Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ
Vladimir Nabokov 1973.jpg
Γέννηση 10ιουλ. / 22  Απριλίου 1899γρηγ.
Αγία Πετρούπολη
Θάνατος 2  Ιουλίου 1977
Μοντρέ
Ψευδώνυμο Vladimir Sirin
Υπηκοότητα Ρωσική Αυτοκρατορία και Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σπουδές Κολλέγιο Τρίνιτι
Ιδιότητα μυθιστοριογράφος, ποιητής, συγγραφέας, ζωολόγος, μεταφραστής, θεατρικός συγγραφέας, αυτοβιογράφος, σεναριογράφος, εντομολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου, κριτικός λογοτεχνίας, δημοσιογράφος, συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας και σκακιστικός συνθέτης
Εργοδότης Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, Πανεπιστήμιο Κορνέλ και Ουέλσλεϊ Κόλετζ
Σύζυγος Βέρα Ναμπόκοβα
Τέκνα Ντμίτρι Ναμπόκοφ
Γονείς Βλαντμίρ Ντμίτριεβιτς Ναμπόκοφ
Αδέλφια Sergey Vladimirovich Nabokov
Βραβεύσεις υποτροφία Γκούγκενχαϊμ
Υπογραφή
Vladimir Nabokov signature.svg
Περίοδος ακμής 1921 1977

Ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ (Влади́мир Влади́мирович Набо́ков, 22 Απριλίου 1899 - 2 Ιουλίου 1977) ήταν Ρώσος συγγραφέας, που έγινε διάσημος σε όλο το κόσμο με το μυθιστόρημά του Λολίτα, ένα από τα best -seller του 20ου αιώνα.
Από τους ευφυέστερους λογοτέχνες που γνώρισε ο κόσμος.Η αγάπη του για τον πολύχρωμο μικρόκοσμο των λεπιδόπτερων, η συνήθειά του να επινοεί σκακιστικά προβλήματα και η λατρεία του για τη μουσικότητα των λέξεων τον έκαναν να αντιμετωπίζει τη γραφή μυθιστορημάτων ως διανοητική άσκηση, ως τέχνη της εξαπάτησης, ως γοητευτικό παίγνιο. [1]
Το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε με μεγάλη επιτυχία και στον κινηματογράφο: Λολίτα (ταινία, 1962)

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα χρόνια της Ρωσίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1899 στο σπίτι της αριστοκρατικής οικογένειας των Ναμπόκοφ στην Πετρούπολη.
Η οικογένεια Ναμπόκοφ, που οι ρίζες της πάνε πίσω μέχρι τον 14ο αιώνα, με πρώτο πρόγονο έναν Τάταρο πρίγκηπα, τον Ναμπόκ Μούρζα, υπήρξαν, ισχυροί γαιοκτήμονες, και μέλη της Αυλής των Τσάρων. Ο πατέρας του, Βλαντιμίρ Ντμίτριεβιτς Ναμπόκοφ, (Vladimir Dmitrievich Nabokov(D/R)) γαιοκτήμονας, υπήρξε δικηγόρος, φιλελεύθερος πολιτικός την ταραγμένη εποχή που προηγήθηκε της Οκτωβριανής Επανάστασης, εκδότης και δημοσιογράφος. Η μητέρα του Ελένα Ιβάνοβνα (Ρουκαβίσνικοβα) (Yelena Ivanovna Rukavishnikova), ήταν και αυτή μέλος παλιάς και πλουσιότατης οικογένειας γαιοκτημόνων, και ιδιοκτητών ορυχείων στα Ουράλια. [2]
Ο Βλαντιμίρ ήταν το πρώτο παιδί του ζευγαριού. Ακολούθησαν ο αδερφός του Σεργκέι (1900-1945), οι αδερφές του Όλγα (1903- 1978) και Ελένα (1906 – 2000) και τέλος, ο μικρότερος αδερφός Κίριλ (1912- 1964).
Ο Ναμπόκοφ όπως είναι αναμενόμενο, πέρασε όμορφα παιδικά και νεανικά χρόνια, τα οποία θυμάται με πολύ νοσταλγία και εξαιρετική ευκρίνεια στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Μίλησε, μνήμη». Τα περισσότερα καλοκαίρια τα πέρασε στο αχανές κτήμα της οικογένειας στην Βύρα, 50 μίλια νότια της Πετρούπολης. Το φθινόπωρο συνήθως η οικογένεια ταξίδευε στο εξωτερικό, όπου παραθέριζε σε γνωστά ευρωπαϊκά θέρετρα, όπως το Μπίαριτς, τη Νίκαια, το Νταβός και άλλα. Η οικογένεια μιλούσε με ευχέρεια τα γαλλικά, -όπως όλοι οι Ρώσοι αριστοκράτες εκείνη την εποχή- γλώσσα που ο συγγραφέας έμαθε πριν από τη ρωσική. Εκπαιδεύτηκε από Ρώσους παιδαγωγούς και απασχολούνταν εκτός των μαθημάτων του, με την συλλογή πεταλούδων, ένα χόμπυ που αργότερα θα γινόταν επάγγελμα. Επίσης του άρεσε η ποδηλασία, το τένις, και το σκάκι. Στην εφηβεία εντάχθηκε στο εγκύκλιο πρόγραμμα σπουδών, πηγαίνοντας Γυμνάσιο στην Αγία Πετρούπολη. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας επίσης ασχολήθηκε με την ποίηση, γράφοντας στίχους τους οποίους εξέδωσε σε βιβλίο το 1916 με τίτλο «Ποιήματα», (Stikhi).

Με την επικράτηση των μπολσεβίκων το 1917 η οικογένεια ακολούθησε την μοίρα πολλών Ρώσων αριστοκρατών εκείνης της περιόδου. Στην αρχή (Νοέμβρης 1917) αποσύρθηκε στην Κριμαία, μέχρι το 1919 και μετά την ήττα του Λευκού Στρατού έναντι των Κόκκινων, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα επιστροφής στην παλαιά τάξη πραγμάτων, έφυγε για το εξωτερικό.

Τα χρόνια της Ευρώπης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με ενδιάμεσο σταθμό την Ελλάδα, οι Ναμπόκοφ έφτασαν στην Αγγλία με το πλοίο που έκανε την διαδρομή Πειραιά –Νέα Υόρκη. Οι δυο μεγαλύτεροι γιοί είχαν εξασφαλίσει (μέσω των γνωριμιών του πατέρα τους) υποτροφία για το Καίμπριτζ, ενώ η υπόλοιπη οικογένεια έφυγε ύστερα από λίγους μήνες πανάκριβης διαμονής στο Λονδίνο, για το Βερολίνο όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα ανάμεσα στα μέλη της ανθούσας τότε ρωσικής παροικίας της Γερμανίας. [3]. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην αγγλική πρωτεύουσα φοίτησε στο Τρίνιτι Κόλετζ του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, Μεσαιωνικές και σύγχρονες γλώσσες (αγγλική και γαλλική φιλολογία).[4]
Το 1920 η οικογένεια Ναμπόκοφ εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο όπου ο πατέρας του εξέδιδε την εφημερίδα των Ρώσων εμιγκρέδων «Rul». Στις 28 Μαρτίου του 1922 ο πατέρας του δολοφονείται στο Βερολίνο, θύμα κατά λάθος του Piotr Shabelsky-Bork , ακραίου μοναρχικύ, [5] ο οποίος σκόπευε να δολοφονήσει τον ομιλητή του «Συνταγματικού Δημοκρατικού κόμματος της Ρωσίας» (Καντέτ) στην εξορία, τον Pavel Milyukov, Μετά το θάνατο του πατέρα, η υπόλοιπη οικογένεια μετακομίζει στην Πράγα, ενω ο Βλαντιμίρ ζει ανάμεσα Βερολίνο και Παρίσι.

Από το 1923 μέχρι και το 1939 έζησε μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, στον πυρήνα των λόγιων Ρώσων εμιγκρέδων των παροικιών αυτών. Εκείνο τον καιρό εξάλλου, βιοποριζόταν γράφοντας κείμενα για σκετς σε ρωσικά καμπαρέ του Βερολίνου, σε συνεργασία με τον επίσης Ρώσο λογοτέχνη Lukash, στίχους για τραγούδια των καμπαρέ και λιμπρέτα για μουσικές συνθέσεις. Επίσης, πληρωνόταν και για τις ανταποκρίσεις του από το Βερολίνο στις αγγλικές εφημερίδες "The Times" και "Westminster Gazette". [6]. Το 1924, έγραψε ένα πεντάπρακτο θεατρικό έργο, το "Tragediya gospodina Morna" ("The Tragedy of Mr. Morn"), το οποίο εκδώθηκε σε βιβλίο μετά το θάνατό του, ενώ τότε, το 1924 εξέδωσε στο Βερολίνο και την πρώτο του διήγημα, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα "Mashenka" (Mary), εμφανίστηκε το 1926.
Στις 15 Απριλίου του 1925 παντρεύτηκε στο δημαρχείο του Βερολίνου, την εβραϊκής καταγωγής Ρωσίδα, Βέρα Σλόνιμ Véra Evseyevna Slonim(D/R) και το 1937 απέκτησαν το μοναδικό παιδί τους, τον Ντμίτρι Ναμπόκοφ

Με το δεύτερο του μυθιστόρημα, το "King, Queen, Knave", που εξέδωσε το 1928 καθιέρωσε το δικό του προσωπικό λογοτεχνικό στυλ με το οποίο έδωσε τόσα λαμπρά έργα. Με το μυθιστόρημα «Η άμυνα του Λούζιν» ("The Defense"), που εξέδωσε δυο χρόνια αργότερα, το 1930 καθιερώθηκε σαν ένας πολλά υποσχόμενος νεαρός συγγραφέας, στην απαιτητική ρωσική λογοτεχνική παροικία. Τα επόμενα χρόνια έγραψε 4 μυθιστορήματα και ένα διήγημα, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει ιδιαίτερα το "Priglasheniye na kazn" ("Invitation to a Beheading"). Όλα αυτά τα βιβλία, πρωτοεκδόθηκαν στα ρωσικά, με αποτέλεσμα να έχουν μικρή απήχηση στο ευρύτερο κοινό. Κέρδισε λιγοστά χρήματα από την διακίνησή τους, τα οποία ωστόσο διέθεσε για την εντομολογία (και ιδιαίτερα τη συλλογή πεταλούδων) που ήταν η αγαπημένη του ασχολία από την παιδική του ηλικία, ενώ έβγαζε τα προς το ζήν, παραδίδοντας μαθήματα τένις και γαλλικής και αγγλικής γλώσσας.

Τα χρόνια της Αμερικής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το σπίτι του Ναμπόκοφ, στην πόλη Ithaca της Ν. Υόρκης, κατά τα χρόνια που έγραφε την Λολίτα.

Το 1937 με τον Χίτλερ στην εξουσία εγκατέλειψε το Βερολίνο για το Παρίσι ενώ τον Μάιο του 1940 εγκατέλειψε την Ευρώπη για τις Η.Π.Α., για να αποφύγει τα γερμανικά στρατεύματα που προέλαυναν.
Φτάνοντας στην Αμερική, -(πήρε την Αμερικάνικη υπηκοότητα το 1945)- παράλληλα με τη δημοσίευση διηγημάτων στο περιοδικό "The Atlantic Monthly", το 1941 κατέλαβε την θέση διδάκτορα συγκριτικής λογοτεχνίας στο "Wellesley College(D/R)" στη Βοστόνη,και μάλιστα ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης τμήματος μελέτης του Ρωσικού πολιτισμού του "Wellesley's Russian Department", θέση που διατήρησε μέχρι το 1947. Το 1948 κατέλαβε θέση διδάκτορα ρωσικής και ευρωπαϊκής λογοτεχνίας στ Πανεπιστήμιο Κορνέλ (Cornell University),θέση που διατήρησε μέχρι το 1959.
Ταυτόχρονα από το 1941 έως το 1948 δούλευε εθελοντικά σαν βοηθός στο τμήμα «Λεπιδόπτερων» στο "Harvard University's Museum of Comparative Zoology(D/R)" και δημοσίευσε πολλές εκθέσεις ταξινόμησης ειδών (πεταλούδες). Μάλιστα ανακάλυψε και ένα καινούριο είδος πεταλούδας, στο Γκραντ Κάνυον το οποίο ονόμασε "Neonympha dorothea" [7]

Στην συνέντευξή που έδωσε στο γαλλικό περιοδικό στο "Paris Review" το 1967 λέει χαρακτηριστικά.: Οι απολαύσεις και οι ανταμοιβές της λογοτεχνικής έμπνευσης δεν συγκρίνονται με την έκσταση που νιώθεις ανακαλύπτοντας ένα καινούριο όργανο στο μικροσκόπιο ή ένα άγνωστο μέχρι τότε είδος στα βουνά του Ιράν ή του Περού. Είναι για μένα πασιφανές ότι αν δεν είχε γίνει η επανάσταση στη Ρωσία θα είχα αφιερωθεί αποκλειστικά στην εντομολογία και δεν θα είχα γράψει ούτε ένα από τα μυθιστορήματά μου [8]

Στην Αμερική έγραψε, εκτός των άλλων και το έργο που όχι μόνο τον έκανε διάσημο αλλά του έδωσε και την οικονομική ανεξαρτησία, τη Λολίτα.

Τα χρόνια της Ελβετίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Ναμπόκωφ - χωρίς την ανάγκη πλέον της καθημερινής εργασίας μετά την επιτυχία της «Λολίτας» αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Αμερική.

Το ξενοδοχείο - κατοικία των Ναμπόκωφ, "Montraeux Palace Hotel", με το άγαλμα του συγγραφέα στον κήπο του

Η Ελβετία ήταν η ιδανική επιλογή, αφού το Μοντρέ (μικρή αλλά ταυτόχρονη κοσμοπολίτικη πόλη) απείχε μερικές ώρες οδικώς από την πόλη του Μιλάνο, όπου σπούδαζε ο γιός τους.
Το ξενοδοχείο "The Montraeux Palace Hotel" θα γινόταν το σπίτι του από το 1961 μέχρι και το θάνατό του. Οι Ναμπόκοφ ποτέ δεν έζησαν σε ιδιόκτητο σπίτι, αφού ο συγγραφέας μετά την απώλεια του πατρικού του, δεν θέλησε να ξανακάνει κανέναν τόπο δικό του.
Πεθαίνοντας, στις 2 Ιουλίου του 1977 σε μια κλινική της Λωζάννης όπου νοσηλευόταν για βρογχίτιδα, άφησε ατελείωτο το μυθιστόρημα που δούλευε, "The Original Of Laura", με την ρητή εντολή να καταστραφεί μετά τον θάνατό του - εντολή που ο γιός του Ντμίτρι δεν υπάκουσε, δημοσιεύοντας το έργο το 1999.

Εργογραφία και ελληνικές μεταφράσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έργα γραμμένα στα Ρωσικά

  • 1926: Μάσενκα - (Машенька), (στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τον αγγλικό τίτλο Mary σε μετάφραση από τα αγγλικά του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, εκδ. "Μεταίχμιο", 2002)
  • 1928: Ρήγας, ντάμα, βαλές - (Король, дама, валет), (μτφ. από την αγγλική έκδοση του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, εκδ. "Ερατώ", 1996)
  • 1930: Η άμυνα του Λούζιν - (Защита Лужина), (μτφ. από τα αγγλικά του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, για τις εκδ. "Δελφίνι", α΄ έκδοση, 1992)
  • 1932: Podvig (Подвиг)
  • 1933: Σκοτεινός θάλαμος - (Камера Обскура), (μτφ από την ρωσική έκδοση Άρης Δικταίος με τίτλο «Το σκοτεινό αδιέξοδο»,για τις εκδόσεις "Γ. Φέξη", 1960, 1972, 2012 (εκδόσεις "Αγγελάκη" - μεταφράσεις από την αγγλική έκδοση Ἀνδρέας Ἀποστολίδης με τίτλο «Γέλιο στο σκοτάδι», εκδ. "Ἄγρα", 1991 και Λένα Μιμιλή με τίτλο «Η σκοτεινή κάμαρα», εκδ. "Printa", 1995)
  • 1934: Απόγνωση - (Отчаяние), για τις εκδόσεις "Δελφίνι", 1992)(μτφ. από την αγγλική έκδοση Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης,
  • 1936: Πρόσκληση σε έναν αποκεφαλισμό - (Приглашение на казнь), (μτφ από την αγγλική έκδοση Δημήτρης Καραγιάννης για τις εκδ. "Αιγόκερως", 1982)
  • 1938: Το μάτι - (Соглядатай), η νουβέλα γράφτηκε το 1930, (μτφ. από την γερμανική έκδοση Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης για τις εκδόσεις "Ερατώ", α΄ έκδ. 1993, επανέκδοση εκδ. "Μεταίχμιο", 2016)
  • 1961: (Дар) Η νουβέλα γράφτηκε μεταξύ 1935 και 1937
      • μετά θάνατον
  • 1985: Ο γητευτής - (Волшебник)), η νουβέλα γράφτηκε το 1939 αλλά πρωτοεκδόθηκε από τον γιό του το 1985, (μτφ. από την αγγλική έκδοση Τασία Χατζή για τις εκδ. "Νεφέλη", 1992)

Έργα γραμμένα στα Αγγλικά

  • 1941: The Real Life of Sebastian Knight (Η αληθινή ζωή του Σεμπάστιαν Νάιτ) - (μτφ. Ἀνδρέας Ἀποστολίδης, εκδ. "Ἄγρα", 1989)
  • 1947: Bend Sinister (Επικίνδυνη στροφή) - (μτφ. Τάσος Σαμαρτζής, εκδ. "Opera", 1992)
  • 1947: Nine Stories, συλλογή διηγημάτων από τα οποία ένα, το Mademoiselle O (Η δεσποινίς Ο) έχει κυκλοφορήσει και στα ελληνικά σε μετάφραση Φοίβου Πιομπίνου (εκδ. "Μαϊστρος", 2007)
  • 1955: Lolita (Λολίτα)
    • μτφ. Ανδρέας Πάγκαλος (εκδ. "Μινώταυρος", 1959)
    • μτφ. Νίκος Καλογερόπουλος & Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης (εκδ. "Ερατώ", 1984)
    • μτφ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης (σχολιασμένη έκδοση, εκδ. "Πατάκης" 2002)
  • 1957: Pnin (Ο αξιοπρεπής κύριος Πνιν) - (μτφ. Μαρία Γιαμαλίδου, εκδ. "Καστανιώτης", 2003)
  • 1962: Pale Fire (Χλομή φωτιά) - (μτφ. Κατερίνα Γκούμα-Μεταξά, εκδ. "Καστανιώτης", 2001)
  • 1967: Speak, Memory: An Autobiography Revisited (Μίλησε μνήμη) - (μτφ. Γιώργος Βάρσος, εκδ. "Πατάκης", 1997)
  • 1969: Ada or Ardor: A Family Chronicle (Άντα) - (μτφ. Μυρτώ Αναγνωστοπούλου-Πισσαλίδου, εκδ. "Νεφέλη", 1990)
  • 1972: Transparent Things (Διαφανή αντικείμενα)- (μτφ. Κατερίνα Γκούμα-Μεταξά, εκδ. "Καστανιώτης", 1999)
  • 1973: A Russian Beauty and Other Stories (Μια Ρωσίδα καλλονή) - συλλογή 6 διηγημάτων, (μτφ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδ. "Ερατώ", 1983)
  • 1974: Look at the Harlequins!
      • μετά θάνατον
  • 1976: Details of a Sunset and Other Stories
  • 1995: The Stories of Vladimir Nabokov (alternative title The Collected Stories)
  • 2009: The Original of Laura) (Το πρωτότυπο της Λώρας - Ο θάνατος είναι διασκέδαση) - μυθιστόρημα μισοτελειωμένο (το τελευταίο έργο του) που γράφτηκε το 1977. Παρ' όλη τη ρητή εντολή του Ναμπόκοφ στους κληρονόμους του να το κάψουν, το κείμενο τελικά εκδόθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 2009. (μτφ. Νίνα Μπούρη, εκδ. "Πατάκης", 2010. Η έκδοση περιέχει σε φωτοαναπαραγωγή και το χειρόγραφο του συγγραφέα. [9]
  • Άλλα έργα
  • 1916: "Stikhi", ποιητική συλλογή 68 ποιημάτων
  • 1923: μετάφραση της «Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων» (Alice's Adventures in Wonderland), στα ρωσικά
  • 1923: "The Cluster and The Empyrean Path", ποιητική συλλογή
  • 1924: πεντάπρακτο θεατρικό έργο "Tragediya gospodina Morna" (The Tragedy of Mr. Morn), σε βιβλίο εκδόθηκε μετά το θάνατό του
  • 1938: τρίπρακτο θεατρικό έργο "Izobretenie Val'sa" (The Waltz Invention). Σε βιβλίο εκδόθηκε το 1966
  • 1944: δοκίμιο για τον Νικολάι Γκόγκολ
  • 1958: μετάφραση του θεατρικού έργου του Μιχαήλ Λέρμοντοφ, «Ένας ήρωας του καιρού μας», στα αγγλικά
  • 1964: μετάφραση του «Ευγένιου Ονιέγκιν», του ποιήματος του Πούσκιν στα αγγλικά
  • 1969: "Poems and Problems" (ένα βιβλίο με ποιήματα του αλλά και σκακιστικά προβλήματα)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Wikiquote logo
Στα Βικιφθέγματα υπάρχει υλικό σχετικό με το λήμμα:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=119888
  2. «Μίλησε μνήμη», αυτοβιογραφία. σελ. 92 ISBN 978-960-16-4030-3
  3. ό.π., σελ. 322
  4. https://www.britannica.com/biography/Vladimir-Nabokov
  5. Laqueur, Walter: "Russia and Germany", 1990, σελ. 122
  6. Brian Boyd: “Vladimir Nabokov: The Russian Years”, σελ. 227
  7. "Conversations with Vladimir Nabokov". University press of Mississippi
  8. The pleasures and rewards of literary inspiration are nothing beside the rapture of discovering a new organ under the microscope or an undescribed species on a mountainside in Iran or Peru. It is not improbable that had there been no revolution in Russia, I would have devoted myself entirely to lepidopterology and never written any novels at all.
  9. http://www.biblionet.gr/book/161405/Nabokov,_Vladimir,_1899-1977/%CE%A4%CE%BF_%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CF%8C%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9B%CF%8E%CF%81%CE%B1%CF%82_(%CE%9F_%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82_%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9_%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%AD%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%B7)