Γάιος Κανίνιος Ρεβίλος (ύπατος το 45 π.Χ.)
| Γάιος Κανίνιος Ρεβίλος (ύπατος το 45 π.Χ.) | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | C.Caninius C.f.C.n. Rebilus (Λατινικά) |
| Γέννηση | 0ος αιώνας π.Χ. Αρχαία Ρώμη |
| Θάνατος | 0ος αιώνας π.Χ. (πιθανώς) |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Λατινικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Γάιος Κανίνιος Ρεβίλος (ύπατος το 12 π.Χ.) |
| Στρατιωτική σταδιοδρομία | |
| Πόλεμοι/μάχες | Γαλατικός Πόλεμος |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ύπατος στην αρχαία Ρώμη legatus legionis |
Ο Γάιος Κανίνιος Ρεβίλος, λατινικά: Gaius Caninius Rebilus (άκμασε το 52 – 45 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός. Ως ανταμοιβή για την αφοσιωμένη υπηρεσία, ο Ιούλιος Καίσαρας τον έκανε ύπατο την τελευταία ημέρα του Δεκεμβρίου 45 π.Χ.
Ο Ρεβίλος, ένας νέος (αυτοδημιούργητος) άνθρωπος (novus homo) της ύστερης Δημοκρατίας, υπηρέτησε με τον Ιούλιο Καίσαρα σε όλη τη διάρκεια των Γαλατικών Πολέμων και του Εμφυλίου Πολέμου του Καίσαρα. Ήταν στρατιωτικός τριβούνος στη Γαλατία το 52 π.Χ., πριν γίνει ένας από τους λεγάτους του Καίσαρα το 51 π.Χ.
Γαλατικοί Πόλεμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κατά τη διάρκεια των τελευταίων σταδίων του Γαλατικού Πολέμου, διοικούσε δύο λεγεώνες στη νότια πλαγιά των υψωμάτων κατά την πολιορκία της Aλεσίας, όπου η άμυνα του Καίσαρα ήταν πιο αδύναμη. Με μεγάλη δυσκολία και την έγκαιρη υποστήριξη του Tίτου Λαβηινού, άντεξε την τελευταία μεγάλη επίθεση στη ρωμαϊκή θέση εκεί στις 2 Οκτωβρίου 52 π.Χ. Το επόμενο έτος στάλθηκε για να καταδιώξει τον ηγέτη των Καδουρκίων Λουκτέριο, ο οποίος κατέφυγε στο οχυρό Ουξελόδουνον, του οποίου ο Ρέβιλος προχώρησε σε πολιορκία. Προσπαθώντας να μιμηθεί την τακτική στην Αλεσία, αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει επαναλαμβανόμενες εξόδους, που διέκοψαν τις προσπάθειές του να ολοκληρώσει τις γραμμές του. Τελικά ο Καίσαρας πήγε εκεί, για να αναλάβει τη γενική διοίκηση της πολιορκίας.
Δύο χρόνια μετά την Aλεσία, οι Aνδεκαβοί, με επικεφαλής τον Δουμνάκο, συνέχισαν τον πόλεμο εναντίον της Ρώμης, και πολιόρκησαν το Λιμόνουμ (σημερινό Πουατιέ), μία κώμη (oppidum) των Πικτόνων. Ο Γάιος Κανίνιος Ρεβίλος ηγήθηκε του ρωμαϊκού στρατού ανακούφισης, και τους ανάγκασε να άρουν την πολιορκία, και να υποχωρήσουν. Ο στρατός των Aνδεκάβων καταδιώχθηκε από τους Ρωμαίους, και υπέστη μεγάλες απώλειες. Σε μία αποφασιστική μάχη την επόμενη ημέρα, οι Ρωμαίοι σκότωσαν περίπου 12.000 άνδρες. Ο Δουμνάκος δραπέτευσε, και όταν η Aρμορίκα παραδόθηκε, πήγε στην αυτοεξορία.
Εμφύλιος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στο ξεκίνημα του Εμφυλίου Πολέμου το 49 π.Χ., ο Ρεβίλος συνόδευσε τον Καίσαρα στην πορεία του προς την Ιταλία, και στάλθηκε στο Βρηνδίσιον ως αποτυχημένος διαπραγματευτής στον Πομπήιο. Αργότερα το ίδιο έτος, στάλθηκε από τον Καίσαρα ως λεγάτος υπό τον Γάιο Σκριβώνιο Κουρίωνα, με την ελπίδα ότι ο Ρεβίλος θα αντιστάθμιζε την έλλειψη στρατιωτικής εμπειρίας του Κουρίωνα. Ώθησε τον Κουρίωνα να εκμεταλλευτεί ένα κενό στις εχθρικές γραμμές, για να επιτύχει τη νίκη στη μάχη της Ουτίκα, και μετά την ήττα και το τέλος του τελευταίου, ήταν ένας από τους λίγους που διέφυγαν από την Αφρική. Το επόμενο έτος (48 π.Χ.) θεωρείται ότι έγινε πραίτωρ.
Στο 46 π.Χ. επέστρεψε στην Αφρική ως ανθύπατος με τον Καίσαρα, [1] υπό τον οποίο υπηρέτησε στην εκστρατεία της Θάψου, πολιορκώντας τη Θάψο και αποδεχόμενος την παράδοση του Γάιου Βεργίλιου, κυβερνήτη της Αφρικής. Τον επόμενο χρόνο συνόδευσε τον Καίσαρα στην Ισπανία ως λεγάτος του, ενώθηκε μαζί του για να πολεμήσει στο τελευταίο προπύργιο των Δημοκρατικών στη Μούνδα, μετά το οποίο κατέλαβε την πόλη Ισπαλίδα κατά τη διάρκεια της προώθησης, για να εκδιώξει τους αποθαρρυμένους Δημοκρατικούς.
Αξίωμα υπάτου
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Την τελευταία μέρα του Δεκεμβρίου 45 π.Χ., ο ύπατος Κόιντος Φάβιος Μάξιμος απεβίωσε ξαφνικά, και ο Καίσαρας έκανε τον Ρεβίλο αντικαταστάτη ύπατο (consul suffectus) για τις λίγες ώρες του έτους που απομένουν, [2] προς περιφρόνηση του Κικέρωνα, ο οποίος σχολίασε: «Καταλάβετε λοιπόν ότι στην υπατεία του Κανίνιου, δεν έγινε βλάβη, καθώς ήταν τόσο σε εγρήγορση σε όλη τη διάρκεια της υπατικής του θητείας, που δεν έκλεισε ποτέ τα μάτια του». [3]
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο παππούς του ήταν κάποτε πραίτωρ της Ρώμης. [4] Είχε έναν γιο, τον Γάιο Κανίνιο Ρεβίλο, ο οποίος ήταν ύπατος το 12 π.Χ.
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Broughton 1952, σελ. 297 ("Proconsul under Caesar in Africa").
- ↑ Broughton 1952, σελ. 304.
- ↑ «Perseus Under Philologic: Cic. Fam. 7.30». perseus.uchicago.edu. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2020.
- ↑ Zmeskal 2009, σελ. 63.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Broughton, Thomas Robert Shannon (1952). The magistrates of the Roman republic. 2. New York: American Philological Association.
- Gusso, Massimo (January 1997). «A proposito di C.Caninius Rebilus, console in paucas horas il 31 dicembre del 45 a.C.». Orpheus, Rivista di Umanità Classica e Cristiana 17 (2): 345-374. https://www.academia.edu/26263764.
- Holmes, T. Rice, The Roman Republic and the Founder of the Empire, Vol II, Oxford University Press, 1923
- Holmes, T. Rice, The Roman Republic and the Founder of the Empire, Vol III, Oxford University Press, 1923
- Syme, Ronald, The Roman Revolution, Clarendon Press, Oxford, 1939
- Zmeskal, Klaus (2009). Adfinitas (στα Γερμανικά). 1. Passau: Verlag Karl Stutz. ISBN 978-3-88849-304-1.