Μετάβαση στο περιεχόμενο

Βουλή των Αντιπροσώπων (Ινδονησία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Βουλή των Αντιπροσώπων
House of Representatives

Dewan Perwakilan Rakyat
Περίοδος 2024–2029
Coat of arms or logo
Είδος
Τύποςκάτω βουλή
Ιστορία
Σύσταση
  • 29 Αυγούστου 1945, πριν 81 έτη (1945-08-29) (ως Κεντρική Ινδονησιακή Εθνική Επιτροπή)
  • 15 Φεβρουαρίου 1950, πριν 76 έτη (1950-02-15) (ως Βουλή των Αντιπροσώπων)
Αντικατέστησε
Ξεκίνημα νέας συνεδρίασης1 Οκτωβρίου 2024
Ηγεσία
Πρόεδρος
Πουάν Μαχαρανί, PDI-P
Από 1 Οκτωβρίου 2019
Αντιπρόεδρος
Αντίες Καντίρ, Golkar
Από 1 Οκτωβρίου 2024
Αντιπρόεδρος
Σουφμί Ντάσκο Αχμάντ, Gerindra
Από 1 Οκτωβρίου 2019
Αντιπρόεδρος
Σαάν Μουστόπα, NasDem
Από 1 Οκτωβρίου 2024
Αντιπρόεδρος
Δομή
Έδρες580
Κενή
Κοινοβουλευτικές
Ομάδες
Κυβέρνηση (GOLKAR+GERINDRA+PKB+RI+PAN+DEMOKRAT)

Εμπιστοσύνη και στήριξη (PDI-P+NASDEM+PKS)

ΔιάρκειαΠέντε χρόνια
Εκλογές
αναλογική εκπροσώπηση με λίστες κομμάτων
Τελευταία εκλογή
14 Φεβρουαρίου 2024
Επόμενη εκλογή
2029
Τόπος συνεδριάσεων
Nusantara II Συγκρότημα Κοινοβουλίου
Τζακάρτα, Ινδονησία
Ιστοσελίδα
dpr.go.id

Συντεταγμένες: 6°12′37″S 106°48′00″E / 6.21028°S 106.80000°E / -6.21028; 106.80000


Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Δημοκρατίας της Ινδονησίας (Dewan Perwakilan Rakyat Republik Indonesia, abbr. DPR-RI ή απλώς DPR) είναι ένα από τα δύο εκλεγμένα σώματα της Συμβουλευτικής Λαϊκής Συνέλευσης (MPR), του εθνικού νομοθετικού σώματος της Ινδονησίας. Θεωρείται η Κάτω Βουλή, ενώ το Συμβούλιο Περιφερειακών Αντιπροσώπων (DPD) λειτουργεί ως η Άνω Βουλή. Παρόλο που το Σύνταγμα της Ινδονησίας δεν αναφέρει ρητά αυτή τη διαίρεση, η Βουλή των Αντιπροσώπων απολαμβάνει περισσότερη δύναμη, προνόμια και κύρος σε σύγκριση με το Συμβούλιο Περιφερειακών Αντιπροσώπων.

Τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται μέσω γενικών εκλογών κάθε πέντε χρόνια. Επί του παρόντος, υπάρχουν 580 μέλη, αριθμός αυξημένος σε σύγκριση με τα 575 πριν από τις εκλογές του 2024 στην Ινδονησία. [1][2] Τα μέλη της αποκαλούνται Μέλη του Κοινοβουλίου (anggota dewan).[3]

Ιστορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Volksraad

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1915 μέλη της ινδονησιακής εθνικιστικής οργάνωσης Μπούντι Ουτόμο και άλλοι περιόδευσαν στην Ολλανδία για να υποστηρίξουν την ίδρυση ενός νομοθετικού σώματος για τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Τον Δεκέμβριο του 1916 ψηφίστηκε ένα νομοσχέδιο για την ίδρυση ενός Volksraad (Λαϊκό Συμβούλιο).[4] Συνεδρίασε για πρώτη φορά το 1918. Δέκα από τα δεκαεννέα μέλη του, που είχαν εκλεγεί από τοπικά συμβούλια, ήταν Ινδονήσιοι, όπως και πέντε από τα δεκαεννέα διορισμένα μέλη. Ωστόσο, είχε μόνο συμβουλευτικές αρμοδιότητες, αν και ο γενικός κυβερνήτης έπρεπε να το συμβουλεύεται για οικονομικά θέματα. Το σώμα μεγάλωσε σε 60 μέλη, τα μισά από τα οποία εκλέγονταν από συνολικά 2.228 άτομα.[5]

Το 1925, το Volksraad απέκτησε κάποιες νομοθετικές αρμοδιότητες. Έπρεπε να συμφωνεί με τον προϋπολογισμό και την εσωτερική νομοθεσία, και μπορούσε να υποστηρίξει δικούς του νόμους. Ωστόσο, δεν είχε τη δύναμη να απομακρύνει τον γενικό κυβερνήτη και παρέμεινε απλώς μια χειρονομία.[5]

Το 1940, μετά τη Γερμανική εισβολή στην Ολλανδία και τη φυγή της ολλανδικής κυβέρνησης στην εξορία στο Λονδίνο, υπήρξε μια πρόταση που ζητούσε τη διερεύνηση της μετατροπής του σε οιονεί νομοθετικό σώμα, αλλά αυτή αποσύρθηκε έπειτα από αρνητική απάντηση από την κυβέρνηση.[6] Τον Ιούλιο του 1941, το Volksraad πέρασε μια πρόταση που ζητούσε τη δημιουργία μιας πολιτοφυλακής αποτελούμενης από έως και 6.000 Ινδονήσιους.[7] Τον Φεβρουάριο του 1942 άρχισε η ιαπωνική εισβολή, και τον Μάιο του 1942 οι Ολλανδοί διέλυσαν επίσημα το Volksraad. Αντικαταστάθηκε από ένα συμβούλιο αποτελούμενο από επικεφαλής τμημάτων.[8]

Ιαπωνική κατοχή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Ιάπωνες εισέβαλαν στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες το 1942. Μέχρι το 1943, η κατάσταση είχε αντιστραφεί εις βάρος τους, και για να ενθαρρύνουν την υποστήριξη για την πολεμική προσπάθεια, οι Ιάπωνες διόρισαν Ινδονήσιους συμβούλους (sanyo) στη διοίκηση και διόρισαν τον Σουκάρνο ως ηγέτη ενός νέου Κεντρικού Συμβουλευτικού Συμβουλίου (Chuo Sangi-kai) στην Τζακάρτα.[9] Τον Μάρτιο του 1945, οι Ιάπωνες ίδρυσαν την Ερευνητική Επιτροπή για το Προπαρασκευαστικό Έργο για την Ανεξαρτησία (Badan Penyelidik Usaha Persiapan Kemerdekaan) ή BPUPK, με πρόεδρο τον Ρατζιμάν Γουεντιοντινίνγκρατ, με μέλη τον Σουκάρνο, τον Μοχάμαντ Χάτα και τον Μοχάμαντ Χούσνι Θάμριν. Αυτό το σώμα συνέταξε ένα σύνταγμα για μια ανεξάρτητη Ινδονησία σε διάστημα αρκετών εβδομάδων συναντήσεων. Σε μια συνεδρίαση της επιτροπής την 1η Ιουνίου 1945, ο Σουκάρνο καθόρισε τις αρχές της Πανκασίλα, με τις οποίες θα κυβερνιόταν η Ινδονησία.[10][11]

Στις 7 Αυγούστου, την επομένη του βομβαρδισμού της Χιροσίμα με ατομική βόμβα, ιδρύθηκε η Προπαρασκευαστική Επιτροπή για την Ανεξαρτησία της Ινδονησίας (Panitia Persiapan Kemerdekaan Indonesia) ή PPKI. Πρόεδρος ήταν ο Σουκάρνο και αντιπρόεδρος ο Χάτα. Οι δύο ανακήρυξαν την Ανεξαρτησία της Ινδονησίας στις 17 Αυγούστου.[12] Στις 18 Αυγούστου η PPKI αποδέχθηκε το σύνταγμα που είχε συνταχθεί από την BPUPK ως το προσωρινό Σύνταγμα της Ινδονησίας και αποφάσισε ότι κατά τη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου έξι μηνών, η νέα δημοκρατία θα κυβερνιόταν σύμφωνα με το σύνταγμα από έναν πρόεδρο, με τη βοήθεια μιας Εθνικής Επιτροπής, η οποία θα ίδρυε το διμερές νομοθετικό σώμα που προβλεπόταν από το σύνταγμα. Η άνω βουλή, η Λαϊκή Συμβουλευτική Συνέλευση, θα είχε στη συνέχεια έξι μήνες για να συντάξει ένα νέο σύνταγμα, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτό να είναι ένα εντελώς νέο έγγραφο, απαλλαγμένο από την επιρροή της κατάστασης που επικρατούσε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.[11] Η PPKI ονόμασε επίσης τον Σουκάρνο πρόεδρο και τον Χάτα αντιπρόεδρο.[13]

Εθνική Επανάσταση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Κεντρική Εθνική Επιτροπή της Ινδονησίας (Komite Nasional Indonesia Pusat) ή KNIP ήταν ένα σώμα που διορίστηκε για να βοηθήσει τον πρόεδρο της νεοσύστατης ανεξάρτητης Ινδονησίας, Σουκάρνο, στις 29 Αυγούστου 1945. Αρχικά είχε προγραμματιστεί να έχει μια αμιγώς συμβουλευτική λειτουργία, αλλά στις 18 Οκτωβρίου, ο αντιπρόεδρος Χάτα εξέδωσε το Διάταγμα Νο.Χ του Αντιπροέδρου που μετέφερε τις εξουσίες που το Σύνταγμα απέδιδε στη Λαϊκή Συμβουλευτική Συνέλευση και τη Βουλή των Αντιπροσώπων από τον πρόεδρο στην KNIP. Οι καθημερινές εργασίες της KNIP θα πραγματοποιούνταν από μια Εργατική Επιτροπή, της οποίας οι πρώτοι ηγέτες ήταν ο Σουτάν Σγιαχρίρ και ο Αμίρ Σιαριφουντίν.[14][15]

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας, ολόκληρη η KNIP δεν μπορούσε να συνεδριάζει τακτικά. Επομένως, η KNIP λειτούργησε ως η άνω βουλή, η Λαϊκή Συμβουλευτική Συνέλευση του συντάγματος, συνεδριάζοντας μόνο σπάνια για να συζητήσει θεμελιώδη και πιεστικά εθνικά ζητήματα, ενώ η Εργατική Επιτροπή λειτούργησε ως το καθημερινό κοινοβούλιο, εκπληρώνοντας τα καθήκοντα της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά τη διάρκεια του πολέμου.[16]

Ομοσπονδιακό νομοθετικό σώμα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Ιανουάριο του 1948 οι ολλανδικές αρχές ίδρυσαν το Προσωρινό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο για την Ινδονησία (Voorlopige Federale Raad voor Indonesia) αποτελούμενο από τον Υποδιοικητή Χούμπερτους βαν Μουκ και οκτώ Ινδονήσιους που επέλεξε ο ίδιος για να εκπροσωπήσουν τις απόψεις της Ινδονησίας. Δύο μήνες αργότερα, το συμβούλιο που αποτελείτο από επικεφαλής τμημάτων και το οποίο είχαν ιδρύσει οι Ολλανδοί για να αντικαταστήσουν το προπολεμικό Volksraad, έγινε επίσημα η Προσωρινή Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση (Voorlopige Federale Regering). Αυτό το σώμα κάλεσε τους επικεφαλής των κρατών που αποτελούσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ινδονησίας να στείλουν αντιπροσώπους στην Ομοσπονδιακή Διάσκεψη στο Μπαντούνγκ τον Μάιο του 1948. Τον ίδιο μήνα, ηγέτες κρατών και άλλων περιοχών ενώθηκαν για να ιδρύσουν την Ομοσπονδιακή Συμβουλευτική Συνέλευση (Bijeenkomst voor Federaal Overleg ή BFO) για την εκπροσώπηση των ομοσπονδιακών περιοχών.[17]

Μετά τη μεταβίβαση της κυριαρχίας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ινδονησίας (RIS), τον Δεκέμβριο του 1949, το κράτος υιοθέτησε ένα διμερές σύστημα, με μια Βουλή των Αντιπροσώπων 150 μελών (DPR-RIS) και μια Γερουσία με δύο εκπροσώπους από καθεμία από τις 16 συνιστώσες περιοχές της RIS. Αρχικά, η Βουλή των Αντιπροσώπων είχε 50 βουλευτές διορισμένους από τη Δημοκρατία της Ινδονησίας και 100 βουλευτές προερχόμενους από τα άλλα 15 συνιστώντα κράτη της RIS. Το σχέδιο ήταν να γίνουν εκλογές εντός ενός έτους. Η KNIP και η Εργατική της Επιτροπή πραγματοποίησαν τις τελευταίες τους συνεδριάσεις πριν από την αναστολή των εργασιών τους sine die στις 15 Δεκεμβρίου 1949, για να συμφωνήσουν στη συμμετοχή της Δημοκρατίας της Ινδονησίας στην RIS, και οι 50 που είχαν προγραμματιστεί θα μεταφέρονταν στη νέα Βουλή των Αντιπροσώπων της RIS.[18]

Αυτή η Βουλή των Αντιπροσώπων πραγματοποίησε την εναρκτήρια συνεδρίασή της στις 15 Φεβρουαρίου 1950 στο πρώην κτίριο Sociëteit Concordia στην Jalan Wahidin, στην Τζακάρτα. Οι περισσότερες από τις συνεδριάσεις πραγματοποιήθηκαν σε αυτό το κτίριο, αλλά συνεδρίασε επίσης και σε άλλα κτίρια, συμπεριλαμβανομένου του Hotel Des Indies. Η DPR-RIS ψήφισε επτά νόμους στους έξι μήνες ύπαρξής της, αλλά σύντομα ξεπεράστηκε από τα γεγονότα, καθώς το ομοσπονδιακό σύστημα κατέρρευσε, αφού τα μεμονωμένα κράτη διαλύθηκαν και ενσωματώθηκαν στην ενιαία Δημοκρατία της Ινδονησίας.[18][19][20] Η Βουλή ανέστειλε τις εργασίες της για τελευταία φορά στις 16 Αυγούστου του ίδιου έτους.

Φιλελεύθερη δημοκρατία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεδομένου ότι η Δημοκρατία της Ινδονησίας δεν ήθελε το κοινοβούλιο της RIS να γίνει το νομοθετικό σώμα της ενιαίας δημοκρατίας, τον Μάιο του 1950, ο Χάτα και αντιπρόσωποι από τα ομοσπονδιακά κράτη συμφώνησαν να ιδρύσουν ένα νέο νομοθετικό σώμα που θα αποτελείται από τα 150 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων της RIS, 46 μέλη της Εργατικής Επιτροπής της KNIP, 13 από το Ανώτατο Συμβουλευτικό Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Ινδονησίας και 32 γερουσιαστές της RIS, φτάνοντας τα 241 μέλη. Στις 17 Αυγούστου 1950 η RIS διαλύθηκε επίσημα και δημιουργήθηκε η ενιαία Δημοκρατία της Ινδονησίας.

Η Προσωρινή Βουλή των Αντιπροσώπων συνεδρίασε για πρώτη φορά στις 16 Αυγούστου 1950. Μέχρι τότε είχαν γίνει μικρές αλλαγές στη συμφωνημένη σύνθεση, καθώς τρεις γερουσιαστές της RIS είχαν αρνηθεί να αναλάβουν τις θέσεις τους και 21 αντιπρόσωποι από το Κράτος του Πασουντάν αντικαταστάθηκαν από 19 μέλη που διορίστηκαν από τη Δημοκρατία. Από τα 236 μέλη, μόνο 204 έδωσαν τον όρκο τους στις 20 Αυγούστου και μόνο 170 ψήφισαν στην εκλογή του προέδρου, την οποία κέρδισε ο Σαρτόνο του Ινδονησιακού Εθνικού Κόμματος (PNI) με μικρή διαφορά. Το Κόμμα Μασιούμι ήταν το μεγαλύτερο κοινοβουλευτικό κόμμα με 49 έδρες. Ο κύριος αντίπαλός του, το PNI, είχε 36 έδρες και κανένα άλλο κόμμα δεν είχε περισσότερες από 17.[21]

Το 1952 η Βουλή των Αντιπροσώπων απαίτησε μια αναδιοργάνωση του Υπουργείου Άμυνας της Ινδονησίας και την απόλυση της ηγεσίας του Στρατού ως απάντηση στη στρατιωτική αντίθεση στις περικοπές των στρατευμάτων. Αυτό οδήγησε στο περιστατικό της '17ης Οκτωβρίου 1952' με μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις στο προεδρικό μέγαρο από στρατιώτες και πολίτες που ζητούσαν τη διάλυση της Βουλής των Αντιπροσώπων. Το πλήθος διαλύθηκε αφού ο Σουκάρνο απευθύνθηκε σε αυτό.[22]

Παρά το γεγονός ότι το νομοσχέδιο για τις εκλογές είχε εισαχθεί το 1951, δεν ψηφίστηκε μέχρι το 1953 και οι εκλογές του 1955 τελικά διεξήχθησαν το 1955.[23] Τα αποτελέσματα εξέπληξαν τους πάντες. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ινδονησίας (PSI) είχε χειρότερες επιδόσεις από τις αναμενόμενες, όπως και το Μασιούμι, ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδονησίας (PKI) είχε καλύτερες από ό,τι είχε προβλεφθεί. Μετά τις εκλογές, το PNI και το Μασιούμι είχαν από 57 έδρες, η Ναχντλατούλ Ουλάμα είχε 45 και το PKI 39. Στο κοινοβούλιο υπήρχαν πλέον 28 κόμματα, σε σύγκριση με 20 πριν από τις εκλογές. Μόνο 63 από τα 257 μέλη του κοινοβουλίου πριν από τις εκλογές διατήρησαν τις έδρες τους, αλλά υπήρχαν 15 γυναίκες μέλη σε σύγκριση με οκτώ πριν. Το νέο κοινοβούλιο συνεδρίασε στις 26 Μαρτίου 1956, σχηματίζοντας την πρώτη εκλεγμένη Βουλή των Αντιπροσώπων (1956-1959).

Τα επόμενα χρόνια, η δημόσια δυσαρέσκεια για τα πολιτικά κόμματα αυξήθηκε. Το 1957 ο Σουκάρνο ανακοίνωσε την ιδέα του για ένα εθνικό ενωτικό υπουργικό συμβούλιο και ένα Εθνικό Συμβούλιο αποτελούμενο από λειτουργικές ομάδες για να συμβουλεύει το υπουργικό συμβούλιο. Αυτό το συμβούλιο ιδρύθηκε τον Μάιο του 1957. Στις 5 Ιουλίου 1959 ο Σουκάρνο εξέδωσε ένα διάταγμα, το οποίο, εκτός από την αναβίωση του προσωρινού Συντάγματος του 1945, διέλυσε το κοινοβούλιο.[24]

Η νέα Βουλή των Αντιπροσώπων ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 22 Ιουλίου 1959. Αποδέχθηκε το προεδρικό διάταγμα με επευφημίες και δήλωσε ότι ήταν έτοιμη να εργαστεί όπως ορίζεται από το Σύνταγμα του 1945. Ωστόσο, τον Μάρτιο του 1960 απροσδόκητα απέρριψε τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης. Ο Σουκάρνο τότε τη διέλυσε, καθώς θεωρήθηκε ότι δεν εκπλήρωνε πλέον τις ελπίδες του προέδρου ότι θα συνεργαζόταν μαζί του στο πνεύμα του Συντάγματος του 1945, της Καθοδηγούμενης Δημοκρατίας και του Πολιτικού μανιφέστου (Manipol, αναφερόμενο στην ομιλία του Σουκάρνο για την Ημέρα της Ανεξαρτησίας του 1959). Η συνεδρίαση της Βουλής των Αντιπροσώπων ανέστειλε τις εργασίες της στις 24 Ιουνίου sine die.[25][26]

Καθοδηγούμενη Δημοκρατία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σουκάρνο χρησιμοποίησε τότε αυτή τη διαφωνία με το νομοθετικό σώμα ως δικαιολογία για την ίδρυση μιας Βουλής των Αντιπροσώπων Αμοιβαίας Βοήθειας (Dewan Perwakilan Rakyat Gotong Royong, DPR-GR). Η σύνθεση δεν βασιζόταν πλέον στα αποτελέσματα των εκλογών του 1955, αλλά καθοριζόταν από τον πρόεδρο, ο οποίος μπορούσε να διορίζει και να απολύει μέλη κατά βούληση, καθώς και τον πρόεδρό της. Οι πολιτικοί αντίπαλοι παραμερίστηκαν, και ορισμένοι που αντιτάχθηκαν στην ίδρυση της DPR-GR αρνήθηκαν να καταλάβουν τις θέσεις τους. Καθώς το Μασιούμι και το Ινδονησιακό Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν συμφωνούσαν με τον Σουκάρνο, δεν τους δόθηκαν έδρες, πράγμα που σήμαινε ότι δεν υπήρχε πλέον κοινοβουλευτική αντιπολίτευση. Διορίστηκαν επίσης στη Βουλή αρκετοί αντιπρόσωποι από διάφορες λειτουργικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των Εθνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Από τα μέσα του 1962, υπήρχαν 281 βουλευτές: 130 από 10 πολιτικά κόμματα, 150 εκπρόσωποι τομέων και 1 εκπρόσωπος από το Δυτικό Ιριάν (Δυτική Νέα Γουινέα).

Οι ευθύνες και τα καθήκοντα του κοινοβουλίου περιορίστηκαν δραματικά, καθώς περιορίστηκαν στο να βοηθούν την κυβέρνηση στην εφαρμογή των πολιτικών της. Το 1960 ψήφισε μόνο 9 νόμους, σε σύγκριση με 87 το 1958 και 29 το 1959. Έγινε κάτι σαν σφραγίδα για τις πολιτικές του Σουκάρνο. Για παράδειγμα, ψήφισε έναν νόμο που επέτρεπε την αποστολή εθελοντών για να συμμετάσχουν στη Σύγκρουση με τη Μαλαισία.[27][28]

Νέα Τάξη

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του Κινήματος της 30ής Σεπτεμβρίου το 1965, για την οποία επισήμως κατηγορήθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδονησίας (PKI), η DPR-GR εκκαθαρίστηκε από μέλη του PKI – 57 κομμουνιστές βουλευτές απομακρύνθηκαν από τις έδρες τους.[29] Στις 14 Νοεμβρίου το κοινοβούλιο επαναλειτούργησε χωρίς τους βουλευτές του PKI, συμπεριλαμβανομένου του αναπληρωτή προέδρου Μ. Χ. Λούκμαν. Το 1969 η κυβέρνηση ψήφισε έναν εκλογικό νόμο που καθόριζε τη σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων σε 360 εκλεγμένους και 100 διορισμένους βουλευτές. Ο αριθμός των αντιπροσώπων από τον στρατό αυξήθηκε σε 75 - συμπεριλαμβανομένων αστυνομικών. Οι εκλογές του 1971 τελικά διεξήχθησαν το 1971, έχοντας καθυστερήσει για να επιτραπούν οι προετοιμασίες ώστε να εξασφαλιστεί η νίκη για την κυβερνητική οργάνωση Γκολκάρ.[30][31][32]

Μετά τις εκλογές, οι λέξεις Gotong Royong αφαιρέθηκαν και το σώμα έγινε και πάλι Dewan Perwakilan Rakyat. Το 1973 τα εναπομείναντα πολιτικά κόμματα μειώθηκαν σε δύο, το Ενωμένο Κόμμα Ανάπτυξης και το Ινδονησιακό Δημοκρατικό Κόμμα. Για το υπόλοιπο της Νέας Τάξης, η Γκολκάρ κέρδιζε απόλυτες πλειοψηφίες σε κάθε εκλογή, ενώ το κοινοβούλιο δεν παρήγαγε ούτε έναν νόμο με δική του πρωτοβουλία, με τον ρόλο του να περιορίζεται στην ψήφιση νόμων που προτείνονταν από την κυβέρνηση.[30][33][34]

Εποχή Μεταρρυθμίσεων

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Μάιο του 1998 ο πρόεδρος Σουχάρτο παραιτήθηκε, οδηγώντας στις πρώτες ελεύθερες εκλογές της Ινδονησίας από το 1955, οι οποίες διεξήχθησαν το επόμενο έτος. Από τις 500 έδρες, οι 462 ήταν εκλεγμένες, ενώ 38 έδρες ήταν δεσμευμένες για τον στρατό/αστυνομία. Στις εκλογές του 2004, και οι 550 έδρες ήταν εκλεγμένες. Στις εκλογές του 2009 ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε σε 560, για τις εκλογές του 2019 αυξήθηκε σε 575, και για τις εκλογές του 2024 αυξήθηκε ξανά σε 580. Αυτές εκλέγονται σε 84 εκλογικές περιφέρειες, με την κάθε μία να εκλέγει μεταξύ 3 και 10 μελών ανάλογα με τον πληθυσμό των εκλογέων της. Καθεμία από τις 38 επαρχίες περιλαμβάνει έναν ακέραιο αριθμό εκλογικών περιφερειών, με την πλειονότητα των επαρχιών να έχει μία μόνο εκλογική περιφέρεια. Δεν υπάρχουν πλέον διορισμένοι στρατιωτικοί αξιωματικοί στο νομοθετικό σώμα.[35][36]

Αρμοδιότητες

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όπως είναι συνηθισμένο σε χώρες με προεδρικό σύστημα, ο Πρόεδρος δεν έχει την εξουσία να αναστέλλει ή να διαλύει τη Βουλή των Αντιπροσώπων.[37] Από την άλλη πλευρά, το νομοθετικό σώμα δεν έχει πλήρη έλεγχο επί του Προέδρου ή της κυβέρνησης στο σύνολό της.

Οι Τρεις Λειτουργίες

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με το Άρθρο 20Α του τροποποιημένου Συντάγματος του 1945, η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει τρεις βασικές λειτουργίες: νομοθετική, δημοσιονομική και εποπτική. Η νομοθετική λειτουργία της Βουλής των Αντιπροσώπων περιλαμβάνει:[38]

Σύνταξη του Program Legislasi Nasional ή Prolegnas (κατάλογοι με σχέδια και νομοσχέδια με προτεραιότητα).

Σύνταξη και διεξαγωγή συζητήσεων για τα Rancangan Undang-Undang ή τα νομοσχέδια.

Λήψη των νομοσχεδίων που προτείνονται από το Συμβούλιο Περιφερειακών Αντιπροσώπων (DPD), ειδικά για θέματα περιφερειακής αυτονομίας, σχέσεων διακυβέρνησης Κέντρου-Περιφέρειας, δημιουργιών, πολλαπλασιασμών και συγχωνεύσεων περιφερειακών εδαφών, διαχείρισης περιφερειακών πόρων, και δημοσιονομικής ισορροπίας Κέντρου-Περιφέρειας.

Διεξαγωγή συζητήσεων για τα νομοσχέδια που προτείνονται είτε από τον Πρόεδρο είτε από το DPD.

Κοινή ψήφιση των νομοσχεδίων σε Νόμο με τον Πρόεδρο.

Ψήφιση ή απόρριψη του Peraturan Pemerintah Pengganti Undang-Undang (Perppu) ή του Κυβερνητικού Κανονισμού που έχει θεσπιστεί από τον Πρόεδρο. Αν ψηφιστεί, το Perppu κατοχυρώνεται ως Νόμος.

Η δημοσιονομική λειτουργία της Βουλής των Αντιπροσώπων περιλαμβάνει:[38]

Έγκριση και ψήφιση σε Νόμο του Anggaran Pendapatan dan Belanja Negara (APBN) ή του Εθνικού Προϋπολογισμού που προτείνεται από τον Πρόεδρο.

Λήψη υπόψη των απόψεων του DPD, ειδικά για θέματα φόρων, εκπαίδευσης και θρησκευτικών υποθέσεων.

Παρακολούθηση των εκθέσεων λογοδοσίας των κρατικών οικονομικών που συντάσσονται από το Badan Pemeriksa Keuangan (BPK) ή το Ελεγκτικό Συμβούλιο της Ινδονησίας.

Έγκριση των μεταφορών οποιωνδήποτε κρατικών περιουσιακών στοιχείων και ιδιοκτησιών που θεωρούνται ότι έχουν αντίκτυπο στον λαό και τα εθνικά οικονομικά.

Η εποπτική λειτουργία της Βουλής των Αντιπροσώπων περιλαμβάνει:[38]

Εποπτεία της εκτέλεσης των Νόμων, του Εθνικού Προϋπολογισμού και των κυβερνητικών πολιτικών.

Διεξαγωγή συζητήσεων και παρακολούθηση της εποπτείας που ασκείται από το DPD, ειδικά για θέματα περιφερειακής αυτονομίας, σχέσεων διακυβέρνησης Κέντρου-Περιφέρειας, δημιουργιών, πολλαπλασιασμών και συγχωνεύσεων περιφερειακών εδαφών, διαχείρισης περιφερειακών πόρων, δημοσιονομικής ισορροπίας Κέντρου-Περιφέρειας, εκτέλεσης του Εθνικού Προϋπολογισμού, και για θέματα φόρων, εκπαίδευσης και θρησκευτικών υποθέσεων.

Δικαιώματα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Σύνταγμα του 1945 εγγυάται πολλά δικαιώματα της Βουλής των Αντιπροσώπων.[39] Ειδικά όσον αφορά την εποπτική λειτουργία, περιλαμβάνουν το δικαίωμα να ερωτούν την κυβέρνηση σχετικά με οποιαδήποτε κυβερνητική πολιτική που θεωρείται σημαντική, στρατηγική και με αντίκτυπο (Hak Interpelasi), το δικαίωμα να διερευνούν ισχυρισμούς για παραβίαση των Νόμων από την κυβερνητική πολιτική (Hak Angket), και το δικαίωμα να εκφράζουν απόψεις (Hak Menyatakan Pendapat) για οποιαδήποτε κυβερνητική πολιτική, για έκτακτα εσωτερικά ή εξωτερικά γεγονότα, για την παρακολούθηση της άσκησης των δικαιωμάτων να ερωτούν και να διερευνούν την κυβερνητική πολιτική, καθώς και για την αρχική διαδικασία καθαίρεσης του Προέδρου και/ή του Αντιπροέδρου.

Στους ίδιους τους βουλευτές ανατίθενται δικαιώματα για την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Αυτά περιλαμβάνουν:[40]

Δικαίωμα να προτείνουν σχέδια και νομοσχέδια.

Δικαίωμα να ερωτούν την κυβέρνηση και τους αξιωματούχους της.

Δικαίωμα να εκφράζουν απόψεις και να προσφέρουν προτάσεις.

Δικαίωμα να εκλέγουν και να εκλέγονται σε κοινοβουλευτικά καθήκοντα.

Δικαίωμα να υπερασπίζονται τον εαυτό τους σε υποτιθέμενες παραβιάσεις του κοινοβουλευτικού κώδικα δεοντολογίας.

Δικαίωμα ασυλίας από δίωξη λόγω δηλώσεων, ερωτήσεων και απόψεων που γίνονται για τον σκοπό των κοινοβουλευτικών καθηκόντων, εκτός από περιπτώσεις παραβίασης του κοινοβουλευτικού κώδικα δεοντολογίας και των κανόνων συμπεριφοράς.

Δικαίωμα να τους ανατεθούν ορισμένα κρατικά πρωτόκολλα.

Δικαίωμα σε οικονομικά και διοικητικά οφέλη.

Δικαίωμα να εποπτεύουν την εκτέλεση του Εθνικού Προϋπολογισμού, καθώς και τα συμφέροντα του λαού και της εκλογικής τους περιφέρειας.

Δικαίωμα να προτείνουν και να προωθούν προγράμματα προς όφελος της εκλογικής τους περιφέρειας.

Δικαίωμα να προωθούν και να ενημερώνουν για τη δημιουργία ενός νέου Νόμου.


Δομή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ηγεσία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ηγεσία της Βουλής των Αντιπροσώπων αποτελείται από έναν Πρόεδρο και τέσσερις Αντιπροέδρους. Η πιο πρόσφατη εκλογή Προέδρου διεξήχθη σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου Νο. 13/2019 (Τροποποίηση) του Νόμου Νο. 17/2014 για την MPR, την DPR, την DPRD και την DPRD. Η θέση του Προέδρου προορίζεται για το πολιτικό κόμμα με τον μεγαλύτερο αριθμό αντιπροσώπων στη Βουλή, και οι τέσσερις θέσεις Αντιπροέδρου προορίζονται για το δεύτερο, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα αντίστοιχα.[41]

Υπόμνημα:

No Εικόνα Όνομα Από Έως Θητεία Κόμμα Σημειώσεις Αντιπρόεδροι
1 Σαρτόνο
(1900–1968)		 22 Φεβρουαρίου 1950 16 Αυγούστου 1950 1 Κανένα Το 1949, αφότου η Ινδονησία έγινε ομοσπονδιακό κράτος, αυτό το αξίωμα ήταν γνωστό ως Πρόεδρος της Λαϊκής Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών της Ινδονησίας (DPR RIS). Από τις 16 Αυγούστου 1950 έως τις 26 Μαρτίου 1956 ήταν γνωστό ως Πρόεδρος της Προσωρινής Λαϊκής Βουλής των Αντιπροσώπων (DPR Sementara).
|Κατά τη διάρκεια του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου, τα μέλη της Λαϊκής Βουλής των Αντιπροσώπων εκπροσωπούσαν τα κράτη τους και όχι τα πολιτικά τους κόμματα.
[42][43][44][45]		 A. M. Ταμπουνάν
Αρουτζί Καρταβινάτα
16 Αυγούστου 1950 26 Μαρτίου 1956 2 PNI A. M. Ταμπουνάν
Αρουτζί Καρταβινάτα
Τατζουντίν Νουρ
26 Μαρτίου 1956 22 Ιουλίου 1959 3 Αρουτζί Καρταβινάτα
Ζαϊνούλ Αριφίν
Ζαϊνάλ Αμπνιντίν Αχμάντ
22 Ιουλίου 1959 26 Ιουνίου 1960 4
2 Ζαϊνούλ Αριφίν
(1909–1963)		 26 Ιουνίου 1960 13 Ιανουαρίου 1963 5 NU To 1960 στον απόηχο της έκδοσης του Προεδρικού Διατάγματος του 1959, η θέση αυτή έγινε γνωστή ως Πρόεδρος της Λαϊκής Βουλής των Αντιπροσώπων Αμοιβαίας Βοήθειας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το συμβούλιο βρισκόταν απευθείας υπό τον πρόεδρο Σουκάρνο.
[46][47][48][49]		 Αρουτζί Καρταβινάτα
Αχμάντ Στζαϊτσού
I Gusti Gde Subamia
3 Αρουτζί Καρταβινάτα
(1905–1970)		 13 Ιανουαρίου 1963 15 Νοεμβρίου 1965 PSII [42][50][51] Μ. Χ. Λούκμαν
Ντάενγκ Μαμακούνγκ
15 Νοεμβρίου 1965 24 Φεβρουαρίου 1966 6 I Gusti Gde Subamia
Achmad Sjaichu
4 Ι Γκούστι Γκντε Σουμπάμια
(1921–1986)		 24 Φεβρουαρίου 1966 2 Μαΐου 1966 PNI Μοχάμαντ Ισναενί
Ασμάρα Χαντί
— Αχμάντ Στζαϊτσού
(1923–1995)
Υπηρεσιακός πρόεδρος		 2 Μαΐου 1966 17 Μαΐου 1966 NU Νταένγκ Μαμανγκούνγκ
Σιαρίφ Θαχέμπ
Νταένγκ Μαμανγκούνγκ
(1922–2006)
Υπηρεσιακός πρόεδρος		 Στρατός
Σιαρίφ Θαχέμπ
(1920–1989)
Υπηρεσιακός πρόεδρος		 Golkar
5 Αχμάντ Στζαϊτσού
(1923–1995)		 17 Μαΐου 1966 19 Νοεμβρίου 1966 NU [52][53][54] Μοχάμαντ Ισναενί
Μπεν Μανγκ Ρενγκ Σάι
Νταένγκ Μαμανγκούνγκ (1966–1968)
Σουλίστιο (1968–1971)
Σιαρίφ Θαγέμπ
19 Νοεμβρίου 1966 28 Οκτωβρίου 1971 7
6 Ιντάμ Τσαλίντ
(1921–2010)		 28 Οκτωβρίου 1971 30 Σεπτεμβρίου 1977 8 NU Συγχωνεύτηκε με τη θέση του Προέδρου της Συμβουλευτικής Λαϊκής Συνέλευσης.
[55][56][57]		 Σουμισκούμ
Τζαϊλάνι Νάρο
Ντόμο Πρανότο (1971–1977)
Μουχάμαντ Σουτζόνο (1977)
Μοχάμαντ Ισναενί
7 Άνταμ Μάλικ
(1917–1984)		 1 Οκτωβρίου 1977 23 Μαρτίου 1978 9 Golkar [47][58][59] Μασούρι Σαλέχ
Masjkur
Kartidjo
Μοχάμαντ Ισναενί (1977–1982)
Χαρντζάνθο Σουμοντισάστρο (1982)
8 Νταριάτμο
(1925–1992)		 23 Μαρτίου 1978 30 Σεπτεμβρίου 1982 Golkar [60][61][62]
9 Αμίρ Μαχμούντ
(1923–1995)		 1 Οκτωβρίου 1982 30 Σεπτεμβρίου 1987 10 Golkar [63][64] Χάρις Σουχούντ
Αμίρ Μουρτόνο
Χαρντζάνθο Σουμοντισάστρο
Νούντιν Λούμπις
10 Χάρις Σουχούντ
(1925–2012)		 1 Οκτωβρίου 1987 30 Σεπτεμβρίου 1992 11 Golkar Σιάιφουλ Σουλούν
Ράντεν Σουκάρντι
Σουριάντι
Τζάιλανι Νάρο
11 Βαχόνο
(1925–2004)		 1 Οκτωβρίου 1992 30 Σεπτεμβρίου 1997 12 Golkar [65][66][67] Ismail Hasan Metareum
Suryadi
Soetedjo
12 Χαρμόκο
(1939–2021)		 1 Οκτωβρίου 1997 30 Σεπτεμβρίου 1999 13 Golkar Σιαρουάν Χαμίντ
Αμπντούλ Γκαφούρ
Ισμαήλ Χασάν Ματαρέουμ
Φατιμά Αχμάντ
Πουτζόνο Πρανιότο
13 Ακμπάρ Ταντζούνγκ
(1945-)		 6 Οκτωβρίου 1999 30 Σεπτεμβρίου 2004 14 Golkar Χωρίστηκε από τη θέση του Προέδρου της Συμβουλευτικής Λαϊκής Συνέλευσης Σουτάρντζο Σουρτζογκουρίτνο (PDI-P)
Χοφίφα Ιντάρ Παραβάνσα (PKB)
Μουχαϊμίν Ισκαντάρ (PKB)
Άντι Μαπεταχάνγκ Φάτουα (PAN)
14 Αγκούνγκ Λακσόνο
(1949-)		 1 Οκτωβρίου 2004 30 Σεπτεμβρίου 2009 15 Golkar Σουτλαρτζο Σουρτζογκουρίτνο (PDI-P)
Μουχαϊμίν Ισκαντάρ (PKB)
Ζαενάλ Μααρίφ (PBR)
15 Μαρζουκί Αλιέ
(1955-)		 1 Οκτωβρίου 2009 30 Σεπτεμβρίου 2014 16 Demokrat Πρίγιο Μπούντι Σαντόσο (Golkar)
Πραμόνο Ανούνγκ (PDI-P)
Ανίς Μάτα (PKS)
Μαρβότο Μιντοχαρτζόνο (PAN)
Ταουφίκ Κουρνιάβαν (PAN)
Σοχιμπούλ Ιμάν (PKS)
16 Σέτια Νοβάντο
(1954-)		 2 Οκτωβρίου 2014 16 Δεκεμβρίου 2015 17 Golkar Ο Νοβάντο παραιτήθηκε αφού καταδικάστηκε σε φυλάκιση μετά από υπόθεση σχετικά με την εταιρεία Freeport Indonesia. Η υπόθεση ξεκίνησε μετά τη διαρροή της συνομιλίας του με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Freeport Indonesia, Μάρουφ Σιαμσουεντίν, και τον επιχειρηματία Μ. Ριζά Τσαλίντ.
[68][69]		 Φαντλί Ζον (Gerindra)
Άγκους Χερμάντο (Demokrat)
Ταουφίκ Κουρνιάβαν (PAN)
Φαχρί Χαμζά (PKS)
Ουτούτ Αντιάντο (PDI-P)
— Φαντλί Ζον
(1971-)
Υπηρεσιακός πρόεδρος		 16 Δεκεμβρίου 2015 11 Ιανουαρίου 2016 Gerindra Ο Ζον εξελέγη νέος πρόεδρος μετά την παραίτηση του Νοβάντο.
[70][71]
17 Άντε Κομαρουντίν
(1965-)		 11 Ιανουαρίου 2016 30 Νοεμβρίου 2016 Golkar [72][73]
(16) Σέτια Νοβάντο
(1954-)		 30 Νοεμβρίου 2016 11 Δεκεμβρίου 2017 Golkar [74][75]
— Φαντλί Ζον
(1971-)
Υπηρεσιακός πρόεδρος		 11 Δεκεμβρίου 2017 15 Ιανουαρίου 2018 Gerindra
18 Μπαμπάνγκ Σουσάτιο
(1962-)		 15 Ιανουαρίου 2018 30 Σεπτεμβρίου 2019 Golkar [76][77]
19 Πουάν Μαχαρανί
(1973-)		 1 Οκτωβρίου 2019 Σήμερα 18 PDI-P Πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Κοινοβουλίου.[78]
[79][80]		 Αζίζ Σιαμσουντίν (Golkar)
Λόντεβικ Φρίντριχ Πάουλους (Golkar)
Σουφμί Ντάσκο Αχμάντ (Gerindra)
Ραχμάντ Γκόμπελ (NasDem)
Μουχαϊμίν Ισκαντάρ (PKB)
19 Αντίες Καντίρ (Golkar)
Σουφμί Ντάσκο Αχμάντ (Gerindra)
Σαάν Μουστόπα (NasDem)
Κουκούν Αχμάντ Σιαμσουριτζάλ (PKB)

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Sekretariat Jenderal DPR RI (2015)
  2. ↑ Yulisman (2019)
  3. ↑ «Members of Parliament». House of Representatives of the Republic of Indonesia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιανουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2023.
  4. ↑ Ricklefs (1982) p. 164
  5. 1 2 Ricklefs (1982) p. 153
  6. ↑ Ricklefs (1982) p183
  7. ↑ Ricklefs (1982) p. 184
  8. ↑ Cribb (2001) p. 282
  9. ↑ Ricklefs (1982) p193
  10. ↑ Ricklefs (1982) p. 197
  11. 1 2 Cribb (2001) p272
  12. ↑ Ricklefs (1982) pp. 197–198
  13. ↑ Kahin (1952) p. 138
  14. ↑ Cribb (2001) p. 276
  15. ↑ Kahin (1952) pp. 139–140
  16. ↑ Cribb (2001) pp. 280–281
  17. ↑ Cribb (2001) pp. 282–284
  18. 1 2 Cribb (2001) p. 284
  19. ↑ Tim Penyusun (1970) pp. 119,133
  20. ↑ Hilmi Syatria (ed) (1995) p.8
  21. ↑ Cribb (2001) pp. 285–286
  22. ↑ Ricklefs (1982) p. 233
  23. ↑ Ricklefs (1982) p. 234
  24. ↑ Cribb (2001) pp. 288–297
  25. ↑ Poltak Partogi Nainggolan (2001) p 301
  26. ↑ Ricklefs (1982) p. 256
  27. ↑ Poltak Partogi Nainggolan (2001) pp. 301–303
  28. ↑ Dept of Foreign Affairs (1962), Indonesia 1962, Jakarta, p. 9, No ISBN
  29. ↑ Hughes (2002) p149
  30. 1 2 Schwarz (1994) p. 32
  31. ↑ Poltak Partogi Nainggolan (2001) pp. 304–303
  32. ↑ Ricklefs (1982) pp. 276–277
  33. ↑ Daniel Dhaidae & H. Witdarmono (2000) p. xix
  34. ↑ Evans (2003) pp. 2
  35. ↑ Friend (2003) p. 405
  36. ↑ Ikrar Nusa Bhakti (2001) p. 205
  37. ↑ 1945 Constitution, Article 7C
  38. 1 2 3 RI, Setjen DPR. «Tentang DPR – Dewan Perwakilan Rakyat». www.dpr.go.id (στα Ινδονησιακά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2021.
  39. ↑ RI, Setjen DPR. «Tentang DPR – Dewan Perwakilan Rakyat». www.dpr.go.id (στα Ινδονησιακά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2021.
  40. ↑ RI, Setjen DPR. «Tentang DPR – Dewan Perwakilan Rakyat». www.dpr.go.id (στα Ινδονησιακά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2021.
  41. ↑ Kurniawan, Alek (2 Οκτωβρίου 2019). «kompas.com». Kompas. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2021.
  42. 1 2 Pringgodigdo, Abdoel Gaffar (1973). Ensiklopedi Umum. Jakarta: Penerbit Kanisius. σελ. 86. ISBN 978-979-413-522-8.
  43. ↑ Tirta, Nyak Wali Alfa (1985). Mr. Sartono: karya dan pengabdiannya. Jakarta: Proyek Inventarisasi dan Dokumentasi Sejarah Nasional – Direktorat Sejarah Tradisional – Direktorat Jenderal Kebudayaan – Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan Republik Indonesia. σελ. 109.
  44. ↑ Poesponegoro, Marwati Djoened· Notosusanto, Nugroho (1985). Sejarah Nasional Indonesia IV: Zaman Jepang dan Zaman Republik Indonesia. Jakarta: Balai Pustaka. σελ. 422. ISBN 979-407-412-8.
  45. ↑ Tim Penyusun Sejarah (1970). Seperempat Abad Dewan Perwakilan Rakjat Republik Indonesia [A Quarter Century of the People's Representative Council of the Republic of Indonesia] (PDF) (στα Ινδονησιακά). Jakarta: Sekretariat DPR-GR. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Απριλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2025.
  46. ↑ «Profil Personel Kabinet: Zainul Arifin». Kepustakaan Presiden – Pepustakaan Pusat Nasional. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2015.
  47. 1 2 Junaedi, Didi (Ιανουαρίου 2014). Pahlawan-Pahlawan Indonesia Sepanjang Masa. Jakarta: Indonesia Tera. σελίδες 20–21, 119–120. ISBN 978-979-775-211-8.
  48. ↑ Said, Julynar (1 Δεκεμβρίου 1995). Ensiklopedi Pahlawan Indonesia. Jakarta: Direktorat Sejarah Tradisional – Direktorat Jenderal Kebudayaan – Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan Republik Indonesia. σελ. 32.
  49. ↑ Tim Penyusun Sejarah (1970). Seperempat Abad Dewan Perwakilan Rakjat Republik Indonesia [A Quarter Century of the People's Representative Council of the Republic of Indonesia] (PDF) (στα Ινδονησιακά). Jakarta: Sekretariat DPR-GR. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Απριλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2025.
  50. ↑ Madinier, Remy (2015). Islam and Politics in Indonesia: The Masyumi Party Between Democracy and Integralism (στα Αγγλικά). Singapura: National University of Singapore. σελ. 95. ISBN 978-9971-69-843-0.
  51. ↑ Pakpahan, Mochtar (1994). DPR RI semasa Orde Baru: Tinjauan analitis anggota DPR RI masa kerja 1982–1987. Jakarta: Pustaka Sinar Harapan. σελ. 100. ISBN 978-9971-69-843-0.
  52. ↑ «Keputusan Presiden Republik Indonesia (Keppres) Nomor 112 Tahun 1966 tentang Pimpinan Dewan Perwakilan Rakyat Gotong Royong». Badan Pembinaan Hukum Nasional – Kementerian Hukum dan Hak Asasi Manusia Republik Indonesia. 23 Μαΐου 1966. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2015.
  53. ↑ University of Sydney. Dept. of Indonesian and Malayan Studies (1973). Review of Indonesian and Malayan Affairs (στα Αγγλικά). Sydney: University of Sydney dan University of Michigan. σελ. 42.
  54. ↑ Saifuddin, Fahmi D. (1991). Kembali ke pesantren: kenangan 70 tahun K.H. Achmad Sjaichu. Jakarta: Yayasan Islam al Hamidiyah.
  55. ↑ Yahya, Lip D. (Ιουλίου 2006). Ajengan Cipasung. Yogyakarta: Pustaka Pasantren, LKiS. σελ. 171. ISBN 979-8452-20-8.
  56. ↑ «NU calls for prayers for late Idham Chalid» (στα Αγγλικά). NU Online. 11 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2019.
  57. ↑ Hadi Suprapto (11 Ιουλίου 2010). «Idham Chalid, Ketua PBNU Terlama». Viva. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2015.
  58. ↑ «Profil Pejabat: Adam Malik». Kepustakaan Presiden Perpustakaan Nasional. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2015.
  59. ↑ «Adam Malik: Si Kancil Pengubah Sejarah». Tokoh Indonesia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2015.
  60. ↑ «Antara Marzuki Alie dan 8 Mantan Ketua DPR RI». Inilah.com. 2 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2015.
  61. ↑ Suryadinata, Leo (Μαρτίου 1982). Trends in Indonesia II: Proceedings and Background Paper (στα Αγγλικά). Singapura: Institute of Southeast Asian Studies. σελ. 27. ISBN 978-9971-69-039-7.
  62. ↑ «Ensiklopedi Tokoh Indonesia: Daryatmo». TokohIndonesia.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2015.
  63. ↑ Moebanoe Moera (30 Νοεμβρίου 1984). «Ketua Dewan Perwakilan Rakyat (DPR), Amir Machmud, Jakarta, 1984». Tempo Store. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2015.
  64. ↑ Rebong, AM (26 Ιουλίου 1997). «Catatan Buat Anggota DPR Mendatang:Perlu Bercermin dan Berbenah Diri». Jakarta. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2015.
  65. ↑ Rimaldi D Gultom (8 Νοεμβρίου 2004). «Mantan Ketua DPR/MPR Wahono Meninggal Dunia». Tempo Interaktif. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2015.
  66. ↑ MPR/DPR RI (1997). Parlementaria: Majalah bulanan Dewan Perwakilan Rakyat Republik Indonesia, Volume 29. Jakarta: Bagian Hubungan Masyarakat DPR-RI. σελίδες 5, 34, 46.
  67. ↑ Masuhara, Ayako (2015). The End of Personal Rule in Indonesia: Golkar and the Transformation of the Suharto Regime (Kyoto Area Studies on Asia). Kyoto: Kyoto University Press. σελίδες 120, 131–133.
  68. ↑ Ihsanuddin (16 Δεκεμβρίου 2015). Galih, Bayu, επιμ. «Setya Novanto Mundur sebagai Ketua DPR». Kompas.com. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2015.
  69. ↑ «Ketua DPR, Setya Novanto, akhirnya mengundurkan diri». BBC Indonesia. 16 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2015.
  70. ↑ Anindita, Erika (18 Δεκεμβρίου 2015). «Fadli Zon appointed acting House speaker». The Jakarta Post. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2015.
  71. ↑ Prabowo, Dani (18 Δεκεμβρίου 2015). Wiwoho, Laksono Hari, επιμ. «Fadli Zon Ditunjuk sebagai Pelaksana Tugas Ketua DPR». Kompas.com. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2015.
  72. ↑ «Ade Komarudin inaugurated as new House speaker». The Jakarta Post.
  73. ↑ «Ditunjuk Jadi Ketua DPR, Ini Agenda Ade Komarudin». liputan6.com. 19 Δεκεμβρίου 2015.
  74. ↑ Aritonang, Margareth S (30 Νοεμβρίου 2016). «House plenary meeting to seal return of Setya Novanto as speaker». The Jakarta Post. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2016.
  75. ↑ Bayu, Dimas Jarot (30 Νοεμβρίου 2016). Krisiandi, επιμ. «Setya Novanto Kembali Jabat Ketua DPR, Ini Kata Sudirman Said». Kompas.com. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2016.
  76. ↑ Damarjati, Danu (15 Ιανουαρίου 2018). «Bamsoet Dipilih Jadi Ketua DPR, Ketua Golkar: Murni Keputusan Ketum». detikNews. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2018.
  77. ↑ Maulidar, Indri (15 Ιανουαρίου 2018). Widiastuti, Rina, επιμ. «Di Balik Penunjukkan Bambang Soesatyo Jadi Ketua DPR». Tempo.co. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2018.
  78. ↑ Akhmad Harits Tryan (1 Οκτωβρίου 2019). «Puan Maharani Akan Cetak Sejarah Perempuan Pertama Jadi Ketua DPR». Okezone.com (στα Ινδονησιακά). Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2019.
  79. ↑ Mashabi Sania (1 Οκτωβρίου 2019). «Daftar Nama Pimpinan DPR Periode 2019-2024, Puan Maharani Jadi Ketuanya». Liputan6.com (στα Ινδονησιακά). Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2019.
  80. ↑ Marlinda Oktavia Erwanti· Nur Azizah Rizki Astuti (1 Οκτωβρίου 2019). «Resmi, Puan Maharani Jadi Ketua DPR Perempuan Pertama di Indonesia». Detik.com (στα Ινδονησιακά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2019.
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Βουλή_των_Αντιπροσώπων_(Ινδονησία)&oldid=11704083"