Βαρμιανοί

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Βαρμιανοί
Prussian clans 13th century.png
Βαρμιανοί και άλλες πρωσικές φυλές κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα.
Συνολικός πληθυσμός
Η παλαιά πρωσική γλώσσα εξαφανίστηκε τους 17ο-18ο αιώνες.
Περιοχές με σημαντικούς πληθυσμούς
Γλώσσες
Παλαιά πρωσικά, αργότερα επίσης γερμανικά.
Θρησκεία
Πρωσική μυθολογία (Παγανισμός)
Σχετιζόμενες εθνικές ομάδες
Άλλους Πρώσους και Βαλτικούς

Οι Βαρμιανοί (επίσης Βάρμιοι) ήταν μια από τις πρωσικές φυλές. Ζούσαν στη Βαρμία (πολωνικά: Warmia, λατινικά: Varmia, γερμανικά: Ermland, λιθουανικά: Varmė), μια περιοχή η οποία από το 1945 ανήκε σε μεγάλο βαθμό στην Πολωνία. Βρίσκεται μεταξύ της Λιμνοθάλασσας του Βιστούλα και των ποταμών Γουίνα και Πασουένκα.

Λίγο μετά την άφιξη των πρώτων δούκων των Πολάνων στην Πολωνία, αιώνες πολωνικών προσπαθειών κατάκτησης των γηγενών Πρώσων ξεκίνησαν το 997 μ.Χ.. Η προτιμώμενη μέθοδος ήταν να προσπαθήσουν να προσηλυτίσουν τους παγανιστές Πρωσούς στον Χριστιανισμό και έτσι να αποκτήσουν τη γη τους. Ακολούθησαν αρκετές σταυροφορίες, τις οποίες κάλεσε ο Κορράδος Α΄ της Μαζοβίας, καθώς και επιθέσεις εναντίον της πρωσικής γης των Γοτβίνγκιων, οι οποίοι αργότερα έγιναν Πολωνοί Ποντλάχοι, καθώς και εναντίον των Σουδοβιανών και των Γαλίνδιων. Για να επιταχυνθεί και να επιβληθεί αυτή η πίεση στους Πρώσους και τους Πομεράνιους, ο δούκας Κόνραντ, ο οποίος είχε ήδη καλέσει σταυροφορία το 1209, στη συνέχεια κάλεσε το Τευτονικό Τάγμα.

Οι Βαρμιανοί, μαζί με τους άλλους Πρώσους, κατακτήθηκαν από τους Ιππότες του Τευτονικού Τάγματος, ένα στρατιωτικό τάγμα σταυροφορίας υπό την άμεση διοίκηση του Πάπα. Οι Ιππότες κατέκτησαν τους Πρώσους και τους προσηλύτισαν στον Χριστιανισμό. Πολλές πόλεις χτίστηκαν και ο πληθυσμός αυξήθηκε με την προσέλκυση αποίκων από τη Γερμανία και την Πολωνία, καθώς και από άλλες χώρες της Ευρώπης. Οι Πρώσοι τελικά αφομοιώθηκαν από τους αποίκους και η παλαιά πρωσική γλώσσα εξαφανίστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα ή στις αρχές του 18ου αιώνα.[1]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού έφτασαν στην Περιοχή Χέουμνο (Kulmerland) το 1230, οι Ιππότες του Τευτονικού Τάγματος προχώρησαν για να κατακτήσουν τους ειδωλολάτρες Πρώσους και να τους προσηλυτίσουν στον χριστιανισμό. Οι Βαρμιανοί, μαζί με τους Βαρτιανούς και τους Νατανγιανούς, κατακτήθηκαν μεταξύ 1238-1241.[2] Κατά τη διάρκεια μιας εκ των πρώτων τευτονικών επιδρομών στη Βαρμία, οι Ιππότες κατέστρεψαν τη Χονέντα, ένα βαρμιανό κάστρο και έχτισαν το Μπάλγκα, το δικό τους τούβλινο φρούριο. Χρησιμοποιώντας τις δοκιμασμένες τακτικές τους, οι Ιππότες χρησιμοποίησαν το Μπάλγκα ως βάση για περαιτέρω επέκταση. Το προπύργιο ήταν ένα από τα πέντε κάστρα που δεν έπεσαν κατά τη διάρκεια της πρώτης πρωσικής εξέγερσης,[3] η οποία ξέσπασε το 1242 και έληξε το 1249, με την υπογραφή της Συνθήκης του Κρίστμπουργκ. Οι Ιππότες έχτισαν επίσης κάστρα στο Μπράουνσμπεργκ (τώρα Μπρανιέβο) και στο Χάιλσμπεργκ (τώρα Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι).

Ύστερα από μια συντριπτική ήττα των Ιπποτών του Τευτονικού Τάγματος στη Μάχη του Ντούρμπε το 1260, οι Πρώσοι εξεγέρθηκαν ξανά. Η Μεγάλη Πρωσική Εξέγερση διήρκησε δεκατέσσερα χρόνια. Οι Βαρμιανοί όρισαν τον Γκλάπο ως τον ηγέτη τους και εντάχθηκαν στην εξέγερση. Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου της εξέγερσης, ο Γκλάπο και οι άντρες του κατέλαβαν με επιτυχία το Μπράουνσμπεργκ, αλλά απέτυχαν να καταλάβουν το Μπάλγκα. Το 1266, ο κυβερνήτες του Μαργραβάτου του Βραδεμβούργου έφτασαν στην Πρωσία και έχτισαν ένα κάστρο στα σύνορα της Βαρμίας με τη γη των Νατανγιανών, μεταξύ του Μπάλγκα και της Καινιξβέργης. Ονομάστηκε Βραδεμβούργο (τώρα Ουσακόβο) και άντεξε πολλές πρωσικές επιθέσεις. Ο Γκλάπο αιχμαλωτίστηκε και κρεμάστηκε όταν προσπάθησε να επανακαταλάβει το φρούριο το 1273.[4] Η εξέγερση έληξε ένα χρόνο αργότερα και ήταν η τελευταία φορά που οι Βαρμιανοί εξεγέρθηκαν. Στη συνέχεια, αφομοιώθηκαν σταδιακά από τους Γερμανούς και τους Πολωνούς. Οι Πολωνοί εγκαταστάθηκαν σε μεγάλους αριθμούς μετά την Δεύτερη Ειρήνη του Θορν (1466) και αφαίρεσαν το Πριγκιπικό Επισκοπάτο της Βαρμίας από τον έλεγχο των Ιπποτών του Τευτονικού Τάγματος και το έδωσαν υπό την κυριαρχία του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας ως μέρος της επαρχίας της Βασιλικής Πρωσίας.

Ετυμολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχουν αρκετές θεωρίες σχετικά με την προέλευση της λέξης Warmia:

  • Μπορεί να προέρχεται από την πρωσική λέξη wormyan (ελληνικά: κόκκινο).
  • Μπορεί να προέρχεται από τη λιθουανική λέξη varmas (ελληνικά: κουνούπι). Σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί να έχει πολιτιστικό υπόβαθρο, καθώς τα σκουλήκια σχετίζονται με τη γονιμότητα.[5]
  • Η λαϊκή ετυμολογία υποστηρίζει ότι η Βαρμία πήρε το όνομά της από τον θρυλικό Πρώσο αρχηγό Βάρμο (Warmo). Η Έρμλαντ (Ermland), το όνομα που χρησιμοποιείται από τους Γερμανούς, προέρχεται από τη χήρα του Βάρμο, Έρμα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Σαμπαλιάουσκας, Αλγκίρντας (2002). Mes baltai (στα Λιθουανικά) (2nd έκδοση). Gimtasis žodis. σελίδες 73–74. ISBN 9955-512-17-2. 
  2. Κουλικάουσκας, Γκεντίμινας (2002). «Ordinų raida XIII–XIV amžiuose». Gimtoji istorija. Nuo 7 iki 12 klasės (στα Λιθουανικά). Vilnius: Elektroninės leidybos namai. ISBN 9986-9216-9-4. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2007. 
  3. Ούρμπαν, Γουίλιαμ (2000). The Prussian Crusade (2nd έκδοση). Σικάγο, Ιλινόι: Λιθουανικό Κέντρο Έρευνας και Μελετών. σελίδες 198–199. ISBN 0-929700-28-7. 
  4. Ούρμπαν, Γουίλιαμ. The Prussian Crusade, 331–332.
  5. Μποϊτάρ, Έντρε (1999). Foreword to the Past: A Cultural History of the Baltic People. CEU Press. σελ. 156. ISBN 963-9116-42-4.