Γουλιέλμος Β΄ της Ολλανδίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γουλιέλμος Β'
King Willem II.jpg
Βασιλιάς της Ολλανδίας
Περίοδος 1840 - 1849
Προκάτοχος Γουλιέλμος Α'
Διάδοχος Γουλιέλμος Γ'
Μέγας δούκας του Λουξεμβούργου
Περίοδος 1840 - 1849
Προκάτοχος Γουλιέλμος Α'
Διάδοχος Αδόλφος
Σύζυγος Άννα Χολστάιν-Γκότορπ
Επίγονοι Γουλιέλμος Γ'
Αλέξανδρος
Ερρίκος
Σοφία
Οίκος Νασσάου
Πατέρας Γουλιέλμος Α'
Μητέρα Βιλελμίνη Χοεντσόλερν
Γέννηση 6 Δεκεμβρίου 1792
ανάκτορο Νοορτεΐντε, Χάγη
Θάνατος 17 Μαρτίου 1849 (ετών 56)
Τίλμπουργκ, Ολλανδία
Θρησκεία Ολλανδική Εκκλησία Μεταρρύθμισης
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )

Ο Γουλιέλμος Β΄ (Willem Frederik George Lodewijk, 6 Δεκεμβρίου 1792 - 17 Μαρτίου 1849) ήταν βασιλιάς της Ολλανδίας (1840-1849) και το ίδιο διάστημα μεγάλος δούκας του Λουξεμβούργου και δούκας του Λίμπουργκ, από τον Οίκο του Νασσάου. Ήταν υιός του Γουλιέλμου Α' και της Βιλελμίνης Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Β' βασιλιά της Πρωσσίας.

Όταν ο πατέρας του από πρίγκιπας της Οράγγης ανακηρύχθηκε το 1815 βασιλιάς της Ολλανδίας, ο Γουλιέλμος Β' ως διάδοχος έγινε πρίγκιπας της Οράγγης. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του η Ολλανδία απέκτησε Σύνταγμα. Νυμφεύτηκε την Άννα Χολστάιν-Γκότορπ, κόρη του Παύλου αυτοκράτορα της Ρωσίας. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος υιός του Γουλιέλμος Γ'.

Η ζωή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1792 και ονομάσθηκε Γουλιέλμος-Φρειδερίκος-Γεώργιος-Λουδοβίκος. Όταν ήταν μικρός η παράταξη των Οραγγιστών υπερασπιζόταν το βασιλιά, ενώ η παράταξη των Πατριωτών τις ιδέες του Διαφωτισμού. Ήταν δύο ετών όταν Γαλλικά στρατεύματα εισέβαλλαν στη χώρα υποστηρίζοντας τους Πατριώτες. Η συμμαχία με τη Βρετανία και το Ανόβερο δεν μπόρεσε να τα αναχαιτίσει και η οικογένειά του κατέφυγε στην Αγγλία. Αργότερα πέρασε τα νεανικά του χρόνια στην Αυλή του Βερολίνου και υπηρέτησε στον Πρωσικό στρατό ακολουθώντας τη στρατιωτική εκπαίδευση· έπειτα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Είχε μια εκπληκτική στρατιωτική σταδιοδρομία κοντά στον Άρθουρ Γουέλεσλεϊ (μετέπειτα δούκα του Γουέλιγκτον): εισήλθε στο Βρετανικό στρατό ως βοηθός "στρατοπέδου" του δούκα του Γουέλιγκτον και έλαβε μέρος σε αρκετές εκστρατείες του Πολέμου της Ιβηρικής Χερσονήσου. Από αντισυνταγματάρχης προήχθη το 1811 σε συνταγματάρχη, έγινε βοηθός "στρατοπέδου" του διαδόχου Γεωργίου (Δ') και το 1813 υποστράτηγος. Επέστρεψε στην Ολλανδία το 1813 όταν ο πατέρας του ανακηρύχθηκε βασιλικός πρίγκιψ και ανέλαβε την αρχηγία του εκεί Βρετανικού στρατού.

Έγινε αντιστράτηγος και το 1814 στρατηγός. Ανέλαβε την ηγεσία του Συμμαχικού στρατού των Κάτω Χωρών, όταν όμως το 1815 ο Ναπολέων Α' δραπέτευσε από την Έλβα, παρέδωσε την ηγεσία με την άφιξη του δούκα του Γουέλιγκτον. Πολέμησε με το 1ο Σώμα στη μάχη στη Διασταύρωση (Quatre Bras) κοντά στη Γκενάπ και δύο ημέρες μετά στη μάχη του Βατερλώ (Waterloo) στις 18 Ιουνίου 1815, όπου και τραυματίσθηκε. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης ο λαός της Ολλανδίας του πρόσφερε το ανάκτορο Σουσντέικ (Soestdijk).

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε την Άννα Χολστάιν-Γκότορπ, κόρη του Παύλου αυτοκράτορα της Ρωσίας. Είχε τέκνα:

  • Γουλιέλμος Γ' 1817 - 1890, που τον διαδέθηκε
  • Αλέξανδρος 1818 - 1848, απεβίωσε 30 ετών
  • Ερρίκος 1820 - 1879, κυβερνήτης του Λουξεμβούργου. Νυμφεύτηκε πρώτα την Αμαλία Βέττιν της Βαϊμάρης-Έιζεναχ και έπειτα τη Μαρία Χοενζόλερν
  • Σοφία 1824 - 1897, παντρεύθηκε τον Κάρολο-Αλέξανδρο Βέττιν μέγα δούκα της Βαϊμάρης-Έιζεναχ.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Andrew Bamford (2014). "The British Army in the Low Countries, 1813-1814" (PDF). The Napoleon Series. Retrieved 16 August 2015.
  • The London Gazette: no. 16915. p. 1393. June 1811 - August 1814
  • Hofschröer, Peter, 1815, The Waterloo Campaign, The German Victory p137, p200.
  • Willem II, Koning (1792-1849)". Het Koninklijk Huis (in Dutch). Retrieved 15 December 2014.
  • Geschiedenis van het Paleis Soestdijk". Paleis Soestdijk (in Dutch). Retrieved 16 June 2015.
  • Hermans, Dorine and Hooghiemstra, Daniela: Voor de troon wordt men niet ongestrafd geboren, ooggetuigen van de koningen van Nederland 1830–1890, ISBN 978-90-351-3114-9, 2007.