Όλγα των Ελλήνων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Βασίλισσα Όλγα της Ελλάδας)
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Όλγα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας
Queen Olga of Greece.jpg
Επίσημο πορτραίτο της βασίλισσας Όλγας της Ελλάδας
από τον Γεώργιο Ιακωβίδη, 1915.
Περίοδος4 /18 Νοεμβρίου 1920 - 6 /19 Δεκεμβρίου 1920
ΠροκάτοχοςΠαύλος Κουντουριώτης
ΔιάδοχοςΚωνσταντίνος Α΄ της Ελλάδας
Βασιλιάς των Ελλήνων
Περίοδος27 Οκτωβρίου 186718 Μαρτίου 1913
ΠροκάτοχοςΑμαλία του Όλντενμπουργκ
ΔιάδοχοςΣοφία της Πρωσίας
Γέννηση3 Σεπτεμβρίου 1851
Αγία Πετρούπολη (Ρωσία)
Θάνατος18 Ιουνίου 1926 (74 ετών)
Ρώμη (Ιταλία)
Τόπος ταφήςΒασιλικό Κοιμητήριο Τατοΐου, Ελλάδα
ΣύζυγοςΓεώργιος Α' της Ελλάδας
ΕπίγονοιΚωνσταντίνος Α΄ της Ελλάδας
Γεώργιος της Ελλάδας
Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα της Ελλάδας και της Δανίας
Πρίγκιπας Νικόλαος της Ελλάδας και της Δανίας
Πριγκίπισσα Μαρία της Ελλάδας
Πριγκίπισσα Όλγα της Ελλάδας και της Δανίας
Ανδρέας της Ελλάδας
Χριστόφορος της Ελλάδας
ΟίκοςΣ.Χ.Γκόττορπ (Ρομάνοφ)
ΠατέραςΚωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας
ΜητέραΑλεξάνδρα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
ΘρησκείαΧριστιανή Ορθόδοξη
ΘυρεόςStandard of Queen Olga of Greece.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Η Όλγα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας (ρώσικα:Ольга Константиновна Романова) (3 Σεπτεμβρίου 1851, Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία - 18 Ιουνίου 1926, Ρώμη, Ιταλία) ήταν μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας, η οποία, μέσω του γάμου της με τον βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας, έγινε βασίλισσα των Ελλήνων (μεταξύ του 1867 και του 1913) και πριγκίπισσα της Δανίας. Διετέλεσε Αντιβασίλισσα της χώρας αυτής (από τις 18 Νοεμβρίου ως τις 11 Δεκεμβρίου 1920

Η βασίλισσα Όλγα χαρακτηρίζεται ως φυσιογνωμία απολυταρχικής νοοτροπίας και αντισυνταγματικών πεποιθήσεων, τοποτηρητής των διπλωματικών, πολιτικοϊδεολογικών στοχεύσεων της ρωσικής αυτοκρατορικής πολιτικής, πληροφοριοδότρια της τσαρικής αυλής και άκρως θρησκόληπτη. Προκάλεσε τη σοβαρή πολιτική κρίση των Ευαγγελικών. Εξαπέλυσε επίσης δίωξη εναντίον του ποιητή Γεωργίου Σουρή.[1]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παιδική ηλικία - Μεγάλη Δούκισσα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα της Ρωσίας προς το 1861, ιδιωτική συλλογή.

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1851 στο Παλάτι του Παβλόφσκ στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η Όλγα Κωνσταντίνοβνα ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς Μεγάλου Δούκα της Ρωσίας και της Μεγάλης Δούκισσας Αλεξάνδρας των Βέττιν, κόρης του Ιωσήφ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Πέρασε μια πολυτελή παιδική ηλικία μεγαλώνοντας μεταξύ της Αγίας Πετρούπολης και της Κριμαίας, όπου ο πατέρας της διέθετε αριθμό παλατιών, μεταξύ των οποίων και το Παλάτι του Παβλόφσκ, όπου και γεννήθηκε το 1851[2]. Οι γονείς της, ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς και η Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Ιωσίφοβνα, αποτελούσαν ένα από τα πλέον αξιόλογα παρακλάδια της αυτοκρατορικής οικογένειας της Ρωσίας: η μητέρα της, πράγματι, θεωρείτο μία από τις πλέον έξυπνες και κομψές γυναίκες της Αυλής[3], ενώ ο πατέρας της ήταν από τους σημαντικότερους και με μεγαλύτερη επιρροή συμβούλους του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας.[4]

Παιδί, η Όλγα περιγραφόταν ως ένα μικρό κορίτσι, απλό στους τρόπους του και παχουλό, το οποίο είχε ένα πλατύ πρόσωπο, το οποίο φωτιζόταν από μεγάλα γαλάζια μάτια[5]. Σε αντίθεση με την μικρότερη αδελφή της, την Μεγάλη Δούκισσα Βέρα Κωνσταντίνοβνα[6], διέθετε ιδιαιτέρως ήρεμο χαρακτήρα, ωστόσο, ταυτόχρονα ήταν ιδιαιτέρως επιφυλακτική. Έτσι υπάρχουν αναφορές για περιστατικά, όπου όταν οι δάσκαλοί της τής έκαναν ερωτήσεις κατά την διάρκεια των μαθημάτων, εκείνη, συχνά ξέσπαγε σε κλάματα και έφευγε τρέχοντας από την αίθουσα μαθημάτων της[5]. Εντός της οικογένειάς της, η Όλγα είχε ιδιαιτέρως στενή σχέση με τον πατέρα της[N 1] και τον μεγαλύτερο αδελφό της, ο οποίος την λάτρευε[7]. Μετά την εξορία του Μεγάλου Δούκα Νικολάου Κωνσταντίνοβιτς στην Τασκένδη, η Όλγα ήταν ένα από τα λιγοστά μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, που διατήρησε επαφή μαζί του[8].

Το 1862, ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς ορίστηκε από τον αδελφό του ως αντιβασιλέας της Πολωνίας. Μετά το Συνέδριο της Βιέννης, η χώρα βρισκόταν χωρισμένη μεταξύ της Πρωσίας, της Αυστρίας και της Ρωσίας. Η τελευταία, που κατείχε και το μεγαλύτερό της τμήμα, είδε την εξουσία της να τίθεται υπό αμφισβήτηση από τους Πολωνούς εθνικιστές. Καθώς ο Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς είχε φιλελεύθερη προσωπικότητα, ο Αλέξανδρος Β΄ τον θεώρησε ικανό να καταφέρει να γίνει αγαπητός από τους Πολωνούς. Ως εκ τούτου, ο Μέγας Δούκας εγκαταστάθηκε στην Βαρσοβία με την σύζυγο και τα παιδιά του. Ωστόσο, η διαμονή των Κωνσταντίνοβιτς στην Πολωνία ήταν δύσκολη και ο Μέγας Δούκας υπήρξε θύμα απόπειρας δολοφονίας την επομένη, μόλις, της άφιξής του στην πρωτεύουσα. Τελικώς, η εξέγερση των Πολωνών τον Ιανουάριο του 1863 και η ριζοσπαστικοποίηση των αυτονομιστών οδήγησαν τον Τσάρο να ανακαλέσει τον αδελφό του στην Αγία Πετρούπολη τον Αύγουστο. Την περίοδο των γεγονότων αυτών, η Όλγα ήταν ηλικίας περίπου έντεκα ετών και η δύσκολη αυτή εμπειρία την σημάδεψε βαθιά[9][10].

Γνωριμία και γάμος με τον Γεώργιο Α΄[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς και η οικογένειά του. Από αριστερά προς τα δεξιά εμφανίζονται: ο Μέγας Δούκας Δημήτριος Κωνσταντίνοβιτς ένας μη αναγνωρισμένος υπασπιστής (σε ένα κάθισμα), ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Κωνσταντίνοβιτς (καθισμένος στο χώμα), η Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα και ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς κρατώντας τον Μέγα Δούκα Βυασεσλάβ Κωνσταντίνοβιτς (σε μια καρέκλα), η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Κωνσταντίνοβνα και ο Μέγας Δούκας Νικόλαος Κωνσταντίνοβιτς (όρθιος στο βάθος).

Η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα συνάντησε για πρώτη φορά τον μέλλοντα σύζυγό της, τον βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Ελλάδος, τον Σεπτέμβριο του 1863. Ο τελευταίος, είχε έρθει να επισκεφθεί τον τσάρο Αλέξανδρο Β΄ στην Αγία Πετρούπολη, προκειμένου να τον ευχαριστήσει για την υποστήριξη, που του είχε παράσχει με την ευκαιρία της εκλογής του ως Βασιλιά των Ελλήνων. Ο νεαρός μονάρχης εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να συναντήσει τον Μέγα Δούκα Κωνσταντίνο και την οικογένειά του, στο Παλάτι του Παβλόφσκ. Ωστόσο, η παραμονή του Γεωργίου Α΄ στην Ρωσία δεν διήρκεσε παρά μόνο έξι ημέρες και η Όλγα, η οποία ήταν τότε μόλις δώδεκα ετών, δεν φαινόταν να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον μονάρχη[10][11].

Το 1867, οι δύο νέοι συναντήθηκαν εκ νέου στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα, όταν ο βασιλιάς των Ελλήνων, όντας καλεσμένος για διάστημα αρκετών μηνών από τον Αλέξανδρο Β΄, πραγματοποίησε επίσκεψη στην αδελφή του, την τσάρεβνα Μαρία Φεοντόροβνα, καθώς και τον σύζυγό της, τον τσάρεβιτς Αλέξανδρο (Γ΄)[2][12]. Εκείνη την περίοδο, ο Γεώργιος Α΄ ήταν αποφασισμένος να βρει σύζυγο και η ιδέα ενός γάμου με μια Ρωσίδα Μεγάλη Δούκισσα, γεννημένη Ορθόδοξη, δεν του ήταν αδιάφορη[13]. Στο Μαρμάρινο Παλάτι και το Παβλόφσκ, ο Γεώργιος γνωρίστηκε, λοιπόν, με την Όλγα και η νεαρή κοπέλα δεν άργησε να τον ερωτευτεί[N 2]. Ωστόσο, η ιδέα του να εγκαταλείψει την Ρωσία φαίνεται να την ανησυχούσε ιδιαιτέρως και φέρεται να πέρασε νύχτες ολόκληρες να κλαίει στο δωμάτιο της στη διάρκεια των αρραβώνων της[14].

Έχοντας την υποστήριξη της αδελφής του[14], ο Γεώργιος Α΄ τελικώς ζήτησε το χέρι της Όλγας από τους γονείς της. Ωστόσο, εμπρός στο ενδεχόμενο αυτού του γάμου, ο Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς παρουσιάστηκε αρχικά επιφυλακτικός. Έχοντας ιδιαίτερα στενή σχέση με την κόρη του, ο Μέγας Δούκας θεωρούσε ότι, όντως, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, ήταν ακόμη ιδιαιτέρως νέα για να νυμφευθεί. Ταυτόχρονα, ανησυχούσε για την μεγάλη απόσταση που χώριζε την Ελλάδα από την Ρωσία. Από την πλευρά της, η Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα αποδείχθηκε πολύ πιο ενθουσιώδης σε αυτό το ενδεχόμενο από τον σύζυγό της και, όταν ορισμένα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας της υπενθύμισαν την εξαιρετικά νεαρή ηλικία της κόρης της, εκείνη τους απαντούσε ότι δεν θα παρέμενε για πάντα τόσο νεαρή[15].

Τα εθνικά συμφέροντα τελικώς επικράτησαν και αποφασίστηκε ότι ο γάμος της Όλγας και του Γεωργίου θα λάμβανε χώρα όταν η Μεγάλη Δούκισσα θα έφτανε τα δέκατα έκτα γενέθλιά της. Έως τότε, η νεαρή κοπέλα θα συνέχιζε τις προσπάθειές της με στόχο την βελτίωση της εκπαίδευσής της, ενώ αποφασίστηκε ότι θα συνέχιζε τις σπουδές της έως την ημέρα του γάμου της[15].

Υποστήριξε θερμά τους Ρώσους συμπατριώτες της που ζούσαν στην Ελλάδα. Έτσι δημιούργησε το Ρωσικό Νοσοκομείο στον Πειραιά, του οποίου και το προσωπικό αποτελείτο αποκλειστικά από Ρώσους. Έγινε μάλιστα ένα από τα κύρια κέντρα των Ρώσων στην Ελλάδα.[16]

Ευαγγελικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια επισκέψεών της στο μέτωπο του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897, διαπίστωσε ότι οι στρατιώτες δεν είχαν την ικανότητα να διαβάσουν την Βίβλο, διότι ήταν γραμμένη στην Καθαρεύουσα. Έτσι ξεκίνησε πρωτοβουλία για την έκδοση της Βίβλου στη Δημοτική. Η έκδοση στη Δημοτική έγινε το 1901 χωρίς την επίσημη άδεια της Ιεράς Συνόδου και προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, τα λεγόμενα Ευαγγελικά. Ταραχές έγιναν στην Αθήνα από τους φοιτητές και καθηγητές του Πανεπιστημίου, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών αναγκάσθηκε να παραιτηθεί, καθώς και η κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη. Η μετάφραση τελικώς αποσύρθηκε.

Επιστροφή στη Ρωσική Αυτοκρατορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1913 ο Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας, σύζυγος της Όλγας, δολοφονήθηκε από τον Αλέξανδρο Σχινά. Η χηρεύουσα πια βασίλισσα, δεν άργησε να επιστρέψει στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Όταν ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ίδρυσε στρατιωτικό νοσοκομείο εντός του Παλατιού του Παβλόφσκ, το οποίο ανήκε στην οικογένειά της. Ωστόσο, όταν έλαβε χώρα η Ρωσική Επανάσταση το 1917, βρέθηκε κρατούμενη στο ανάκτορο και χρειάστηκε η παρέμβαση της πρεσβείας της Δανίας στην χώρα, ώστε οι Μπολσεβίκοι να της δώσουν την άδεια να αποχωρήσει από τη γενέθλια χώρα της.

Εκ νέου έλευση στην Ελλάδα και αποχώρηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Όλγα ήταν το μοναδικό μέλος της βασιλικής οικογένειας, στην οποία έδωσε άδεια η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου για να δει τον άρρωστο εγγονό της, Βασιλιά Αλέξανδρο Α'. Η Όλγα επιβιβάσθηκε στην Ιταλία σ' ένα μικρό ιδιωτικό κότερο, το οποίο συνάντησε στην Αδριατική θάλασσα σφοδρή τρικυμία και καθυστέρησε πολύ. Έφθασε στο Τατόι είκοσι τέσσερις ώρες μετά το θάνατο (σηψαιμία από δάγκωμα πιθήκου), του Βασιλιά Αλέξανδρου Α' στις 12/25 Οκτωβρίου 1920.

Η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου ανέθεσε την Αντιβασιλεία στον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη. Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές της 1/14 Νοεμβρίου 1920, την Αντιβασιλεία ανέλαβε η Όλγα. Η Αντιβασιλεία της Όλγας τελείωσε στις 19 Δεκεμβρίου 1920, ημέρα που επέστρεψε ο γιος της Κωνσταντίνος Α' από την εξορία, κατόπιν δημοψηφίσματος.

Τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αν και ασφαλής πλέον, η Όλγα δεν μπορούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα, αφού ο γιος της, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄, είχε μόλις απομακρυνθεί από τον θρόνο. Εγκαταστάθηκε λοιπόν στην Ελβετία, όπου κατοικούσαν πλέον τα περισσότερα των παιδιών και εγγονών της και δεν ήταν παρά μόνο το 1920, που μπόρεσε να επιστρέψει στην Αθήνα. Η χώρα είχε εισέλθει τότε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο της περιόδου 1919-1922, ενώ η πολιτική αστάθεια, που είχε προκληθεί από τον θάνατο του άτεκνου βασιλιά Αλεξάνδρου, έδωσε τη δυνατότητα στην βασιλομήτορα να λάβει τον τίτλο της αντιβασίλισσας, περιμένοντας την επάνοδο του Κωνσταντίνου Α΄ στον θρόνο.

Η ήττα της Ελλάδας απέναντι στις δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ με ευθύνη του Βασιλιά, οδήγησε την βασιλική οικογένεια σε εκ νέου εξορία. Έτσι, μετά την έκπτωση της Δυναστείας το 1924 η Όλγα ακολούθησε τη βασιλική οικογένεια στην εξορία. Έτσι, τα επόμενα έτη βρέθηκε να φιλοξενείται άλλοτε από τον βασιλιά Γεώργιο Ε΄ στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και στο Κάστρο Γουίντσορ, άλλοτε στο Σάντριγχαμ, όπου διαμένει η κουνιάδα της βασίλισσα Αλεξάνδρα, άλλοτε στο Ξενοδοχείο Regent's Park, όπου είχε νοικιάσει διαμέρισμα η κόρη της πριγκίπισσα Μαρία και άλλοτε στο Σπένσερ Χάουζ στο Λονδίνο ή στη Βίλα Αναστασία στη Ρώμη, όπου ανήκε στον πρίγκιπα Χριστόφορο και τη σύζυγό του πριγκίπισσα Αναστασία.[17]

Μετά την κατάργηση της βασιλευόμενης δημοκρατίας, στις αρχές του 1924, ακολούθησε η δήμευση όλης της βασιλικής περιουσίας. Ωστόσο, το νέο καθεστώς θα χορηγήσει σύνταξη αποκλειστικά στη βασίλισσα Όλγα. Επίσης, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, θα επιτραπεί στην Ιουλία Καρόλου να επιστρέψει στην Όλγα τα κοσμήματά της, που βρίσκονταν σε ένα ξύλινο κιβώτιο στη θυρίδα 117 του θησαυροφυλακίου της Εθνικής Τράπεζας.[18]

Ο τάφος της Βασίλισσας Όλγας στο Τατόι.

Η βασίλισσα Όλγα, απεβίωσε μετά από μία εβδομάδα ασθένειας, στις 18 Ιουνίου 1926, στη Βίλα Αναστασία της Ρώμης. Παρότι η ελληνική κυβέρνηση ενημέρωσε την εξόριστη βασιλική οικογένεια, ότι η βασίλισσα μπορούσε να ενταφιαστεί στο νεκροταφείο του Τατοΐου, οι συγγενείς της δεν δέχτηκαν αυτή την πρόταση. Η σορός της μεταφέρθηκε στη Φλωρεντία και τοποθετήθηκε στην κρύπτη της εκκλησίας του Αγίου Κυρίλλου, όπου βρισκόταν και το φέρετρο του γιου της βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄. Μετά την παλινόρθωση της βασιλείας, τα οστά της μεταφέρθηκαν και ενταφιάστηκαν στις 17 Νοεμβρίου 1936 στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι, δίπλα στον τάφο του συζύγου της βασιλιά Γεωργίου Α΄.[19]

Το 2016 η Πανρωσική Στρατιωτική Ιστορική Ένωση δώρησε στον Δήμο Θεσσαλονίκης ορειχάλκινο άγαλμα της βασίλισσας Όλγας το οποίο τελικά τοποθετήθηκε στο πάρκο μεταξύ των οδών Βασιλίσσης Όλγας και Βασιλέως Γεωργίου, και προκάλεσε πληθώρα αντιδράσεων για την αισθητική του και τον σκοπό ανέγερσης.[20][21][22][23][24][25][26][27]

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Όλγα Κωνσταντίνοβνα ήταν δεύτερο τέκνο και μεγαλύτερη κόρη του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας (1827-1892) και της συζύγου του Αλεξάνδρας πριγκίπισσας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ (1830-1911), η οποία έγινε, μετά τη μεταστροφή της στην Ορθοδοξία, η Αλεξάνδρα Ιωσίφοβνα μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.

Μέσω του πατέρα της η Όλγα ήταν εγγονή του Τσάρου Νικολάου Α΄ της Ρωσίας (1796-1855) και της Καρλότας (Αλεξάνδρας Φεοντορόβνας) της Πρωσίας (1798-1860) ενώ, μέσω της μητέρας της, είχε ως πάππο της τον Ιωσήφ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ (1789-1834).

Η ελληνική βασιλική οικογένεια στη διάρκεια ταξιδιού του Μεγάλου Δούκα Παύλου Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας στην Αθήνα (εξαδέλφου της Όλγας), στα τέλη της δεκαετίας του 1880. Στην φωτογραφία, είναι ορατοί, από αριστερά προς τα δεξιά, ο πρίγκιπας Νικόλαος, η πριγκίπισσα Μαρία (καθισμένη στο έδαφος), η βασίλισσα Όλγα, ο διάδοχος Κωνσταντίνος (όρθιος στο μέσον), ο Μέγας Δούκας Παύλος Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας (με έναν μικρό σκύλο στα γόνατά του), η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ και ο πρίγκιπας Γεώργιος.

Η μεγάλη δούκισσα είχε, επίσης, την γενεαλογική ιδιαιτερότητα να είναι απόγονος, από την πλευρά της μητέρας της, της Βυζαντινής αυτοκράτειρας Ευφροσύνης Δούκαινας Καματηράς (περίπου 1155-1211) και του συζύγου της Αλέξιου Γ΄ Άγγελου (1195-1203).

Στις 27 Οκτωβρίου 1867 παντρεύτηκε, στην Αγία Πετρούπολη, τον βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας (1845-1913), με τον τελευταίο να είναι γιος του βασιλιά Χριστιανού Θ΄ της Δανίας (1818-1906) και της συζύγου του, πριγκίπισσας Λουίζας της Έσσης-Κάσσελ (1817-1898).

Από τον γάμο αυτό γεννήθηκαν οκτώ τέκνα:

Πρόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Μία απόδειξη για την στενή μεταξύ τους σχέση, που είχαν η Όλγα και ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς, ήταν το γεγονός ότι, αφότου έγινε βασίλισσα, υποδέχθηκε στην Αθήνα μία εκ των νόθων κορών του πατέρα της, την Μαρία Κοντορούσσο, την οποία και έκανε μία εκ των κυριών της συνοδείας της. Greg King et Penny Wilson, Gilded Prism, The Konstantinovichi Grand Dukes and the Last Years of the Romanov Dynasty, Eurohistory, 2006, p. 39.
  2. Ούσα μητέρα, η Όλγα διηγείτο συχνά την γνωριμία της με τον Γεώργιο στα παιδιά της. Τότε, διευκρίνιζε πάντοτε: « Ερωτεύτηκα τον άνθρωπο, όχι τον βασιλιά. » Grand Duchess George of Russia, A Romanov Diary, Atlantic International Publications, 1988, p. 1.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 03.09.2016, Εφημερίδα των Συντακτών, «Γκάζωσε» ο Μπουτάρης για το άγαλμα της βασίλισσας Ολγας
  2. 2,0 2,1 Ricardo Mateos Sainz de Medrano, La Familia de la Reina Sofίa, La Dinastίa griega, la Casa de Hannover y los reales primos de Europa, La Esfera de los Libros, Madrid, 2004, p. 69.
  3. Ricardo Mateos Sainz de Medrano, op. cit., p. 69-70.
  4. John Van der Kiste, The Romanovs 1818-1958, Sutton publishing, 1998, p. 26.
  5. 5,0 5,1 Greg King et Penny Wilson, Gilded Prism, The Konstantinovichi Grand Dukes and the Last Years of the Romanov Dynasty, Eurohistory, 2006, p. 36
  6. Greg King et Penny Wilson, op. cit., p. 37-38.
  7. Greg King et Penny Wilson, op. cit., p. 55.
  8. Greg King et Penny Wilson, op. cit., p. 109-110.
  9. Greg King et Penny Wilson, op. cit., p. 34-36.
  10. 10,0 10,1 Walter Christmas, King George of Greece, MacBride, Naste & Company, New York, 1914, p. 81.
  11. John Van der Kiste, Kings of the Hellenes. The Greek Kings 1863-1974, Sutton publishing, 1999, p. 14 et 25.
  12. John Van der Kiste, op. cit., p. 24-25.
  13. John Van der Kiste, op. cit., p. 24.
  14. 14,0 14,1 Greg King et Penny Wilson, op. cit., p. 37.
  15. 15,0 15,1 John Van der Kiste, op. cit., p. 25.
  16. Το Ρώσικο Νοσοκομείο Πειραιά, royalchronicles.gr
  17. http://www.royalchronicles.gr/olgagreece/
  18. «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2017. 
  19. http://www.oplognosia.com/opla/opla154.php
  20. http://www.voria.gr/article/topothetithike-to-agalma-tis-vasilissas-olgas-tis-rosias-sti-thessaloniki
  21. http://www.newsbeast.gr/greece/arthro/2362799/topothetithike-to-agalma-tis-vasilissas-olgas-sti-thessaloniki
  22. http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26510&subid=2&pubid=114119911
  23. http://www.typosthes.gr/gr/topika/article/107748/thessaloniki-topothetithike-to-agalma-tis-vasilissas-olgas/
  24. http://www.salonicanews.com/2016/09/blog-post_97.html
  25. Αυτό που... έλειπε από τη Θεσσαλονίκη: Τοποθετήθηκε το άγαλμα της βασίλισσας Όλγας Κωνσταντίνοβνα, alfavita.gr
  26. Εν μέσω αντιδράσεων η τοποθέτηση του αγάλματος της β. Ολγας, voria.gr
  27. 03.09.2016, Εφημερίδα των Συντακτών, «Γκάζωσε» ο Μπουτάρης για το άγαλμα της βασίλισσας Ολγας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πινακοθήκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]