Γκουιντομπάλντο Β΄ ντελλα Ρόβερε

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Γκουιντομπάλντο Β΄ ντελλα Ρόβερε, δούκας του Ουρμπίνο
Titian (Tiziano Vecellio) - Portrait of Guidobaldo II della Rovere, Duke of Urbino - 1956.7.1 - Yale University Art Gallery.tif
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Guidobaldo II Della Rovere (Ιταλικά)
Γέννηση2  Απριλίου 1514[1][2]
Ουρμπίνο
Θάνατος28  Σεπτεμβρίου 1574
Ουρμπίνο
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητακοντοτιέρος
Οικογένεια
ΣύζυγοςΒικτώρια Φαρνέζε
Τζούλια ντα Βαράνο
ΤέκναΦραγκίσκος Μαρία Β΄ ντελλα Ρόβερε
Virginia della Rovere
Isabella della Rovere
Lavinia Feltria della Rovere
ΓονείςΦραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε και Ελεονώρα Γκοντζάγκα
ΑδέλφιαΤζούλιο ντελλα Ρόβερε
ΟικογένειαΟικογένεια ντελλα Ρόβερε
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαδούκας (από 1538, Δουκάτο του Ουρμπίνο)
Captain General of the Church (από 1553)
Θυρεός
Coat of arms of Francesco Maria II Della Rovere.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Το πορτρέτο της Αφροδίτης του Ουρμπίνο έχει αποκτήσει το όνομά του από το Δουκάτο του Ουρμπίνο μέσω του τίτλου του Γκουιντόμπαλντο ως Δούκας του Ουρμπίνο.

Ο Γκουιντομπάλντο (Γκουίντο-Ουμπάλντο) Β΄, ιταλ.: Guidobaldo II della Rovere (2 Απριλίου 1514 – 28 Σεπτεμβρίου 1574) από τον Οίκο ντελλα Ρόβερε ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε ως δούκας του Ουρμπίνο από το 1538 έως το τέλος του το 1574. Ο Γκουιντομπάλντο Β΄ ήταν ένας σημαντικός προστάτης των τεχνών γενικά, και του Τιτσιάνο ειδικότερα, παραγγέλνοντας το δικό του πορτρέτο και αγοράζοντας την Αφροδίτη του Ουρμπίνο του Τιτσιάνο.

Νεανική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν γιος του Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ και της Eλεονόρα Γκοντζάγκα, κόρης του . [3] Το 1535, παρά την παπική απαγόρευση, νυμφεύτηκε τη Τζούλια ντα Βαράνο, κόρη του δούκα του Καμερίνo και της Κατερίνα Τσύμπο. [4] Σε απάντηση στον γάμο του με την Τζούλια, ο πάπας Παύλος Γ' αφόρισε τον Γκουιντομπάλντο Β΄, τη σύζυγο εκείνου Τζούλια και την πεθερά εκείνου Κατερίνα Τσύμπο, το 1535. [4] Μετά την τοποθέτησή του ως δούκα του Καμερίνο, ο Παύλος Γ' έθεσε το δουκάτο υπό απαγόρευση. [5] Μετά τη δολοφονία του πατέρα του, ο Γκουιντομπάλντο Β΄ έγινε δούκας του Ουρμπίνο το 1538.

Σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πορτρέτο του δούκα του Ουρμπίνο με πανοπλία από τον Φιλίππο Νεγκρόλι, π. 1580–85, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.

Το 1546 έλαβε μία condotta ως στρατιωτικός ηγέτης (governatore) από τη Δημοκρατία της Βενετίας, την οποία ο πατέρας του υπηρέτησε γενναία ως διοικητής κατά τη διάρκεια των Ιταλικών Πολέμων. Μετά το τέλος της Τζούλια ντα Βαράνο το 1547, το 1548 νυμφεύτηκε τη Βιττόρια Φαρνέζε, κόρη του Πιέρ-Λουίτζι δούκα της Πάρμας και της Τζερολάμα Ορσίνι, κόρης του Λουντοβίκο Ορσίνι και της εξαδέλφης του Τζιούλια Κόντι. Αργότερα έγινε παπικός κυβερνήτης του Φάνo, έλαβε επίσης τον τίτλο του γενικού διοικητή (capitano generale) των Παπικών Κρατών, καθώς και εκείνη του επάρχου (prefectus) της Ρώμης.

Το 155, προσλήφθηκε από τον βασιλιά της Ισπανίας, βοηθώντας τον Μπερνάντο Σανσεβερίνο (που είχε νυμφευτεί την Iσαβέλλα, μία από τις κόρες του Γκουιντομπάλντο Β΄) στον πόλεμο κατά των Οθωμανών.

Την 1η Ιανουαρίου 1573 μία εξέγερση ξέσπασε κατά του Γκουιντομπάλντο στο Ουρμπίνo, λόγω της υπερβολικής φορολογικής επιβάρυνσης, που ασκούσε στο κράτος του. Αντέδρασε καταστέλλοντας αιματηρά την ταραχή.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα επιπλέον παιδιά του περιλαμβάνουν:

Αφού αρρώστησε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Φεράρα και το Πέζαρο, απεβίωσε στην τελευταία πόλη το 1574.

Βιβλιογραφικές αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 (Αγγλικά) SNAC. w61g0zqz. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. 2,0 2,1 «Diccionario biográfico español» (Ισπανικά) Real Academia de la Historia. 2011. 60857/guidobaldo-ii-della-rovere. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. Reiss 2013, σελ. 177.
  4. 4,0 4,1 Robin 2007, σελ. 277.
  5. Brigden 2013, σελ. 227.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Brigden, Susan (2013). «Henry VIII and the Crusade against England». Στο: Betteridge. Henry VIII and the Court: Art, Politics and Performance. Ashgate. 
  • Reiss, Sheryl E. (2013). «A Taxonomy of Art Patronage in Renaissance Italy». Στο: Bohn. A Companion to Renaissance and Baroque Art. Wiley-Blackwell. 
  • Robin, Diana (2007). Publishing Women: Salons, the Presses, and the Counter-Reformation in Sixteenth-Century Italy. The University of Chicago Press. 
Προκάτοχος
{{{πριν}}}
{{{τίτλος}}} Διάδοχος
Φραντσέσκο Μαρία Β΄ ντελλα Ρόβερε