Βουλεβάρτο του Μπατούμι
 |
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. |
 |
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς παραπομπές. |
| Βουλεβάρτο του Μπατούμι | |
|---|---|
| ბათუმის ბულვარი | |
 | |
| Τοποθεσία | Μπατούμι, Γεωργία |
| Ίδρυση | 1881 |
| Επισκέπτες | 1000000 |
Το βουλεβάρτο του Μπατούμι (γεωργιανά: ბათუმის ბულვარი) είναι ένα παραθαλάσσιο πάρκο στο Μπατούμι, πρωτεύουσα της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Ατζαρίας στη Γεωργία. Το πάρκο δέχεται 2 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. Έχει μήκος 7 χλμ. Είναι το μακρύτερο βουλεβάρτο στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Το βουλεβάρτο του Μπατούμι είναι ένας χώρος πολιτιστικής κληρονομιάς, που περιλαμβάνει κήπους, πλατείες, δεντρόφυτα.
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1878, το Μπατούμι έλαβε το καθεστώς ελεύθερου λιμένα και ξεκίνησε ένα νέο στάδιο αστικής ανάπτυξης. Εκείνη την εποχή, υπήρχαν μόνο δύο μικρού μεγέθους κήποι στο Μπατούμι: ο ιδιωτικός κήπος που ονομαζόταν Κήπος του Κυβερνήτη και Μελέτ-Μπαχτσές, ένας κήπος που φυτεύτηκε με χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τον πληθυσμό του Μπατούμι και των περιχώρων του.[1] [2]
Τα τότε μέλη της κυβέρνησης της περιφέρειας Μπατούμι είχαν την ιδέα να δημιουργήσουν έναν περίπατο κατά μήκος της παραλίας, για τον οποίο διατέθηκε προϋπολογισμός 2.000 αυτοκρατορικών ρούβλιων.[3]
Η εποχή των Ευρωπαίων κηπουρών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Για να υλοποιηθεί η ιδέα της δημιουργίας ενός νέου πάρκου, το 1881 προσκλήθηκαν οι Γερμανοί κηπουροί-μηχανικοί Ρέσλερ και Ράγιερ, οι οποίοι ξεκίνησαν την ανάπτυξη του βουλεβάρτου την ίδια χρονιά. Η αντικατάσταση της χονδροειδούς αμμώδους ακτής της Μαύρης Θάλασσας με εισαγόμενο τεχνητό χώμα ήταν ένα πολύ δύσκολο έργο, αλλά οι Γερμανοί ειδικοί, εργαζόμενοι καθημερινά, κατάφεραν να επιτύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.[4]
Μέχρι το τέλος του 1884, είχαν ήδη κατασκευαστεί δύο σοκάκια, αλλά η δημοτική αρχή αποφάσισε να το ανακαινίσει περαιτέρω, για το οποίο δημιούργησε μια ειδική επιτροπή. Οι τότε πρόξενοι της Γαλλίας και του Βελγίου συμμετείχαν στις εργασίες της επιτροπής. Με απόφαση της επιτροπής, ο ευγενής Γάλλος κηπουρός-διακοσμητής Μισέλ Νταλφόνς διορίστηκε ως ο πρώτος επικεφαλής του πάρκου.
Η συντήρηση ενός πάρκου αποτελούσε ένα αρκετά μεγάλο έξοδο για την πόλη για διάφορους λόγους: το καλοκαίρι και το φθινόπωρο συνέπεσαν αρκετές εβδομάδες τέτοιας ζέστης που κατέστη απαραίτητο να αρδεύεται τεχνητά. Δεν υπήρχε καθόλου χώμα και ολόκληρη η περιοχή ήταν ένα παχύ στρώμα από μεγάλη άμμο, γι' αυτό και δημιουργήθηκαν λάκκοι ή κανάλια για φύτευση, τα οποία γεμίστηκαν με χώμα που είχε φερθεί από τα προάστια.[5] Ο Μισέλ Νταλφόνς μετέφερε δέντρα από τη Γαλλία στο Μπατούμι με πλοίο, τα περισσότερα από τα οποία δεν είχαν φυτρώσει ποτέ πριν στη Γεωργία.[6]
Από το 1895, η Μαύρη Θάλασσα άρχισε να υποχωρεί από την περιοχή του πάρκου, γεγονός που αύξησε την έκταση της ακτής και κατέστησε δυνατή την κατασκευή νέων στενών και παραλιών εκεί.[7]
Το 1888, ο Ρώσος αυτοκράτορας Αλέξανδρος Γ΄ επισκέφθηκε το Μπατούμι με την οικογένειά του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Μπατούμι, επισκεπτόταν συχνά βουλεβάρτο και μάλιστα φύτεψε δέντρα σε ένα από τα σοκάκια με τον Πρίγκιπα Νικόλαο. Προς τιμήν του Νικολάου, το πάρκο ονομάστηκε Βουλεβάρτο Πρίγκιπα Νικολάου.[8] Μέχρι το 1889, η έκταση ήταν ήδη 11790 τ.μ. μικρογραφία|283x283εσ|Μισέλ Νταλφόνς
1890-1930
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1894, σύμφωνα με τα αποτελέσματα των πρώτων εκλογών για το Συμβούλιο του Μπατούμι, ο Λούκα Ασατιάνι έγινε δήμαρχος της πόλης. Χάρη στην εξουσία του και τις καλές σχέσεις του με υψηλόβαθμους αξιωματούχους της αυτοκρατορίας, κατάφερε να συγκεντρώσει σημαντικά κεφάλαια. Στις αρχές του δέκατου ένατου και του εικοστού αιώνα, το πάρκο απέκτησε φωτισμό και μουσικά γήπεδα όπου διεξάγονταν χοροί. Σε ένα από τα σοκάκια δημιουργήθηκαν μια πίστα μπόουλινγκ και ένας ποδηλατόδρομος, τα οποία φωτίζονταν με ηλεκτρικό ρεύμα.[9]
Το 1905, λόγω πολιτικών γεγονότων στην περιοχή, η κατασκευή και η ανάπτυξη του πάρκου σταμάτησαν για περισσότερο από δύο δεκαετίες. Ωστόσο, σε διάφορες πηγές αυτής της περιόδου, το πάρκο και πολλά μέρη της πόλης εξακολουθούν να αναφέρονται ως Μικρή Νίκαια.[10]
Η εποχή του Ιάσονα Γκορντεζιάνι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]μικρογραφία|206x206εσ|Ιάσονας Γκορντεζιάνι Το 1929, ο Ιάσωνας Γκορντεζιάνι, απόφοιτος του Εθνικού Γεωργικού Ινστιτούτου των Βερσαλλιών, διορίστηκε επικεφαλής του πάρκου. Κατείχε επίσης τη θέση του γεωπόνου-διακοσμητή στους Βασιλικούς Βοτανικούς Κήπους στο Λονδίνο.
Το 1932-1933, το πάρκο επεκτάθηκε κατά 1 εκτάριο. Η καλλιτεχνική του διακόσμηση πραγματοποιήθηκε το 1934. Τα ίδια χρόνια, κατασκευάστηκαν κιονοστοιχίες: μία στη μέση της λεωφόρου και μία στην κύρια είσοδο, αλλά το 1952 οι σοβιετικές αρχές κατεδάφισαν τη δεύτερη και ανήγειραν στη θέση της ένα μνημείο του Ιωσήφ Στάλιν. Το πάρκο μετονομάστηκε σε Βουλεβάρτο του Μπατούμι «Ιωσήφ Στάλιν».
Ο Ιάσονας Γκορντεζιάνι, ο οποίος επέζησε από τις πολιτικές καταστολές που ξεκίνησαν το 1917, ίδρυσε και ανέπτυξε τον Βοτανικό Κήπο του Μπατούμι, μετά τον οποίο αφιέρωσε τη ζωή του εξ ολοκλήρου στην ανάπτυξη του βουλεβάρτου.
1960-2000
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, το πάρκο ήταν ο κύριος χώρος αναψυχής της πόλης, φιλοξενώντας πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις.[11]
Πάρκο σήμερα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Από το 2004 έχει ξεκινήσει η ανακαίνιση και επέκταση του πάρκου. Ο Ισπανός αρχιτέκτονας Αλμπέρτο Ντομίνγκο Κάμπο σχεδίασε επιπλέον 1.200 μέτρα χώρου. Μετά από αυτήν την επέκταση, το μήκος του βουλεβάρτου έφτασε τα 7 χιλιόμετρα. Ως αποτέλεσμα της ανανεωμένης ανάπτυξης, προστέθηκαν στο πάρκο διάφορα είδη υποτροπικών καλλωπιστικών φυτών και θάμνων, εγκαταστάθηκαν νέα γλυπτά και δημιουργήθηκε ένας ποδηλατόδρομος σε όλο το μήκος της παραλίας.
Φύση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Χλωρίδα και πανίδα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Υπάρχουν περίπου εκατό χιλιάδες είδη φυτών στην περιοχή, τα οποία ανανεώνονται κάθε χρόνο. Περίπου ένα εκατομμύριο ετήσια και πολυετή λουλούδια διαφόρων ειδών φυτεύονται μόνιμα. Το πάρκο κυριαρχείται από τροπικά και υποτροπικά δέντρα και φυτά, συμπεριλαμβανομένων πολύ σπάνιων ειδών: διάφορα είδη πεύκου, διάφορα είδη βελανιδιάς, διάφορα είδη κυπαρισσιού, μπαμπού, κέδρο, τούγια, σακούρα, φοίνικα και άλλα.
Μπορείτε συχνά να δείτε σκίουρους και σκαντζόχοιρους στο πάρκο. Περισσότερα από 150 ζώα ζουν σε έναν ειδικά διαμορφωμένο ζωολογικό κήπο - αρκετά από αυτά είναι χελώνες, και τα υπόλοιπα αντιπροσωπεύονται από τα ακόλουθα είδη πουλιών: κύκνοι, ορεινές χήνες, ερωδιοί, πάπιες, παγώνια, διάφορα είδη παπαγάλων και άλλα.
Πλατείες, σοκάκια, κήποι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]μικρογραφία|197x197εσ|Ιαπωνικός κήπος Ο Ιαπωνικός Κήπος, έκτασης 1.020 τετραγωνικών μέτρων, έχει σχεδιαστεί με σχέδια τοπίου και στοιχεία χαρακτηριστικά της ιαπωνικής κουλτούρας, όπως ένα υδάτινο στοιχείο, μονοπάτια από φυσική πέτρα, καθώς και δέντρα και φυτά ιαπωνικών ειδών.
Υπάρχουν επίσης τρεις πλατείες στο πάρκο: η Τροπική Πλατεία - όπου φυτρώνουν πολλά είδη τροπικών φυτών, η Πλατεία Ιάσωνα Γκορντεζιάνι - φυτεμένη με περισσότερα από 4.000 καλλωπιστικά δέντρα και φυτά, και η Ουκρανική Πλατεία, που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του συγγραφέα από το Μπατούμι, Αμιράν Σερβασίτζε.
Σοκάκια με πεύκα, μανόλιες και φοίνικες λειτουργούν ως οι «πνεύμονες» του πάρκου. Αυτά τα τρία σοκάκια είναι οι κύριες περιοχές πεζοπορίας στο πάρκο. Μερικά από αυτά τα φυτά είναι πάνω από εκατό ετών και εξακολουθούν να ανανεώνονται με νέες φυτεύσεις.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ ბათუმი ისტორიულ-კულტურული საყრდენი გეგმა. ქ.ბათუმის ისტორიული ნაწილის დაცვის, რეაბილიტაციის და პერსპექტიული განვითარების ხედვა. თბილისი. 2007. σελ. 40.
- ↑ მანონ ლილუაშვილი (2019). საქართველოს ქალაქების ურბანული განვითარება 1801-1918 წლებში. დ. ხოშტარიას საერთო რედაქციით. σελ. 166.
- ↑ И. С. Месхи (1906). «XII». Очерк развития батумского городского хозяиства. ბათუმი. σελίδες 637–646.
- ↑ დავით კლდიაშვილი (1961). ჩემი ცხოვრების გზაზე. თბილისი : საბჭოთა საქართველო.
- ↑ Батумь и его окрестности. Батумь. 1906. σελίδες 640–644.
- ↑ თ.ცეცხლაშვილი (2019). ბათუმის ბულვარი. σελ. 19.
- ↑ ნ. გურსკაია. ბათუმის გზამკვლევი. σελ. 28.
- ↑ З. Маргиев (2012). Батумский бульвар, История в документах, фотографиях, воспоминаниях. Батуми. σελ. 268.
- ↑ ფ. ქარდავა, საბუთი ბულვარში ველოტრეკი მოსაწყობად ნაკვეთის გამოყოფის თაობაზე - ასს, ფ. ი-7, აღწ.1, ს. 320, ფურც. 15. პირველი ველოტრეკი XIX ს-ის 90-იანი წლების ბათუმში (საარქივო სამმართველოს მასალების მიხედვით). σελ. 370.
- ↑ Э. Эриксон (1899). Из воспоминании о Батуме и его окрестностях. Естествознание и география.
- ↑ Д. Комахидзе (1961). Вопросы планировки и застройки города Батуми : Автореферат на соискание научной степени канд. Архитектуры. თბილისი. σελίδες 245–248.