιέλμου Δ΄ της Τουλούζης (1094). [2] Με την Φιλίππη απέκτησε:

Ο Ρούθ Χάρβει (1993) εξετάζει το ενδεχόμενο ο γάμος της Ερμενγάρδης με τον Γουλιέλμο της Ακουιτανίας να μην έγινε και οι αναφορές γύρω από αυτόν να προέρχονται από προσθήκες του 19ου αιώνα, συνεπώς η Φιλίππη για τον Χάρβει ήταν η μοναδική σύζυγος του Γουλιέλμου. [5] Ο Χάρβει ισχυρίζεται ότι ο Γουλιέλμος της Τύρου που έγραψε τις λεπτομέρειες για τον γάμο πάνω από 70 χρόνια μετά (1169 - 1187) κρίνεται αναξιόπιστος, [6] επιπλέον ο Γουλιέλμος αναφέρει σαν μητέρα της Ερμενγάρδης την τέταρτη σύζυγο του πατέρα της Βερτράδη του Μονφόρ κάτι εσφαλμένο. Ο αξιόπιστος ιστορικός Στέφανος Φίλπ σε αντίθεση με τον Χάρβει σημειώνει ότι το όνομα της μητέρας ήταν μόνο ένα λάθος του Γουλιέλμου της Τύρου που σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει όλες τις υπόλοιπες λεπτομερείς αναφορές του για τον γάμο.

Προβλήματα με την εκκλησία και τους γάμους του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφορίστηκε επειδή προσπάθησε να επέμβει στην εκκλησιαστική περιουσία (1114), ο Γουλιέλμος απείλησε να σκοτώσει τον επίσκοπο του Πουατού αν δεν άρει τον αφορισμό. Ο επίσκοπος αφού πρώτα προκάλεσε τον Γουλιέλμο να πραγματοποιήσει την απειλή του αναγκάστηκε τελικά να τον άρει. Αφορίστηκε για δεύτερη φορά μετά την απαγωγή της Ντανζερόζας συζύγου του υποτελούς του Έμερι Α΄ του Σατελλερώ, την φυλάκισε στο κάστρο του Πουατιέ. Η σύζυγός του επιστρέφοντας βρήκε τον Γουλιέλμο στο κάστρο με την ξένη γυναίκα, διαμαρτυρήθηκε έντονα στους ευγενείς και την εκκλησία αλλά δεν εξασφάλισε καμιά υποστήριξη, μόνο ο παπικός απεσταλμένος Ζιρό ζήτησε απο τον Γουλιέλμο να επιστρέψει την Ντανζερόζα στον σύζυγό της. Η δούκισσα Φιλίππη της Τουλούζης επέστρεψε στο αβαείο του Φοντεβρώ (1116), εκεί δημιούργησε φιλικές σχέσεις με την πρώτη σύζυγο του Γουλιέλμου Ερμενγάρδη του Ανζού αλλά πέθανε σύντομα στις 28 Νοεμβρίου του 1118.

Οι σχέσεις του δούκα με τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο Γουλιέλμο ήταν τεταμένες, ο νεαρός Γουλιέλμος επαναστάτησε επτά χρόνια με προτροπή της μητέρας του λόγω της κακομεταχείρισής της. Η επανάσταση έληξε με την αιχμαλωσία του νεαρού Γουλιέλμου από τον πατέρα του. Πατέρας και γιος συμφιλιώθηκαν μετά τον γάμο του νεαρού Γουλιέλμου με την Άενορ του Σατελλερώ, κόρη της Ντανζερόζας (1121). Μετά τον θάνατο της Φιλίππης η πρώτη σύζυγος του Γουλιέλμου Ερμενγάρδη επέστρεψε απειλητικά στο αβαείο που έμεναν, εμφανίστηκε ξαφνικά στο συμβούλιο ζητώντας τα δικαιώματά της στην Ακουιτανία. Η Ερμενγάρδη προχώρησε την κατάσταση στα άκρα ζητώντας από τον πάπα Κάλλιστο Β΄ να αφορίσει τον Γουλιέλμο αν δεν διώξει την Ντανζερόζα από τα ανάκτορα και δεν της παραχωρήσει τα δικαιώματά της, ο πάπας παρά τις άσχημες σχέσεις που είχε με τον Γουλιέλμο αρνήθηκε να φτάσει σε αυτό το σημείο. Το 1122 έχασε οριστικά την Τουλούζη, η προίκα της Φιλίππης περιήλθε σε σφετεριστές χωρίς να απαιτήσει να την πάρει ξανά πίσω.

Αποτυχημένη συμμετοχή του σε Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γουλιέλμος προσκάλεσε στην αυλή του τον πάπα Ουρβανό Β΄ τα Χριστούγεννα του 1095, ζητώντας του να αναλάβει πρωτοβουλίες για Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους. Εκμεταλλεύτηκε την απουσία του θείου της συζύγου του Ραϊμόνδου Δ΄ της Τουλούζης για να διεκδικήσει την Τουλούζη παρά την θέληση του πάπα, την κυρίευσε μαζί με την Φιλίππη (1098) και απειλήθηκε με αφορισμό. Για να κατευνάσει την οργή του πάπα, δήλωσε συμμετοχή σε Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους το 1101. Αν και πολέμησε μαχητικά με μεγάλη επιδεξιότητα, η επιπολαιότητα του ίδιου και του στρατού του τον οδήγησαν σε συντριβή από τους Τούρκους στην Ηράκλεια τον Σεπτέμβριο του 1101. Ο Γουλιέλμος δραπέτευσε στην Αντιόχεια με μονάχα έξι συντρόφους του που κατάφεραν να επιζήσουν. Αργότερα ενώθηκε με τους βασιλείς της Καστίλης και της Λεόν σε νέες Σταυροφορίες (1120-1123), εκεί πολέμησε στο πλευρό της βασίλισσας Ουρράκα κατά των μουσουλμάνων της Κόρδοβα. Στον δρόμο της επιστροφής του στην Ισπανία απέκτησε ένα πανάκριβο μουσουλμανικό βάζο της εποχής των Σασσανιδών, το παραχώρησε στην εγγονή του Ελεονώρα της Ακουιτανίας.

Διάσημος τροβαδούρος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γουλιέλμος Θ΄ ήταν μεγάλος προστάτης των γραμμάτων, των τεχνών και της μουσικής, έγινε διάσημος περισσότερο για τις ποιητικές παρά για τις στρατιωτικές του ικανότητες καθώς ήταν ένας από τους μεγαλύτερους τροβαδούρους της εποχής του. Τα έντεκα από τα ποιήματα του που διασώθηκαν αναφέρονται στον έρωτα, τις γυναίκες και την αγάπη, τα έγραψε με τον τίτλο του κόμητος του Πουατού. Οι ποιητικές του ικανότητες ενέπνευσαν αργότερα τον Πετράρχη, τον Δάντη και τον Βοκάκιο. Πέθανε το 1127 σε ηλικία 56 ετών μετά από σύντομη ασθένεια. Έγινε διάσημος για τα σκάνδαλα γυναικών στην αυλή του και για το προκλητικό ύφος στα ποιήματα του όταν αναφερόταν σε μοναχές. Το προσωνύμιο Τροβαδούρος του δόθηκε τον 19ο αιώνα, στην εποχή του ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας ονομαζόταν Γουλιέλμος ο Νεώτερος για να διακρίνεται από τον πατέρα του. [7]

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την δεύτερη σύζυγο του Φιλίππη της Τουλούζης απέκτησε :

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  1. Joseph Anglade, Grammaire de l'ancien provençal ou ancienne langue d'oc, 1921, Part I, Chapter 1, p. 33: ... les poésies du premier troubadour, Guilhem de Poitiers ... ("the poems of the first troubadour, Guilhem de Poitiers").
  2. John Gillingham, Richard I, (Yale University Press, 1999), 29.
  3. Sara McDougall, Royal Bastards: The Birth of Illegitimacy, 800-1230, (Oxford University Press, 2016), 199.
  4. Constance, Princess of Antioch (1130-1164), Alan V. Murray, Ancestry, Marriages and Family |journal=Anglo-Norman Studies XXXVIII: Proceedings of the Battle Conference 2015, ed. Elisabeth Van Houts, (The Boydell Press, 2016), 86.
  5. Harvey, Ruth. "The wives of the ‘first troubadour’, Duke William IX of Aquitaine". Journal of Medieval History, Volume 19, Issue 4, 1993,pp. 307-325
  6. Wolterbeek, Marc. “Inventing History, Inventing Her Story: The Case of William of Aquitaine’s Marital Affairs.” Medieval Association of the Pacific, University of California, Berkeley, March 1995, and International Medieval Congress, Leeds, England, July 1995.
  7. John E. Morby, "The Sobriquets of Medieval European Princes", Canadian Journal of History, 13:1 (1978), p. 12.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Biographies des troubadours ed. J. Boutiere, A.-H. Schutz (Paris: Nizet, 1964) pp. 7–8, 585-587.
  • Bond, Gerald A., ed., transl. intro. The Poetry of William VII, Count of Poitier, IX Duke of Aquitaine, (Garland Publishing Co.:New York) 1982
  • Duisit, Brice. Las Cansos del Coms de Peitieus (CD), Alpha 505, 2003
  • Harvey, Ruth E. The wives of the 'first troubadour', Duke William IX of Aquitaine (Journal of Medieval History), 1993
  • Meade, Marion. Eleanor of Aquitaine, 1991
  • Merwin, W.S. Sir Gawain and the Green Knight, 2002. pp xv-xvi. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 0-375-41476-2.
  • Owen, D.D.R. Eleanor of Aquitaine: Queen and Legend
  • Parsons, John Carmi. Eleanor of Aquitaine: Lord and Lady, 2002
  • Verdon, J. La chronique de Saint Maixent, 1979.
  • Waddell, Helen. The Wandering Scholars: the Life and Art of the Lyric Poets of the Latin Middle Ages, 1955


Προκάτοχος:
Γουλιέλμος Η΄
Δούκας της Ακουιτανίας
Arms of Aquitaine and Guyenne.svg
10861127
Διάδοχος:
Γουλιέλμος Ι΄
Προκάτοχος:
Γουλιέλμος Η΄
Κόμης του Πουατιέ
10861127
Διάδοχος:
Γουλιέλμος Ι΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα William IX of Aquitaine της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).