Μετάβαση στο περιεχόμενο

Βεϊόβις

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Βε(δ)ϊόβις ή Βεγιόβε (λατινικά Vēiovis ή Vēdiovis, σπανιότερα Vēive ή Vēdius) ήταν Ρωμαίος θεός ετρουσκικής καταγωγής (ετρουσκικά: 𐌔𐌉𐌕𐌄𐌅 / Vetis ή 𐌔𐌉𐌅𐌉𐌄𐌅 / Veivis).

Αναπαράσταση και λατρεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρότυπο:Coin image box 1 doubleΟ Βεϊόβις απεικονιζόταν ως νεαρός άνδρας να κρατάει στο χέρι του μια δέσμη βελών (ή κεραυνών) ή ένα ελαφρύ ακόμτιο και να συνοδεύεται από μια κατσίκα. Οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι ο Βεϊιόβις ήταν ένας από τους πρώτους θεούς που γεννήθηκαν. Ήταν θεός της θεραπείας και συνδέθηκε με τον Έλληνα Ασκληπιό[1].

Λατρευόταν κυρίως στη Ρώμη και στις Βοβίλες στο Λάτιο. Στον λόφο του Καπιτωλίου και στη νήσο Τιβερίναανεγέρθηκαν ναοί προς τιμήν του[2].

Αν και συνδέθηκε με ηφαιστειακές εκρήξεις, ο αρχικός του ρόλος και η λειτουργία του μας είναι άγνωστοι[3]. Περιστασιακά ταυτίζεται με τον Απόλλωνα και τον νεαρό Γιούπιτερ[4][5].

Ο Αύλος Γέλλιος, στο Noctes Atticae, που γράφτηκε γύρω στο 177 Κ.Χ.[6], υπέθεσε ότι ήταν ένα αντίστοιχο του Γιούπιτερ, όπως ο Σουμάνος. Ο Αύλος Γέλλιος παρατηρεί ότι το ve- που προτάσσεται στο όνομα του θεού εμφανίζεται επίσης σε λατινικές λέξεις όπως vesanus, «τρελός», και έτσι ερμηνεύει το όνομα Vejovis ως ο αντί-Jove (Γιούπιτερ).

Είχε έναν ναό ανάμεσα στις δύο κορυφές του Καπιτωλίου λόφου στη Ρώμη, όπου το άγαλμά του κρατούσε μια δέσμη βέλη και στεκόταν δίπλα σε ένα άγαλμα μιας κατσίκας.

Την άνοιξη, θυσιάζονταν πολλές κατσίκες προς τιμήν του για να αποφευχθούν οι επιδημίες. Ο Γέλλιος μας πληροφορεί ότι ο Βεϊόβις λάμβανε τη θυσία μιας θηλυκής κατσίκας, που θυσιαζόταν ritu humano (κυριολεκτικά «με ανθρώπινη τελετή»)[7]. Αυτή η ασαφής φράση θα μπορούσε ενδεχομένως να σημαίνει «με τον τρόπο της ανθρώπινης θυσίας» ή «με τον τρόπο της ταφής»[8]. Αυτές οι προσφορές αφορούσαν λιγότερο το θυσιαζόμενο ζώο και περισσότερο την ψυχή που θυσιαζόταν.

Ο Βεϊόβις είχε τρεις εορτές στο Ρωμαϊκό Ημερολόγιο: την 1η Ιανουαρίου, την 7η Μαρτίου και την 21η Μαΐου[9].


  1. Scarborough, John (1969). Roman Medicine. Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-0525-9.
  2. The New Encyclopædia Britannica: in 30 volumes
  3. Postgate, John Percival· Arnold, Edward Vernon (1918). Classical Quarterly. Clarendon Press.
  4. Kenney, E. J.· Clausen, W. V. (1983). The Cambridge History of Classical Literature. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-27373-2.
  5. «Nova Roma: Calendar of Holidays and Festivals». www.novaroma.org. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2025.
  6. Leofranc Holford-Strevens, "Towards a Chronology of Aulus Gellius", Latomus, 36 (1977), σσ. 93–109
  7. Αύλος Γέλλιος, Noctes Atticae
  8. Adkins and Adkins, Dictionary of Roman Religion (Facts On File, 1996) (ISBN 0-8160-3005-7)
  9. Cicero, Marcus Tullius (1998). The Nature of the Gods. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-282511-7.