Βλαντίμιρ Αντόνοφ-Οβσέγενκο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Βλαντιμίρ Αντόνοφ-Οβσέγενκο
Antonov-Ovseenko.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 9ιουλ. / 21  Μαρτίου 1883γρηγ.[1]
Τσέρνιγκοφ[2]
Θάνατος 10  Φεβρουαρίου 1938[1]
Μόσχα[3]
Αιτία θανάτου τυφεκισμός
Τόπος ταφής Communarka shooting ground
Χώρα πολιτογράφησης Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσα Ρωσικά
Ομιλούμενες γλώσσες Ρωσικά
Σπουδές Στρατιωτική σχολή Βλαντιμίρ
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα ηθοποιός
πολιτικός
διπλωμάτης
στρατιωτικός
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Μενσεβίκοι
Οικογένεια
Τέκνα Anton Antonov-Ovseyenko
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατός Podporuchik/
Πόλεμοι/μάχες Ρωσική επανάσταση του 1905, Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος, Ημέρες του Ιούλη, Οκτωβριανή Επανάσταση, Ukrainian–Soviet War και Ukraine Offensive
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης της Ρωσίας το 1918
Βραβεύσεις Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Βλαντίμιρ Αλεξάντροβιτς Αντόνοφ-Οβσέγενκο (ρωσικά: Владимир Александрович Антонов-Овсеенко‎, ουκρανικά: Володимир Антонов-Овсєєнко‎, λογοτεχνικό ψευδώνυμο: Α. Γκάλσκι [А. Га́льский], κομματικά ψευδώνυμα: Ξιφολόγχη [Штык] και Νικίτα [Ники́та]) (9 Μαρτίου 188310 Φεβρουαρίου 1938), ήταν σημαίνων Σοβιετικός Μπολσεβίκος ηγέτης και διπλωμάτης.

Βίος και καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Τσερνιγκόφ στην οικογένεια ενός δημοσίου υπαλλήλου. Ήταν Ουκρανικής εθνικότητας.[4]

Το 1903, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο εντάχτηκε στο κόμμα των Μενσεβίκων. Κατά την διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905, καθοδήγησε μια εξέγερση στη Νοβο-Αλεξάνδρεια στην Πολωνία και στη Σεβαστούπολη στην Κριμαία. Σαν επακόλουθο συνελήφθη και καταδικάστηκε σε είκοσι χρόνια εξορία στην Σιβηρία. Σύντομα δραπέτευσε και μέχρι το 1910 είχε μεταναστεύσει στο Παρίσι.

Σύντομα, μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο έγινε Μπολσεβίκος σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την σύγκρουση. Τον Μάιο του 1917 επέστρεψε στην Ρωσία, παίρνοντας μέρος στο Οκτωβριανό στάδιο της Μπολσεβίκικης κατάληψης της εξουσίας μετά την Φεβρουαριανή Επανάσταση. Στις 7 Νοεμβρίου (25 Οκτωβρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό Ημερολόγιο που ακόμη χρησιμοποιόταν στην Ρωσία εκείνη την εποχή) καθοδήγησε την επίθεση των Μπολσεβίκων για την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων, και συνέλαβε τους υπουργούς της Ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης (εξαιρουμένου του Πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κερένσκι, ο οποίος είχε διαφύγει πριν την επίθεση). Εξελέγη στην Στρατιωτική Επιτροπή του Σόβναρκομ και αμέσως μετά του δόθηκε υψηλό αξίωμα στον Ερυθρό Στρατό.

Στις 21 Δεκεμβρίου 1917, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο τοποθετήθηκε επικεφαλής του Ερυθρού Στρατού στην Ουκρανία και τη νότια Ρωσία. Στη συνέχεια ο στρατός κατέλαβε το Χάρκοβο, όπου ανακηρύχτηκε η Σοβιετική εξουσία στην Ουκρανία. Το 1918 και το 1919, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο επέβλεψε την ήττα των δυνάμεων των Ουκρανών Εθνικιστών και του Λευκού Στρατού στην Ουκρανία, εξασφαλίζοντας τη δημιουργία της Ουκρανικής ΣΣΔ.

Ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο, καθώς και ο Σκάτσκο, διοικητής της 2ης Ουκρανικής Σοβιετικής Στρατιάς, τάσσονταν κατηγορηματικά ενάντια στις ενέργειες του Τρότσκι, σχετικά με τη δίωξη και την καταστολή της Μαχνοβτσίνας. Σαν αποτέλεσμα, τον Ιούνιο του 1919, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο απομακρύνθηκε για «ανικανότητα», ενώ ο Σκάτσκο για «αχρηστία».[5]

Προς το τέλος του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο ήταν υπεύθυνος του Κυβερνείου του Ταμπόφ, καταστέλλοντας βίαια την Εξέγερση του Ταμπόφ το 1920-1921, μαζί με τον Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, με τη χρήση χημικών όπλων.[6]

Κατά τη δεκαετία του 1920, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο ήταν στενός σύντροφος του Λέοντα Τρότσκι στην Σοβιετική κυβέρνηση και αργότερα διορίστηκε πρόξενος για την Τσεχοσλοβακία, Λιθουανία και Πολωνία (1930-1934). Το 1934, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο έγινε γενικός εισαγγελέας της Ρωσικής ΣΟΣΔ και αργότερα ειδικός Σοβιετικός πρόξενος στην Βαρκελώνη κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, όπου επέβλεπε την παροχή της Σοβιετικής βοήθειας προς τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία. Ανακλήθηκε στην Μόσχα τον Αύγουστο του 1937, όπου συνομίλησε με τον Ιωσήφ Στάλιν για τα γεγονότα στην Ισπανία. Μετά ένα μήνα χωρίς δουλειά διορίστηκε Λαϊκός Επίτροπος Δικαιοσύνης της Ρωσικής ΣΟΣΔ τον Σεπτέμβριο του 1937.

Συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 1938 κατά την Μεγάλη Εκκαθάριση και εκτελέστηκε. Αποκαταστάθηκε το 1956.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Βιβλία του ιδίου: Αντόνοφ-Οφσέγιενκο, Β. Α., «Σημειώσεις για τον Εμφύλιο Πόλεμο» και «Στον Αγώνα για τη Σοβιετική Ουκρανία»
  • Άλμπερτ Ρις Ουίλιαμς (Albert Rhys Williams), Αμερικανός δημοσιογράφος που έγραψε πολλά βιβλία για τις επαναστατικές δραστηριότητες στην Πετρούπολη τα έτη 1917-1918 αφού ήταν από τους κύριους αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων. Ανέφερε τον Οβσέγενκο σαν τον στρατιωτικό διοικητή της Οκτωβριανής Επανάστασης. Σε αρκετές περιπτώσεις επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
  • Άντον Αντόνοφ Οβσέγενκο (1920-2013), ιστορικός και συγγραφέας, γιός του.[7]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 2  Μαΐου 2014.
  2. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2014.
  3. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  4. «Жертвы политического террора в СССР». lists.memo.ru. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2016. 
  5. Α. Μπιελάς & Β. Μπιελάς (2007). «Κεφάλαιο 6ο, σελ. 301». Οι Δρόμοι του Νέστορ Μαχνό, 1ος Τόμος. Εκδόσεις Βαβυλωνία, σελ. 368. https://docs.google.com/viewerng/viewer?url=https://www.babylonia.gr/wp-content/uploads/2019/04/oi-dromoi-tou-nestor-makhno-1os-tomos-final.pdf&hl=en_US. 
  6. Nicolas Werth, Karel Bartošek, Jean-Louis Panné, Jean-Louis Margolin, Andrzej Paczkowski, Stéphane Courtois (1999). The Black Book of Communism: Crimes, Terror, Repression. Harvard University Press, σελ. 858. ISBN 0674076087. http://www.hup.harvard.edu/catalog.php?isbn=9780674076082. 
  7. Директор Государственного музея ГУЛАГа Антон Владимирович Антонов-Овсеенко. svoboda.org. http://www.svoboda.org/content/transcript/2085640.html. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]