Βίλεμπρορντ Σνελ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Βίλεμπρορντ Σνελ
Willebrord Snellius.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Willebrord Snel van Royen (Ολλανδικά)
Γέννηση13  Ιουνίου 1580[1] ή 1580[2] ή 23  Ιουνίου 1580[3]
Λέιντεν
Θάνατος30  Οκτωβρίου 1626[4][1][5][6][7][3]
Λέιντεν
Τόπος ταφήςναός του Αποστόλου Πέτρου στο Λέιντεν
Χώρα πολιτογράφησηςΒασίλειο των Κάτω Χωρών
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςλατινική γλώσσα[4]
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο του Λέιντεν
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααστρονόμος
μαθηματικός[8]
φυσικός
διδάσκων πανεπιστημίου[2]
ΕργοδότηςΠανεπιστήμιο του Λέιντεν
Πανεπιστήμιο του Λέιντεν (από 1609)[2]
Πανεπιστήμιο του Λέιντεν (από 1613)[2]
Πανεπιστήμιο του Λέιντεν (1615–1626)[2]
Αξιοσημείωτο έργοΝόμος του Σνελ
Οικογένεια
ΓονείςΡούντολφ Σνέλιους
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Βίλεμπρορντ Σνελ φαν Ρόυεν (Willebrord Snel van Royen[9], 13 Ιουνίου 1580 – 30 Οκτωβρίου 1626), που αργότερα εκλατίνισε το επώνυμό του σε Σνέλ(λ)ιους (Snellius)[10][11], ήταν Ολλανδός αστρονόμος, φυσικός και μαθηματικός. Το όνομά του συνδέεται συχνά με την ανακάλυψη του νόμου της διαθλάσεως του φωτός, που αποκαλείται και «νόμος του Σνελ», για τον οποίο είναι κυρίως γνωστός. Ωστόσο ο νόμος αυτός ήταν ήδη γνωστός στον Πέρση φυσικομαθηματικό Ιμπν Σαλ το 984 μ.Χ.. Σημαντικό είναι το έργο του Σνελ και στη γεωδαισία.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σνελ γεννήθηκε στην πόλη Λέιντεν (εξελλην. Λούγδουνο) και το 1613 διαδέχθηκε τον πατέρα του, τον Ρούντολφ Σνέλ φαν Ρόυεν (1546-1613), στη θέση του καθηγητή των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν[12], το παλαιότερο στην Ολλανδία.

Γεωδαιτικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τεταρτοκύκλιο του Σνελ (Μουσείο Boerhaave, Λέιντεν)

Το 1615 ο Σνελ έγινε ίσως ο πρώτος άνθρωπος μετά τον Ερατοσθένη (3ος αι. π.Χ.) που επεχείρησε να πραγματοποιήσει ένα μεγάλης κλίμακας πείραμα για να μετρήσει την περιφέρεια της Γης, με χρήση τριγωνισμού. Βοηθήθηκε στις μετρήσεις του από δύο φοιτητές του, τους Αυστριακούς ευγενείς Έρασμο και Κασπάρ Στέρενμπεργκ (Sterrenberg). Σε αρκετές πόλεις έτυχε επίσης αρωγής από φίλους του μεταξύ των τοπικών αρχών (regenten). Ο Σνελ περιγράφει τη μέθοδο που εφάρμοσε στο έργο του Terrae Ambitus vera quantitate (1617) γνωστότερο ως «Ολλανδός Ερατοσθένης» (Eratosthenes Batavus). Η εκτίμησή του για μια μοίρα γεωγραφικού πλάτους ήταν 28.500 ράβδοι Ρηνανίας, δηλαδή σε σύγχρονες μονάδες 107,37 χιλιόμετρα. Η περιφέρεια της Γης είναι αυτό επί 360, άρα ο Σνελ βρήκε την τιμή 38.653 χιλιόμετρα (km). Η πραγματική περιφέρεια ανέρχεται σε 40.075 km, οπότε ο Σνελ υποεκτίμησε την περιφέρεια της Γης κατά 3,5%, ένα σφάλμα μεγαλύτερο από εκείνο του Ερατοσθένους (2,4% το πολύ).

Ο Σνελ βρήκε το αποτέλεσμά του υπολογίζοντας τις αποστάσεις μεταξύ ενός αριθμού υψηλών σημείων στην πεδινή δυτική και νοτιοδυτική Ολλανδία. Για τη διεξαγωγή αυτών των μετρήσεων παρήγγειλε την κατασκευή ενός μεγάλου τεταρτοκύκλιου, με το οποίο μπορούσε να μετρήσει γωνίες με ακρίβεια λίγων λεπτών της μοίρας. Αυτό το τεταρτοκύκλιο σώζεται ακόμα και εκτίθεται στο Μουσείο Μπέρχαβε, στο Λέιντεν. Σε ένα δίκτυο δεκατεσσάρων πόλεων έγιναν συνολικά 53 μετρήσεις τριγωνισμού. Στους υπολογισμούς του ο Σνελ εφάρμοσε μια λύση του λεγόμενου προβλήματος Snellius-Pothenot.

Μαθηματικά και φυσική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σνελ ήταν επίσης ένας διακεκριμένος μαθηματικός και επενόησε μια νέα μέθοδο για τον υπολογισμό του π, την πρώτη βελτίωση στο θέμα μετά τους αρχαίους χρόνους. Το 1621 ανεκάλυψε εκ νέου τον νόμο της διαθλάσεως.[13]

Λοιπά έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το βιβλίο Cyclometricus (1621)

Εκτός των ανωτέρω, ο Σνελ δημοσίευσε τα έργα Cyclometricus, de circuli dimensione (1621) και Tiphys Batavus (1624). Επιπλέον επιμελήθηκε το Coeli et siderum in eo errantium observationes Hassiacae (1618), που περιείχε τις αστρονομικές παρατηρήσεις του of Landgrave Γουλιέλμου Δ΄ της Έσσης. Ακόμα ένα βιβλίο με συγγραφέα τον Σνελ, το τριγωνομετρικό Doctrina triangulorum, δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό του.[12]

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σνελ απεβίωσε στο Λέιντεν τον Οκτώβριο του 1626, σε ηλικία 46 ετών, από μία ασθένεια που περιγράφηκε απλώς ως «κολικός».[14] Ο τάφος του σώζεται στον Ναό του Αποστόλου Πέτρου (Pieterskerk) του Λέιντεν.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ο κρατήρας Σνέλλιος (Snellius) στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Βίλεμπρορντ Σνελ (αλλά όχι ο αστεροειδής 16015 Snell). Το Βασιλικό Ναυτικό της Ολλανδίας έχει ονομάσει κατά καιρούς τρία υδρογραφικά πλοία του προς τιμή του Σνελ, με το τελευταίο να βρίσκεται ακόμη σε υπηρεσία (από το 2003).


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 MacTutor History of Mathematics archive. Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2017.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 (Ολλανδικά) Leidse Hoogleraren. 2300. Ανακτήθηκε στις 19  Ιουνίου 2019.
  3. 3,0 3,1 3,2 FINA Wiki. Austrian Academy of Sciences. 5777. Ανακτήθηκε στις 3  Δεκεμβρίου 2020.
  4. 4,0 4,1 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) αρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb15336105f. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  5. «Willebrordus Snellius». Biografisch Portaal. 73458443.
  6. «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Willebrord-van-Roijen-Snell. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. snellius. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 25  Ιουνίου 2015.
  9. Encarta Winkler Prins, Grote Oosthoek, Eerste Nederlandse Systematisch Ingerichte Encyclopaedie
  10. Willebrord Snellius at the Leiden Digital Family Tree.
  11. Eerste Nederlandse Systematisch Ingerichte Encyclopaedie
  12. 12,0 12,1 Chisholm 1911.
  13. Snellius biographies, https://www.dwc.knaw.nl/wp-content/berkelbio/49.snellius.pdf, ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2019 .
  14. De Wreede, L.C.: Willebrord Snellius (1580–1626): a humanist reshaping the mathematical sciences, Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης, 2007

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]