Βιάρος Καποδίστριας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Βιάρος Καποδίστριας
Γέννηση
Θάνατος
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Ιδιότητα πολιτικός και δικηγόρος
Γονείς Αντώνιος Μαρία Καποδίστριας
Αδέλφια Γεώργιος Καποδίστριας, Αυγουστίνος Καποδίστριας και Ιωάννης Καποδίστριας
Αξίωμα Υπουργός Ναυτικών της Ελλάδας
μέλος της Γερουσίας της Ελλάδας

Ο Βιάρος Καποδίστριας (1774 - 1842) ήταν Έλληνας πολιτικός, νομικός και μέλος της Φιλικής Εταιρείας από την Κέρκυρα. Υπήρξε αδελφός των κυβερνητών της Ελλάδας Ιωάννη και Αυγουστίνου Καποδίστρια.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βιάρος Καποδίστριας γεννήθηκε το 1774 στην Κέρκυρα και ήταν ο πρωτότοκος γιος του διπλωμάτη κόμη Αντώνιου Μαρία Καποδίστρια και της Διαμαντίνας, κόρης του Χριστόδουλου Γονέμη.

Αφού παρακολούθησε εγκύκλια μαθήματα στη γενέτειρά του, μετέβη στην Πάδοβα όπου σπούδασε νομικά[1]. Επιστρέφοντας στα Επτάνησα, διετέλεσε γερουσιαστής Κέρκυρας και το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αριστείδη Παππά.

Κατά τη διάρκεια της επανάστασης, έχοντας ως έδρα την Κέρκυρα, υπήρξε μαζί με τον μεγαλέμπορο Κωνσταντίνο Γεροστάθη, σύνδεσμος ανάμεσα στα φιλελληνικά σωματεία της Ευρώπης και τους επαναστάτες[2]. Παράλληλα, συμμετείχε στις προσπάθειες για περίθαλψη των προσφύγων που κατέφευγαν από τις επαναστατημένες περιοχές στα νησιά του Ιονίου[1].

Τον Μάρτιο του 1828 ήρθε μαζί με τον αδελφό του Αυγουστίνο στην Ελλάδα για να συνδράμουν τον έτερο αδελφό τους και κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια[3]. Διετέλεσε μέλος του «Πανελληνίου» και μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο διορίστηκε υπεύθυνος περί των Πολεμικών. Αποτέλεσε επίσης μέλος του Γενικού Φροντιστηρίου, έκτακτος επίτροπος των Σποράδων και από τον Οκτώβριο του 1829 υπουργός Ναυτικών. Παράλληλα, φέρεται και ως υπεύθυνος της μυστικής αστυνομίας[3]. Επίσης σημαντική ήταν η συνεισφορά του στη δράση του Ορφανοτροφείου Αίγινας[1] και στην ίδρυση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου στο ίδιο νησί.

Το γεγονός ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Αυγουστίνος αναδείχτηκαν σε υψηλόβαθμα κρατικά στελέχη στηλιτεύτηκε από την αντικαποδιστριακή πολιτική παράταξη ως δείγμα νεποτισμού[4]. Επίσης, ο Βιάρος κατηγορήθηκε για αυταρχική διοίκηση αλλά και για διάφορες αυθαιρεσίες[5].

Τον Μάιο του 1832, μετά από την πτώση του Αυγουστίνου Καποδίστρια από την εξουσία, ο Βιάρος κατέφυγε στην Κέρκυρα όπου και απεβίωσε το 1842[1].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια - Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1991, τ. 4, σ. 262.
  2. Σπυρίδωνος Μ. Θεοτόκη, Αλληλογραφία Ι. Α. Καποδίστρια-Ι. Γ. Εϋνάρδου 1826 - 1831, Βιβλιοπωλείον Ι. Ν. Σιδέρη, Εν Αθήναις, 1929, σ. 430.
  3. 3,0 3,1 Κυριάκου Σιμόπουλου, Πως είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του '21, Αθήνα 1984, τ. 5ος, σ. 286.
  4. Κ. Παπαρρηγοπούλου - Π. Καρολίδου, Ιστορία του ελληνικού έθνους από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1930, τ. 6ος, β' μέρος, Ελευθερουδάκης, Εν Αθήναις, χ.χ., σ. 212.
  5. Κυριάκου Σιμόπουλου, 1984, σ. 286, 385.