Γιόζεφ φον Ζόνενφελς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γιόζεφ φον Ζόνενφελς
Joseph von Sonnenfels.jpg
Ο Γιόζεφ φον Ζόνενφελς.
Γέννηση
Τόπος γέννησης Mikulov
Θάνατος
Τόπος θανάτου Βιέννη
Υπηκοότητα Αυστρία
Επάγγελμα/
ιδιότητες
συγγραφέας, καθηγητής πανεπιστημίου, δημοσιογράφος και οικονομολόγος
Εργοδότης Πανεπιστήμιο της Βιέννης
Commons page Wikimedia Commons

Ο Γιόζεφ φον Ζόνενφελς (γερμανικά: Joseph von Sonnenfels) ήταν ένας Αυστριακός-Γερμανός νομικός και συγγραφέας.[1] Υπήρξε ένας από τους ηγέτες του κινήματος των Ιλλουμινάτοι στην Αυστρία και στενός φίλος και προστάτης του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.[2][3] Είναι, επίσης, εκείνος στον οποίο αφιέρωσε ο Μπετόβεν την Σονάτα για Πιάνο με αριθμό 15, η οποία δημοσιεύθηκε το 1801.[4]

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1732 στο Νίκολσμπουργκ της Μοραβίας και ήταν γιος του Πέρλιν Λίπμαν (1705 - 1768), ραβίνου του Βραδεμβούργου.[5][6] Ο Πέρλιν Λίπμαν και τα παιδιά του μεταστράφηκαν στον Καθολικισμό την περίοδο μεταξύ των ετών 1735 ως 1741.[7] Ο Γιόσεφ, ο οποίος είχε βαπτιστεί σε πρώιμη ηλικία, έλαβε τη στοιχειώδη εκπαίδευσή του στο γυμνάσιο της γενέτειράς του, στο Νίκολσμπουργκ.[6] Στη συνέχεια σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.[6] Το 1749, εντάχθηκε στο σύνταγμα «Ντοϊτσμάιστερ» ως στρατιώτης, φθάνοντας ως το βαθμό του δεκανέα.[6] Με την στρατιωτική απόλυσή του, το 1754, παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης, ενώ έπειτα εξελίχθηκε σε νομικός σύμβουλος.[6] Οι προσπάθειές του να γίνει καθηγητής της γερμανικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης προέβησαν άκαρπες. Ωστόσο, το 1763, διορίστηκε καθηγητής πολιτικών επιστημών, ενώ δύο φορές ανέλαβε καθήκοντα πρύτανη.[6] Το 1779, έλαβε τον τίτλο του «Πραγματικού Συμβούλου» και το 1810 εξελέγη πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών, μια θέση την οποία κατείχε μέχρι το θάνατό του.[6]

Από το 1765 έως το 1767, και ξανά από το 1769 έως το 1775, ο Ζόνενφελς εξέδιδε το έντυπο «Ο Άνθρωπος χωρίς Προκατάληψη», μέσω του οποίου υπερασπίστηκε τις φιλελεύθερες τάσεις στη λογοτεχνία.[6] Μέσω του κριτικού έργου του «Επιστολές σχετικά με τη βιεννέζικη σκηνή» επιτέθηκε στον αρλεκίνο του θεάτρου της Βιέννης, με αποτέλεσμα αυτή η μορφή να εξαλειφθεί από το προσωπικό της σκηνής.[6][8][9]

Διετέλεσε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίτευξη της κατάργησης των βασανιστηρίων στην Αυστρία (1776).[6] Η στάση του Ζόνενφελς έναντι του Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ, τον έβαλε σε πολύ δυσμενή θέση, καθώς, εξαιτίας της ίντριγκας και της ζήλιας του, ο Λέσσινγκ δεν κλήθηκε στη Βιέννη.[6] Ο Ζόνενφελς επικρίθηκε έντονα για τη δράση του σε αυτή την υπόθεση.[6]

Λογοτεχνικά έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μερικά από τα πιο σημαντικά έργα του Ζόνενφελς είναι τα εξής:[10][6]

  • "Specimen Juris Germanici de Remediis Juris, Juri Romano Incognitis," Βιέννη, 1757,
  • "Ankündigung einer Teutschen Gesellschaft in Wien," 1761,
  • "Betrachtungen über die Neuen Politischen Handlungsgrundsätze der Engländer," 1764,
  • "Grundsätze der Polizei, Handlung und Finanzwissenschaft," 1765–67 (Όγδοη έκδοση 1819),
  • "Briefe über die Wienerische Schaubühne," 1768 (επεξεργασμένο από τον Σάουερ το 1884),
  • "Von der Verwandlung der Domänen in Bauerngüter," 1773,
  • "Ueber die Abschaffung der Tortur," Ζυρίχη, 1775 (Δεύτερη έκδοση, Νυρεμβέργη, 1782),
  • "Abhandlung über die Aufhebung der Wuchergesetze," Βιέννη, 1791,
  • "Handbuch der Innern Staatsverwaltung," 1798
  • "Ueber die Stimmenmehrheit bei Criminalurtheilen," Βιέννη, 1801 (Δεύτερη έκδοση, 1808)

Η έκδοση με τίτλο «Συλλογικά έργα» (Gesammelte Werke) εμφανίστηκε σε 10 τόμους (Βιέννη, 1783-1787) και περιείχε τα περισσότερα από τα λογοτεχνικά έργα του, ποιήματα και δράματα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]