Γιώργης Πέτικας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Γιώργος (Γιώργης) Πέτικας (Χίος, 1890 - Κωνσταντινούπολη, 1948) ήταν Έλληνας φυγόδικος, ο οποίος έμεινε γνωστός για το έγκλημα πάθους που διέπραξε στη βόρεια Χίο τον Φεβρουάριο του 1915. Από το 1915 μέχρι και το 1919 κρυβόταν στις σπηλιές του Πελιναίου όρους, καταδιωκόμενος τον περισσότερο καιρό από την ελληνική χωροφυλακή, διαπράττοντας το διάστημα αυτό και δεύτερο φόνο εναντίον χωροφύλακα σε συμπλοκή κατά τη διάρκεια επιχείρησης σύλληψής του. Παραδόθηκε τελικά το 1920, καταδικάστηκε σε θάνατο, δραπέτευσε όμως στη Σμύρνη, συνελήφθη εκ νέου στα μέσα της δεκαετίας του '30 στην Κωνσταντινούπολη και τελικά αποφυλακίστηκε λαμβάνοντας χάρη από τον βασιλιά έπειτα από τέσσερα χρόνια φυλάκισης.

Το όνομά του παραμένει ακόμη και σήμερα "ζωντανό" στον λαό της Χίου ("το φτερωτό Πετικάι" του χιώτικου δίστιχου από τη δεκαετία του '20), καθώς κατά τη διάρκεια της καταδίωξης του στα χιώτικα βουνά, χωρικοί, τσοπάνηδες, ναυτικοί και ψαράδες, ιερείς, ακόμα και εφοπλιστές των Καρδαμύλων τον προστάτευσαν από τη σύλληψη παρέχοντας του τροφή, ρουχισμό, ακόμη και καταφύγιο, μετατρέποντας τον σε "λαϊκό ήρωα" της εποχής, ενάντια στην τότε ελλαδική κρατική εξουσία. Χαρακτηριστικό γεγονός υπήρξε όταν σε κρίσιμο σημείο της καταδίωξής του, σύσσωμοι οι κάτοικοι του χωριού Βίκι τον προστάτευσαν, με αποτέλεσμα την οργανωμένη έφοδο από απόσπασμα 37 χωροφυλάκων, οι οποίοι και συνέλαβαν όλους τους κατοίκους του χωριού, με τον ίδιο να ξεφεύγει.

Το έγκλημα και η καταδίωξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το βράδυ της 22ας Φεβρουαρίου 1915 στο χωριό Αμάδες σκότωσε με μαχαίρι τον αδελφικό του φίλο Γιάννη Λοΐζο για τα μάτια μιας γυναίκας. Από εκείνη τη νύχτα ξεκίνησε η περιπέτειά του, καθώς βγήκε στο βουνό για να αποφύγει τη σύλληψη και έγινε ο μεγαλύτερος φυγόδικος στην ιστορία της Χίου, καθώς επί πολλά χρόνια η χωροφυλακή και τα καταδιωκτικά αποσπάσματα, δεν μπορούσαν να τον συλλάβουν.

Η καταδίωξή του διήρκεσε σχεδόν τέσσερα χρόνια και ο Πέτικας έχοντας κρησφύγετο τις πλαγιές του Πελινναίου, κινούταν σε όλη την ορεινή ράχη της Χίου και για μεγάλο χρονικό διάστημα έλαβαν χώρα στα βουνά συμπλοκές με τα καταδιωκτικά αποσπάσματα. Η κυριότερη από αυτές συνέβη στην περιοχή "Μακριά Άμμος" στη Σιδηρούντα, όπου πυροβόλησε έναν χωροφύλακα, ο οποίος τις επόμενες ημέρες υπέκυψε τελικά στο τραύμα του. Εκτός από τις καταδιώξεις του ίδιου, η χωροφυλακή προέβη και σε εκτοπίσεις της οικογένειάς του (μετανάστευσε σύσσωμη στη Σύρο), αλλά και όσων υπήρχαν υποψίες ότι τον περιθάλπουν και τον βοηθούν.

Η παράδοση, η σύλληψη και η βασιλική χάρη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1919 εξαντλημένος και απογοητευμένος από τις κακουχίες τεσσάρων ετών στα παγωμένα βουνά παραδόθηκε στις Αρχές, έναν χρόνο αργότερα όμως το 1920 δραπέτευσε από τις φυλακές της Χίου. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το 1935, συνελήφθη στην Κωνσταντινούπολη από την τουρκική αστυνομία και εκδόθηκε στην Ελλάδα, όπου οδηγήθηκε στις φυλακές της Αίγινας, αποφυλακίστηκε όμως μερικά χρόνια αργότερα με βασιλική χάρη.

Απεβίωσε το 1948 από εγκεφαλικό, εύπορος αστός, οικογενειάρχης και κοινωνικά καταξιωμένος. Ακόμη μέχρι σήμερα σε πολλά χωριά της Χίου κυριαρχεί το προσωνύμιο "Πέτικας" για νεαρούς κυρίως, μα ατίθασους κατοίκους.

"Ανάμισης ντενεκές"[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2008 ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης στο βιβλίο του «Ανάμισης Ντενεκές» (Εκδόσεις «Εστία»), αναφέρεται διεξοδικά στην ιστορία του Γιώργη Πέτικα. Ο τίτλος του βιβλίου προέρχεται από το κρησφύγετό του σε μια σπηλιά του Πελιναίου όρους, η οποία διατηρεί ακόμη και σήμερα την ονομασία αυτή. "Ανάμισης ντενεκές" ήταν το συνθηματικό των φίλων του Πέτικα όταν πλησίαζαν στη σπηλιά ώστε να τους ξεχωρίζει από τα αποσπάσματα των χωροφυλάκων που τον καταδίωκαν.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]