Γιανγκτσόου
| Γιανγκτσόου | |
|---|---|
 | |
  Γιανγκτσόου | |
 | |
| Χώρα | Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας |
| Διοικητική υπαγωγή | Τσιανγκσού |
| • Μέλος του/της | Δίκτυο Δημιουργικών Πόλεων Παγκόσμια Ομοσπονδία Τουριστικών Πόλεων Σύνδεσμος Ιστορικών Πόλεων |
| Έκταση | 6.591,21 km² |
| Πληθυσμός | 4.559.797 (2020) |
| Ταχ. κωδ. | 225000 |
| Τηλ. κωδ. | 514 |
| Ιστότοπος | Επίσημος ιστότοπος |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Το Γιανγκτσόου (κιν. 扬州市) είναι πόλη επιπέδου νομού (δηλαδή στην ουσία ολόκληρος νομός) στην Επαρχία Τσιανγκσού της Κίνας. Στην απογραφή του 2020 είχε 4.559.797 μόνιμους κατοίκους, εκ των οποίων οι 1.665.000 ζούσαν στην αστική περιοχή της και οι 2.635.435 στη μητροπολιτική περιοχή της, η οποία έχει έκταση 2.310 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η πόλη είναι κτισμένη στη βόρεια όχθη του ποταμού Γιανγκτσέ, στο νότιο άκρο του Μεγάλου Καναλιού, που ενώνει τον Γιανγκτσέ με τον Κίτρινο Ποταμό. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά με την επικράτεια της πρωτεύουσας της επαρχίας, της Ναντσίνγκ, στα βόρεια με την παραθαλάσσια πόλη επιπέδου νομού Χουαϊάν, στα βορειοανατολικά με την πόλη επιπέδου νομού Γιαντσένγκ, στα ανατολικά με την Ταϊτζού και στα νότια με την πόλη επιπέδου νομού Τζεντσιάνγκ.
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο ηγεμόνας Φουτσάι του Γου κατασκεύασε το πρώτο κανάλι που ξεκινούσε από τη θέση της σημερινής πόλεως, το Χαν ή Χανγκού, που ένωνε Γιανγκτσέ με τον Χουάι και ολοκληρώθηκε το 486 π.Χ. (ουσιαστικά το πρώτο μέρος του Μεγάλου Καναλιού). Τον 3ο και τον 4ο αιώνα π.Χ. αναφέρεται η πόλη, με την ονομασία Κουάνγκ-λινγκ, ως πρωτεύουσα ομώνυμου Κυβερνείου της τότε Επαρχίας Χσου-τζου. Το 605 μ.Χ. το σημερινό Γιανγκτσόου έγινε η νότια πρωτεύουσα της Κίνας της Δυναστείας Σουέι, οπότε εξελίχθηκε σε μεγάλο λιμάνι και εμπορικό κέντρο, με πολλούς αλλοδαπούς εμπόρους να είναι εγκατεστημένοι εκεί[1], ακόμα και Άραβες και Πέρσες. Τον 13ο αιώνα το επισκέφθηκε ο Μάρκο Πόλο, σύμφωνα τουλάχιστον με τα γραφόμενα από τον ίδιο. Τον εικοστό αιώνα ανακαλύφθηκε ο τάφος μιας Ιταλίδας εκεί, της Κατερίνα Βιλιόνι, μέλους οικογένειας Ιταλών εμπόρων, με χρονολογία 1342. Κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Μινγκ κυριαρχούσε στο εμπόριο της πόλεως το αλάτι, αλλά και το ρύζι και το μετάξι, με την πόλη να οχυρώνεται με τείχη μήκους 9 χιλιομέτρων, κυρίως για προστασία από επιδρομές πειρατών (wokou). Δυνάμεις της Δυναστείας Τσινγκ πολιόρκησαν την πόλη, που τελούσε υπό τον έλεγχο υπολειμμάτων της προηγούμενης κινεζικής δυναστείας γνωστών ως Νότιοι Μινγκ. Παρά τις ηρωικές προσπάθειες του υπερασπιστή της Σι Κεφά, η πολιορκία ήταν σύντομη και η πόλη αλώθηκε στις 20 Μαΐου 1645. Επακολούθησε η Σφαγή του Γιανγκτσόου με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς. Χάρη όμως στην ηγετική θέση που εξασφάλισε στο εμπόριο αλατιού, η πόλη ανέκαμψε γρήγορα και απέκτησε έντονη πνευματική ζωή. Παράκμασε μετά τα μέσα του 19ου αιώνα και την Εξέγερση των Ταϊπίνγκ, από την οποία υπέστη μεγάλες καταστροφές, ενώ και η έναρξη των σιδηροδρομικών μεταφορών μείωσε τη σημασία του Μεγάλου Καναλιού. Κατά τον Β΄ Σινοϊαπωνικό Πόλεμο το Γιανγκτσόου βρισκόταν επί οκταετία υπό ιαπωνική κατοχή και οι Ιάπωνες διατηρούσαν στρατόπεδα συγκεντρώσεως αιχμαλώτων. Μετά το 1949 η πόλη άρχισε να αναζωογονείται, κυρίως ύστερα από την ανακατασκευή ή επισκευή του εκταταμένου συστήματος καναλιών της περιοχής, και σήμερα μέρους του Μεγάλου Καναλιού.
Γεωγραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Γιανγκτσόου είναι κτισμένο σε πεδιάδα και ακόμα και η κεντρική περιοχή του διασχίζεται από ένα δίκτυο καναλιών. Στην έκταση του νομού του υπάρχουν σημαντικά υδάτινα σώματα, όπως τα ποτάμια Πάο-σε και Πέι-τσενγκ-τσι, τα κανάλια Τόνγκγιάνγκ και Χσιν-Τονγκγιάνγκ, αλλά και η Λίμνη Καογιόου, η έκτη μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού σε ολόκληρη την Κίνα. Η πόλη έχει ημιτροπικό κλίμα μουσώνων, με μέση ετήσια θερμοκρασία 16,2 °C και μέση ετήσια βροχόπτωση 1.100 χιλιοστόμετρα, με πιο βροχερό μήνα τον Ιούλιο.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Schafer, Edward H. (1963). The golden peaches of Samarkand: a study of T'ang exotics. University of California Press. σελίδες 18-19. ISBN 978-0-520-05462-2.