Βυζαντινό νόμισμα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
40 Nummi και 5 Nummi του Αυτοκράτορα Αναστάσιος Α'

Το Βυζαντινό κράτος είναι ο απ’ ευθείας απόγονος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έτσι κληρονόμησε και το κοινωνικό της σύστημα. Στην ιδιαίτερα ανεπτυγμένη λοιπόν για τα δεδομένα της εποχής αστική οικονομία, όπου επικρατούσε σε σημαντικό βαθμό η νομισματική οικονομία, ήταν αναγκαίο ένα ασφαλές και κοινά αποδεκτό μέσο συναλλαγών, δηλαδή ένα σταθερό νόμισμα. Τη σημασία του σταθερού νομίσματος επέβαλλε και η γραφειοκρατική δομή της δημόσιας διοίκησης και του έμμισθου στρατού. Σε μια αυτοκρατορία που εξουσίαζε περί τα 50 εκατομμύρια υπηκόους, με μια γραφειοκρατική διοικητική μηχανή 30.000 υπαλλήλων, 200.000 τοπικών αξιωματούχων και περί τους 600.000 στρατιώτες (τα στοιχεία αναφέρονται στον 4ο αιώνα) ήταν αναγκαία η ύπαρξη ενός σταθερού νομίσματος για τη φορολόγηση του πληθυσμού, που θα επέτρεπε την σταθερή μισθοδοσία του στρατού και την απρόσκοπτη λειτουργία της γραφειοκρατικής μηχανής. Η αναταραχή που γνώρισε η ρωμαϊκή αυτοκρατορία τον 3ο αιώνα κλόνισε σημαντικά και τη σταθερότητα του νομίσματος, το οποίο υποτιμήθηκε επανειλημμένα.

Η Εποχή της νομισματικής σταθερότητας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μ. Κωνσταντίνος μετά την αποκατάσταση της σταθερότητας αποφάσισε να καθιερώσει ένα νέο σταθερό νομισματικό σύστημα για τις πληρωμές του Ρωμαϊκού-Βυζαντινού κράτους και τις εμπορικές συναλλαγές. Σύμφωνα με το σύστημα που εισήγαγε ο Κωνσταντίνος το νόμισμα, που ονομαζόταν solidus (=σόλιδος, το μεταγενέστερο νόμισμα), ζύγιζε 4,54 γραμμάρια (24 καρατίων) και ήταν ίσο με το 1/72 της λίτρας χρυσού. Υπήρχαν και υποδιαιρέσεις, χρυσά νομίσματα αξίας 1/2 και 1/3 του σόλιδου, τα semisses και τα tremisses. Επίσης υπήρχαν αργυρά και χάλκινα νομίσματα, τα μιλιαρήσια και οι φόλλεις. Οι υποδιαιρέσεις του Βυζαντινού νομίσματος ήταν οι εξής:

  • Χρυσό νόμισμα: ο σόλιδος.
  • Αργυρά νομίσματα: το μιλιαρήσιο και η siliqua
    • 1 σόλιδος = 12 μιλιαρήσια
    • 1 μιλιαρήσιο = 2 siliquae.
  • Χάλκινα Νομίσματα: η φόλλις
    • 1 siliqua = 12 φόλλεις
    • 1 φόλλις = 40 νούμμια.

Κατά την μεσοβυζαντινή περίοδο υπήρχε αστάθεια ως προς την αξία των χάλκινων νομισμάτων. Η κατάσταση σταθεροποιήθηκε επί Αναστασίου Α΄ ο οποίος έκοψε νομίσματα αξίας 5, 10, 20 και 40 νουμμίων.

Από την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου μέχρι τα μέσα του 11ου αιώνα το Βυζαντινό κράτος ουδέποτε κήρυξε στάση πληρωμών, καταφέρνοντας πάντα να κρατά σταθερή την αξία του νομίσματος,[εκκρεμεί παραπομπή] το οποίο χάρη στη σταθερότητα του σόλιδου κατέστη το επίσημο μέσο συναλλαγών όλου του μεσογειακού κόσμου. Σύμφωνα με την παράδοση το νόμισμα χρησιμοποιείτο σε ολόκληρο τον τότε κόσμο, από τηn Ινδία μέχρι τον Ατλαντικό.

Αγοραστική δύναμη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παροδικές φάσεις αστάθειας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρακμή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]