Βήτα αποκλειστής

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Η χημική δομή της προπρανολόλης, του πρώτου κλινικά σημαντικού β-αποκλειστή.

Οι βήτα αποκλειστές ή βήτα αναστολείς, που γράφονται επίσης β-αναστολείς, είναι κατηγορία φαρμάκων που χρησιμοποιούνται κυρίως για τη διαχείριση μη φυσιολογικών καρδιακών ρυθμών και για την προστασία της καρδιάς από ένα δεύτερο έμφραγμα του μυοκαρδίου μετά από ένα πρώτο έμφραγμα (δευτερογενής πρόληψη).[1] Χρησιμοποιούνται επίσης ευρέως για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης (υπέρταση), αν και δεν αποτελούν πλέον την πρώτη επιλογή για την αρχική θεραπεία των περισσότερων ασθενών.[2]

Οι βήτα αποκλειστές είναι ανταγωνιστικοί ανταγωνιστές που μπλοκάρουν τις θέσεις των υποδοχέων για τις ενδογενείς κατεχολαμίνες επινεφρίνη (αδρεναλίνη) και νορεπινεφρίνη (νοραδρεναλίνη) στους αδρενεργικούς βήτα υποδοχείς του συμπαθητικού νευρικού συστήματος, που μεσολαβεί στην απόκριση πάλης ή φυγής.[3][4] Μερικοί μπλοκάρουν την ενεργοποίηση όλων των τύπων β-αδρενεργικών υποδοχέων και άλλοι είναι επιλεκτικοί για έναν από τους τρεις γνωστούς τύπους βήτα υποδοχέων, που ονομάζονται υποδοχείς β1, β2 και β3.[5] Οι β1-αδρενεργικοί υποδοχείς βρίσκονται κυρίως στην καρδιά και στα νεφρά.[4] Οι β2-αδρενεργικοί υποδοχείς βρίσκονται κυρίως στους πνεύμονες, γαστρεντερικό σωλήνα, το συκώτι, τη μήτρα, τους λείους μύες των αγγείων και στους σκελετικούς μύες.[4] Οι β3-αδρενεργικοί υποδοχείς βρίσκονται στα λιποκύτταρα.[6]

Οι βήτα υποδοχείς βρίσκονται στα κύτταρα των καρδιακών μυών, των λείων μυών, των αεραγωγών, των αρτηριών, των νεφρών και άλλων ιστών που αποτελούν μέρος του συμπαθητικού νευρικού συστήματος και οδηγούν σε αποκρίσεις στρες, ειδικά όταν διεγείρονται από την επινεφρίνη (αδρεναλίνη). Οι βήτα αποκλειστές παρεμβαίνουν στη σύνδεση με τον υποδοχέα της επινεφρίνης και άλλων ορμονών του στρες και εξασθενούν τις επιδράσεις των ορμονών του στρες.

Το 1964, ο Τζέιμς Μπλακ[7] συνέθεσε τους πρώτους κλινικά σημαντικούς β-αναστολείς— προπρανολόλη και προνεθαλόλη. Έφερε επανάσταση στην ιατρική διαχείριση της στηθάγχης[8] και θεωρείται από πολλούς ως μια από τις πιο σημαντικές συνεισφορές στην κλινική ιατρική και τη φαρμακολογία του 20ού αιώνα.[9]

Για τη θεραπεία της πρωτοπαθούς υπέρτασης, οι μετα-αναλύσεις μελετών που χρησιμοποιούσαν κυρίως ατενολόλη έδειξαν ότι αν και οι β-αναστολείς είναι πιο αποτελεσματικοί από το εικονικό φάρμακο στην πρόληψη του εγκεφαλικού και των συνολικών καρδιαγγειακών επεισοδίων, δεν είναι τόσο αποτελεσματικοί όσο τα διουρητικά, τα φάρμακα που αναστέλλουν το σύστημα ρενίνης-αγγειοτενσίνης (π.χ. αναστολείς ΜΕΑ) ή αναστολείς διαύλων ασβεστίου.[10][11][12][13]

Ιατρικές χρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχουν μεγάλες διαφορές στη φαρμακολογία των ουσιών εντός της κατηγορίας, επομένως δεν χρησιμοποιούνται όλοι οι β-αναστολείς για όλες τις ενδείξεις που αναφέρονται παρακάτω.

Οι ενδείξεις των βήτα αποκλειστών περιλαμβάνουν:

Οι βήτα αποκλειστές έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για:[29]

  • Οξύ διαχωρισμό αορτής
  • Υπερτροφική αποφρακτική μυοκαρδιοπάθεια
  • Σύνδρομο μακρού QT
  • Σύνδρομο Μαρφάν (η θεραπεία με προπρανολόλη επιβραδύνει την εξέλιξη της διαστολής της αορτής και τις επιπλοκές της)
  • Πρόληψη αιμορραγίας κιρσών στην πυλαία υπέρταση
  • Πιθανός μετριασμός της υπεριδρωσίας
  • Κοινωνικές και άλλες αγχώδεις διαταραχές
  • Αμφιλεγόμενα, για τη μείωση της περιεγχειρητικής θνησιμότητας σε μη καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις, αλλά τα καλύτερα στοιχεία δείχνουν ότι αυξάνουν τη θνησιμότητα όταν χρησιμοποιούνται με αυτόν τον τρόπο[30][31]

Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αν και οι βήτα αποκλειστές αντενδεικνύονταν κάποτε στη συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, καθώς έχουν τη δυνατότητα να επιδεινώσουν την κατάσταση λόγω της επίδρασής τους στη μείωση της καρδιακής συσταλτικότητας, μελέτες στα τέλη της δεκαετίας του 1990 έδειξαν την αποτελεσματικότητά τους στη μείωση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας.[32][33][34] Η βισοπρολόλη, η καρβεδιλόλη και η μετοπρολόλη παρατεταμένης αποδέσμευσης ενδείκνυνται ειδικά ως πρόσθετα στην τυπική θεραπεία με αναστολέα ΜΕΑ και διουρητικά στη συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, αν και σε δόσεις τυπικά πολύ χαμηλότερες από αυτές που ενδείκνυνται για άλλες καταστάσεις. Οι βήτα αποκλειστές ενδείκνυνται μόνο σε περιπτώσεις αντιρροπούμενης, σταθερής συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας. Σε περιπτώσεις οξείας μη αντιρροπούμενης καρδιακής ανεπάρκειας, οι β-αναστολείς θα προκαλέσουν περαιτέρω μείωση του κλάσματος εξώθησης, επιδεινώνοντας τα τρέχοντα συμπτώματα του ασθενούς.

Οι β-αναστολείς είναι γνωστοί κυρίως για τη δράση να χαμηλώνουν στον καρδιακό ρυθμό, αν και αυτός δεν είναι ο μόνος σημαντικός μηχανισμός δράσης στη συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια. Οι β-αναστολείς, εκτός από τη συμπαθολυτική β1 δραστηριότητα τους στην καρδιά, επηρεάζουν το σύστημα ρενίνης-αγγειοτενσίνης στα νεφρά. Οι β-αναστολείς προκαλούν μείωση της έκκρισης ρενίνης, η οποία με τη σειρά της μειώνει την ζήτηση οξυγόνου της καρδιάς μειώνοντας τον εξωκυτταρικό όγκο και αυξάνοντας την ικανότητα μεταφοράς οξυγόνου του αίματος. Η καρδιακή ανεπάρκεια περιλαμβάνει χαρακτηριστικά αυξημένη δραστηριότητα κατεχολαμινών στην καρδιά, η οποία είναι υπεύθυνη για πολλές βλαβερές επιδράσεις, συμπεριλαμβανομένης της αυξημένης ζήτησης οξυγόνου, της διάδοσης των φλεγμονωδών μεσολαβητών και της ανώμαλης αναδιαμόρφωσης του καρδιακού ιστού, τα οποία μειώνουν την αποτελεσματικότητα της καρδιακής σύσπασης και συμβάλλουν στο χαμηλό κλάσμα εξώθησης.[35] Οι βήτα αποκλειστές αντισταθμίζουν αυτήν την ακατάλληλα υψηλή συμπαθητική δραστηριότητα, οδηγώντας τελικά σε βελτιωμένο κλάσμα εξώθησης, παρά την αρχική μείωση του κλάσματος εξώθησης.

Μελέτες έχουν δείξει ότι οι β-αναστολείς μειώνουν τον απόλυτο κίνδυνο θανάτου κατά 4,5% σε μια περίοδο 13 μηνών. Εκτός από τη μείωση του κινδύνου θνησιμότητας, ο αριθμός των επισκέψεων στο νοσοκομείο και των νοσηλειών μειώθηκε επίσης στις κλινικές δοκιμές.[36]

Η θεραπευτική χορήγηση β-αναστολέων για συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια θα πρέπει να ξεκινά σε πολύ χαμηλές δόσεις (1/8 του στόχου) με σταδιακή κλιμάκωση της δόσης. Η καρδιά του ασθενούς πρέπει να προσαρμοστεί στη φθίνουσα διέγερση από τις κατεχολαμίνες και να βρει μια νέα ισορροπία σε χαμηλότερο αδρενεργικό ισοζύγιο.[21]

Ανησυχία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επίσημα, οι β-αναστολείς δεν έχουν εγκριθεί για αγχολυτική χρήση από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ.[37] Ωστόσο, πολλές ελεγχόμενες δοκιμές τα τελευταία 25 χρόνια δείχνουν ότι οι β-αναστολείς είναι αποτελεσματικοί στις αγχώδεις διαταραχές, αν και ο μηχανισμός δράσης δεν είναι γνωστός.[38] Τα φυσιολογικά συμπτώματα της απόκρισης πάλης ή φυγής (χτύποι καρδιάς, κρύα/ψυχρά χέρια, αυξημένη αναπνοή, εφίδρωση, κ.λπ.) μειώνονται σημαντικά, επιτρέποντας έτσι στα ανήσυχα άτομα να συγκεντρωθούν στο έργο τους.

Μουσικοί, δημόσιοι ομιλητές, ηθοποιοί και επαγγελματίες χορευτές είναι γνωστό ότι χρησιμοποιούν βήτα-αναστολείς για να αποφύγουν το άγχος της παράστασης, τον τρόμο στη σκηνή και τον τρόμο τόσο κατά τη διάρκεια των ακροάσεων όσο και των δημόσιων παραστάσεων. Η εφαρμογή στον τρόμο σκηνής αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στο The Lancet το 1976 και μέχρι το 1987, μια έρευνα που διεξήχθη από το Διεθνές Συνέδριο Μουσικών Συμφωνικής Ορχήστρας, που εκπροσωπούσε τις 51 μεγαλύτερες ορχήστρες στις Ηνωμένες Πολιτείες, αποκάλυψε ότι το 27% των μουσικών του είχε χρησιμοποιήσει β-αναστολείς και το 70% τα έλαβε από φίλους και όχι από γιατρούς.[39] Οι βήτα-αναστολείς είναι φθηνοί, λέγεται ότι είναι σχετικά ασφαλείς και, αφενός, φαίνεται να βελτιώνουν τις επιδόσεις των μουσικών σε τεχνικό επίπεδο, ενώ μερικοί, όπως ο Μπάρι Γκριν, ο συγγραφέας του "The Inner Game of Music" και ο Ντον Γκριν, ένας πρώην προπονητής καταδύσεων των Ολυμπιακών Αγώνων που διδάσκει στους μαθητές της σχολής Τζούλιαρντ να ξεπερνούν τον σκηνικό τρόμο με φυσικό τρόπο, λέει ότι οι παραστάσεις μπορεί να θεωρηθούν «άψυχες και μη-αυθεντικές».[39]

Χειρουργική επέμβαση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στοιχεία χαμηλής βεβαιότητας δείχνουν ότι η χρήση β-αναστολέων κατά τη διάρκεια της καρδιοχειρουργικής μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο καρδιακών δυσρυθμιών και κολπικής μαρμαρυγής.[40] Ωστόσο, η έναρξη χορήγησής τους κατά τη διάρκεια άλλων τύπων χειρουργικών επεμβάσεων μπορεί να επιδεινώσει τα αποτελέσματα. Για μη καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις, η χρήση β-αναστολέων για την πρόληψη ανεπιθύμητων ενεργειών μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής και εμφράγματος του μυοκαρδίου (στοιχεία πολύ χαμηλής βεβαιότητας), ωστόσο, υπάρχουν στοιχεία μέτριας βεβαιότητας ότι αυτή η προσέγγιση μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο υπότασης.[41] Τα στοιχεία χαμηλής βεβαιότητας υποδηλώνουν ότι οι β-αναστολείς που χρησιμοποιούνται περιεγχειρητικά σε μη καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο βραδυκαρδίας.[41]

Χρήση για βελτίωση απόδοσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επειδή προάγουν χαμηλότερο καρδιακό ρυθμό και μειώνουν τον τρόμο, οι β-αναστολείς έχουν χρησιμοποιηθεί σε επαγγελματικά αθλήματα όπου απαιτείται υψηλή ακρίβεια, όπως η τοξοβολία, η σκοποβολή, το γκολφ[42] και το σνούκερ.[42] Οι βήτα αποκλειστές απαγορεύονται σε ορισμένα αθλήματα από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή.[43] Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, ο ασημένιος Ολυμπιονίκης με πιστόλι 50 μέτρων και χάλκινος Ολυμπιονίκης με αεροβόλο πιστόλι 10 μέτρων Κιμ Γιονγκ-σου βρέθηκε θετικός στην προπρανολόλη και του αφαιρέθηκαν τα μετάλλια.[44]

Για παρόμοιους λόγους, οι β-αναστολείς έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί από χειρουργούς.[45]

Οι κλασικοί μουσικοί χρησιμοποιούν συνήθως βήτα αποκλειστές από τη δεκαετία του 1970 για να μειώσουν τον τρόμο της σκηνής.[46]

Παρενέργειες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου που σχετίζονται με τη χρήση της β-αναστολείς περιλαμβάνουν: ναυτία, διάρροια, βρογχόσπασμο, δύσπνοια, κρύα άκρα, παρόξυνση του συνδρόμου Ρεϊνό, βραδυκαρδία, υπόταση, καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιακό αποκλεισμό, κόπωση, ζάλη, αλωπεκία (απώλεια μαλλιών), μη φυσιολογική όραση, παραισθήσεις, αϋπνία, εφιάλτες, σεξουαλική δυσλειτουργία, στυτική δυσλειτουργία ή/και μεταβολή του μεταβολισμού της γλυκόζης και των λιπιδίων. Η μικτή θεραπεία με α1/β ανταγωνιστές συνδέεται επίσης συχνά με ορθοστατική υπόταση. Η θεραπεία με καρβεδιλόλη συνήθως σχετίζεται με οίδημα.[47] Λόγω της υψηλής διείσδυσης στον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, οι λιπόφιλοι β-αναστολείς, όπως η προπρανολόλη και η μετοπρολόλη, είναι πιο πιθανό από άλλους λιγότερο λιπόφιλους β-αναστολείς να προκαλέσουν διαταραχές ύπνου, όπως αϋπνία, ζωντανά όνειρα και εφιάλτες.[48]

Ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με δράση ανταγωνιστή β2-αδρενεργικού υποδοχέα (βρογχόσπασμος, περιφερική αγγειοσυστολή, αλλοίωση του μεταβολισμού γλυκόζης και λιπιδίων) είναι λιγότερο κοινές στις β1 εκλεκτικές (συχνά αναφέρονται ως «καρδιοεκλεκτικές») ουσίες, αλλά εκλεκτικότητα υποδοχέα ελαττώνεται σε υψηλότερες δόσεις. Ο βήτα αποκλεισμός, ειδικά του υποδοχέα βήτα-1 στην πυκνή κηλίδα, αναστέλλει την απελευθέρωση ρενίνης, μειώνοντας έτσι την απελευθέρωση αλδοστερόνης. Αυτό προκαλεί υπονατριαιμία και υπερκαλιαιμία.

Υπογλυκαιμία μπορεί να εμφανιστεί με τον βήτα αποκλεισμό επειδή οι β2-αδρενοϋποδοχείς διεγείρουν φυσιολογικά τη διάσπαση του γλυκογόνου (γλυκογονόλυση) στο ήπαρ και την απελευθέρωση της ορμόνης γλυκαγόνης από το πάγκρεας, που συνεργάζονται για να αυξήσουν τη γλυκόζη στο πλάσμα. Επομένως, ο αποκλεισμός των β2-αδρενοϋποδοχέων μειώνει τη γλυκόζη στο πλάσμα. Οι β1-αναστολείς έχουν λιγότερες μεταβολικές παρενέργειες σε διαβητικούς ασθενείς. Ωστόσο, ο γρήγορος καρδιακός ρυθμός που χρησιμεύει ως προειδοποιητικό σημάδι για χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα λόγω λήψης ινσουλίνης μπορεί να συγκαλυφθεί, με αποτέλεσμα την έλλειψη επίγνωσης της υπογλυκαιμίας. Αυτό ονομάζεται άγνοια υπογλυκαιμίας που προκαλείται από βήτα αποκλειστές. Επομένως, οι β-αναστολείς πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή σε διαβητικούς.[49]

Μια μελέτη του 2007 αποκάλυψε ότι τα διουρητικά και οι β-αναστολείς που χρησιμοποιούνται για την υπέρταση αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδους διαβήτη στον ασθενή, ενώ οι αναστολείς ΜΕΑ και οι ανταγωνιστές των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ (αναστολείς των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης) στην πραγματικότητα μειώνουν τον κίνδυνο διαβήτη.[50] Οι κλινικές οδηγίες στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά όχι στις Ηνωμένες Πολιτείες, απαιτούν την αποφυγή των διουρητικών και των β-αναστολέων ως θεραπείας πρώτης γραμμής της υπέρτασης λόγω του κινδύνου διαβήτη.[51]

Οι β-αναστολείς δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται στη θεραπεία της εκλεκτικής υπερδοσολογίας με α-αδρενεργικούς αγωνιστές. Ο αποκλεισμός μόνο των υποδοχέων βήτα αυξάνει την αρτηριακή πίεση, μειώνει τη ροή αίματος στα στεφανιαία αγγεία, τη λειτουργικότητα της αριστερής κοιλίας της καρδιάς και την καρδιακή παροχή και την αιμάτωση των ιστών, αφήνοντας αδιάκοπη τη διέγερση του άλφα-αδρενεργικού συστήματος. Οι βήτα αποκλειστές με λιπόφιλες ιδιότητες και διείσδυση στο ΚΝΣ, όπως η μετοπρολόλη και η λαβεταλόλη, μπορεί να είναι χρήσιμοι για τη θεραπεία της τοξικότητας του ΚΝΣ και της καρδιαγγειακής τοξικότητας από υπερβολική δόση μεθαμφεταμίνης.[52] Ο μικτός α- και βήτα-αναστολέας λαβεταλόλη είναι ιδιαίτερα χρήσιμος για τη θεραπεία της ταυτόχρονης ταχυκαρδίας και υπέρτασης που προκαλείται από τη μεθαμφεταμίνη.[53] Το φαινόμενο της «ανεμπόδιστης διέγερσης άλφα» δεν έχει αναφερθεί με τη χρήση β-αναστολέων για τη θεραπεία της τοξικότητας από τη μεθαμφεταμίνη.[53] Άλλα κατάλληλα αντιυπερτασικά φάρμακα που πρέπει να χορηγούνται κατά τη διάρκεια υπερτασικής κρίσης που προκύπτει από υπερδοσολογία διεγερτικών είναι αγγειοδιασταλτικά όπως η νιτρογλυκερίνη, τα διουρητικά όπως η φουροσεμίδη και οι άλφα αποκλειστές όπως η φαιντολαμίνη.[54]

Αντενδείξεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι αντενδείξεις των β-αναστολέων περιλαμβάνουν:

Άσθμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι οδηγίες του 2007 για το άσθμα από το Εθνικό Ινστιτούτο Καρδιάς, Πνεύμονα και Αίματος (NHLBI) συνιστούν τη χρήση μη εκλεκτικών β-αναστολέων σε ασθματικούς, ενώ επιτρέπουν τη χρήση καρδιοεκλεκτικών β-αναστολέων.[55] :182

Ο καρδιοεκλεκτικός β-αναστολέας (β1 αναστολείς), εάν πραγματικά απαιτείται, μπορεί να συνταγογραφηθεί με την ελάχιστη δυνατή δόση σε άτομα με ήπια έως μέτρια αναπνευστικά συμπτώματα.[56][57] Οι β2-αγωνιστές μπορεί κάπως να μετριάσουν τον επαγόμενο από β-αποκλειστές βρογχόσπασμο και περισσότερο αποτελεσματικοί στην αναστροφή του επαγώμενου από επιλεκτικούς β-αποκλειστές σε σχέση με μη εκλεκτικούς β-αποκλειστές.[56]

Τοξικότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η γλυκαγόνη, που χρησιμοποιείται στη θεραπεία υπερδοσολογίας,[58][59] αυξάνει τη δύναμη των καρδιακών συσπάσεων, αυξάνει το ενδοκυτταρικό cAMP και μειώνει τη νεφρική αγγειακή αντίσταση. Ως εκ τούτου, είναι χρήσιμη σε ασθενείς με καρδιοτοξικότητα από β-αναστολείς.[60][61] Η τοποθέτηση καρδιακού βηματοδότη συνήθως προορίζεται για ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακολογική θεραπεία.

Ανταγωνισμός β-υποδοχέων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η διέγερση των β1 υποδοχέων από την επινεφρίνη και τη νορεπινεφρίνη επάγει θετική χρονότροπη και ινότροπη δράση στην καρδιά και αυξάνει την ταχύτητα της καρδιακής αγωγιμότητας και τον αυτοματισμό.[62] Η διέγερση των β1 υποδοχέων στο νεφρό προκαλεί απελευθέρωση ρενίνης.[63] Η διέγερση των β2 υποδοχέων προκαλεί χάλαση των λείων μυών,[64] επάγει τον τρόμος σε σκελετικούς μύες,[65] και αύξηση της γλυκογονόλυσης στο ήπαρ και στους σκελετικούς μύες.[66] Η διέγερση των β3 υποδοχέων προκαλεί λιπόλυση.[67]

Οι βήτα αποκλειστές αναστέλλουν αυτές τις φυσιολογικές συμπαθητικές δράσεις.[3] Μειώνουν την επίδραση του ενθουσιασμού ή της σωματικής άσκησης στον καρδιακό ρυθμό και τη δύναμη της καρδιακής συστολής,[68] και επίσης τον τρόμο,[69] και τη διάσπαση του γλυκογόνου. Οι β-αναστολείς μπορεί να έχουν συσταλτική επίδραση στους βρόγχους των πνευμόνων, πιθανώς επιδεινώνοντας ή προκαλώντας συμπτώματα άσθματος.[70]

Δεδομένου ότι οι β 2 αδρενεργικοί υποδοχείς μπορεί να προκαλέσει διαστολή των αγγειακών λείων μυών, οι βήτα αποκλειστές μπορεί να προκαλέσουν κάποια αγγειοσυστολή. Ωστόσο, η επίδραση αυτή τείνει να είναι μικρή επειδή η δραστηριότητα των β2 υποδοχέων επισκιάζεται από την πιο κυρίαρχη αγγειοσυσταλτική δράση των α1 υποδοχέων. Με διαφορά η μεγαλύτερη επίδραση των β-αναστολέων παραμένει στην καρδιά. Οι νεότεροι β-αναστολείς τρίτης γενιάς μπορούν να προκαλέσουν αγγειοδιαστολή μέσω αποκλεισμού των άλφα-αδρενεργικών υποδοχέων.[71]

Αντίστοιχα, οι μη εκλεκτικοί β-αναστολείς αναμένεται να έχουν αντιυπερτασικά αποτελέσματα.[72] Ο κύριος αντιυπερτασικός μηχανισμός των β-αναστολέων είναι ασαφής, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει μείωση της καρδιακής παροχής (λόγω αρνητικών χρονοτροπικών και ινότροπων επιδράσεων).[73] Μπορεί επίσης να οφείλεται στη μείωση της απελευθέρωσης ρενίνης από τα νεφρά και σε επίδραση στο κεντρικό νευρικό σύστημα για τη μείωση της συμπαθητικής δραστηριότητας (για εκείνους τους β-αναστολείς που διαπερνούν τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, π.χ. προπρανολόλη).

Ανταγωνισμός α1 υποδοχέων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ορισμένοι β-αναστολείς (π.χ., λαβεταλόλη και καρβεδιλόλη ) εμφανίζουν μικτό ανταγωνισμό τόσο των β- όσο και των α 1 - αδρενεργικών υποδοχέων, η οποία παρέχει πρόσθετη αγγειοδιασταλτική δράση στα αρτηριόλια.[74][75]

Παραδείγματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διχλωροϊσοπρεναλίνη, ο πρώτος β-αναστολέας

Μη εκλεκτικοί παράγοντες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι μη εκλεκτικοί β-αναστολείς εμφανίζουν ανταγωνισμό β1 και β2.[76]

β1-εκλεκτικοί παράγοντες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι β1-εκλεκτικοί β-αναστολείς είναι επίσης γνωστοί ως καρδιοεκλεκτικοί β-αναστολείς.[76] Φαρμακολογικά, ο βήτα αποκλεισμός των υποδοχέων Β1 στην καρδιά δρα στο cAMP. Η λειτουργία του cAMP ως δεύτερου αγγελιοφόρου στο καρδιακό κύτταρο είναι ότι φωσφορυλιώνει το LTCC και τον υποδοχέα της ρυανοδίνης για να αυξήσει τα ενδοκυτταρικά επίπεδα ασβεστίου και να προκαλέσει συστολή. Ο βήτα αποκλεισμός του υποδοχέα Β1 αναστέλλει το cAMP από τη φωσφορυλίωση και μειώνει το ιονοτροφικό και χρονότροπο αποτέλεσμα. Τα φάρμακα μπορεί να είναι καρδιοεκλεκτικά ή να δρουν μόνο στους υποδοχείς Β1 στην καρδιά, αλλά εξακολουθούν να έχουν εγγενή συμπαθομιμητική δράση.

β2-εκλεκτικοί παράγοντες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Βουταξαμίνη[82]
  • ICI-118,551[83]

β3-εκλεκτικοί παράγοντες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

β1 εκλεκτικοί ανταγωνιστές και β3 αγωνιστές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άλλες δράσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι βήτα αποκλειστές, λόγω του ανταγωνισμού τους στους βήτα-1 αδρενεργικούς υποδοχείς, αναστέλλουν τόσο τη σύνθεση νέας μελατονίνης όσο και την έκκρισή της από την επίφυση. Οι νευροψυχιατρικές παρενέργειες ορισμένων β-αναστολέων (π.χ. διαταραχή ύπνου, αϋπνία) μπορεί να οφείλονται σε αυτή την επίδραση.[85]

Ορισμένες προκλινικές και κλινικές έρευνες δείχνουν ότι ορισμένοι β-αναστολείς μπορεί να είναι ωφέλιμοι για τη θεραπεία του καρκίνου.[86][87] Ωστόσο, άλλες μελέτες δεν δείχνουν συσχέτιση μεταξύ της επιβίωσης του καρκίνου και της χρήσης β-αναστολέων.[88][89] Επίσης, μια μετα-ανάλυση του 2017 απέτυχε να δείξει όφελος για τη χρήση β-αναστολέων στον καρκίνο του μαστού.[90]

Οι β-αναστολείς έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της σχιζοειδούς διαταραχής προσωπικότητας.[91] Ωστόσο, υπάρχουν περιορισμένα στοιχεία που υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα της χρήσης συμπληρωματικών β-αναστολέων επιπλέον των αντιψυχωσικών φαρμάκων για τη θεραπεία της σχιζοφρένειας.[92]

Οι σκιαγραφικοί παράγοντες δεν αντενδείκνυνται σε όσους λαμβάνουν β-αναστολείς.[93]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «beta Blockade after myocardial infarction: systematic review and meta regression analysis». BMJ 318 (7200): 1730–7. June 1999. doi:10.1136/bmj.318.7200.1730. PMID 10381708. 
  2. «2014 evidence-based guideline for the management of high blood pressure in adults: report from the panel members appointed to the Eighth Joint National Committee (JNC 8)». JAMA 311 (5): 507–20. February 2014. doi:10.1001/jama.2013.284427. PMID 24352797. 
  3. 3,0 3,1 Current Cardiovascular Drugs. Current Science Group. 2005. σελ. 152. ISBN 978-1-57340-221-7. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2010. 
  4. 4,0 4,1 4,2 Pharmacotherapeutics for advanced practice: a practical approach. Lippincott Williams & Wilkins. 2006. σελ. 205. ISBN 978-0-7817-5784-3. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2010. 
  5. Current Cardiovascular Drugs. Current Science Group. 2005. σελ. 153. ISBN 978-1-57340-221-7. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2010. 
  6. «Genetic variation in the beta 3-adrenergic receptor and an increased capacity to gain weight in patients with morbid obesity». The New England Journal of Medicine 333 (6): 352–4. August 1995. doi:10.1056/NEJM199508103330605. PMID 7609752. 
  7. «Sir James Black, OM». The Telegraph. 23 March 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις March 27, 2010. https://web.archive.org/web/20100327031442/http://www.telegraph.co.uk/news/obituaries/medicine-obituaries/7507080/Sir-James-Black-OM.html. Ανακτήθηκε στις 25 March 2010. 
  8. «Combination of calcium channel blockers and beta blockers for patients with exercise-induced angina pectoris: a double-blind parallel-group comparison of different classes of calcium channel blockers. The Netherlands Working Group on Cardiovascular Research (WCN)». Angiology 50 (6): 447–54. June 1999. doi:10.1177/000331979905000602. PMID 10378820. 
  9. «Sir James Black and propranolol. The role of the basic sciences in the history of cardiovascular pharmacology». Texas Heart Institute Journal 24 (4): 336–42. 1997. PMID 9456487. 
  10. «Beta-blockers for hypertension». The Cochrane Database of Systematic Reviews 1: CD002003. January 2017. doi:10.1002/14651858.CD002003.pub5. PMID 28107561. 
  11. «First-line drugs inhibiting the renin angiotensin system versus other first-line antihypertensive drug classes for hypertension». The Cochrane Database of Systematic Reviews 2018 (11): CD008170. November 2018. doi:10.1002/14651858.CD008170.pub3. PMID 30480768. 
  12. «Calcium channel blockers versus other classes of drugs for hypertension». The Cochrane Database of Systematic Reviews (8): CD003654. August 2010. doi:10.1002/14651858.CD003654.pub4. PMID 20687074. 
  13. «Beta-blockers for hypertension». The Cochrane Database of Systematic Reviews 1: CD002003. January 2017. doi:10.1002/14651858.cd002003.pub5. PMID 28107561. 
  14. Cleophas, Ton (1995). Beta-blockers in hypertension and angina pectoris: different compounds, different strategies. Kluwer Academic Publishers. ISBN 978-0-7923-3516-0. 
  15. Khan, M.I. Gabriel (2007). Cardia Drug Therapy. Humana Press. ISBN 978-1-59745-238-0. 
  16. 16,0 16,1 16,2 16,3 16,4 Katzung, Bertram (2018). Basic & Clinical Pharmacology. McGraw-Hill. ISBN 9781259641152. 
  17. «[Treatment of atrial fibrillation in every days [sic] practice] [Treatment of atrial fibrillation in everyday practice]». Der Internist 49 (12): 1437–42, 1444–45. December 2008. doi:10.1007/s00108-008-2152-6. PMID 19020848. 
  18. «Medications for Arrhythmia». www.heart.org (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2019. 
  19. «Beta Blocker Therapy». American College of Cardiology. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2019. 
  20. «Essential Tremor Medications». Cleveland Clinic (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2019. 
  21. 21,0 21,1 Goodman & Gilman's: The Pharmacological Basic of Therapeutics. McGraw-Hill. 2018. ISBN 9781259584732. 
  22. Shen, Howard (2008). Illustrated Pharmacology Memory Cards: PharMnemonics. Minireview. σελ. 15. ISBN 978-1-59541-101-3. 
  23. «Preventive Treatment of Migraine in Adults». www.uptodate.com. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2019. 
  24. «Mitral Valve Prolapse». Mayo Clinic. 6 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2019. 
  25. «Acute myocardial infarction: Role of beta blocker therapy». www.uptodate.com. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2019. 
  26. «Pheochromocytoma Medication: Alpha Blockers, Antihypertensives, BPH, Alpha Blocker, Vasodilators, Beta Blockers, Nonselective, Beta Blockers, Beta1 Selective, Antihypertensives, Other, Radiopharmaceuticals». emedicine.medscape.com. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2019. 
  27. 27,0 27,1 «Vanderbilt Autonomic Dysfunction Center – Propranolol (Beta Blocker)». ww2.mc.vanderbilt.edu – Vanderbilt Health Institute. Nashville, TN. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2019. 
  28. «Theophylline Poisoning». www.uptodate.com. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2019. 
  29. «When Beta Blockers Are Used». www.myoclinic.org. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2021. 
  30. Bouri, Sonia; Shun-Shin, Matthew James; Cole, Graham D; Mayet, Jamil; Francis, Darrel P (2014-03-15). «Meta-analysis of secure randomised controlled trials of β-blockade to prevent perioperative death in non-cardiac surgery». Heart 100 (6): 456–64. doi:10.1136/heartjnl-2013-304262. ISSN 1355-6037. PMID 23904357. 
  31. «Perioperative beta-blockers for preventing surgery-related mortality and morbidity». The Cochrane Database of Systematic Reviews 9 (9): CD004476. March 2018. doi:10.1002/14651858.CD004476.pub3. PMID 29533470. 
  32. «Effects of controlled-release metoprolol on total mortality, hospitalizations, and well-being in patients with heart failure: the Metoprolol CR/XL Randomized Intervention Trial in congestive heart failure (MERIT-HF). MERIT-HF Study Group». JAMA 283 (10): 1295–302. March 2000. doi:10.1001/jama.283.10.1295. PMID 10714728. 
  33. «Bisoprolol for the treatment of chronic heart failure: a meta-analysis on individual data of two placebo-controlled studies – CIBIS and CIBIS II. Cardiac Insufficiency Bisoprolol Study». American Heart Journal 143 (2): 301–07. February 2002. doi:10.1067/mhj.2002.120768. PMID 11835035. https://archive.org/details/sim_american-heart-journal_2002-02_143_2/page/301. 
  34. «Effect of carvedilol on the morbidity of patients with severe chronic heart failure: results of the carvedilol prospective randomized cumulative survival (COPERNICUS) study». Circulation 106 (17): 2194–99. October 2002. doi:10.1161/01.CIR.0000035653.72855.BF. PMID 12390947. 
  35. «Use of beta-blockers and ivabradine in heart failure with reduced ejection fraction». www.uptodate.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2015. 
  36. «Beta-blockers: new standard therapy for heart failure». Mayo Clinic Proceedings 77 (8): 839–45; quiz 845–46. August 2002. doi:10.4065/77.8.839. PMID 12173717. https://archive.org/details/sim_mayo-clinic-proceedings_2002-08_77_8/page/839. 
  37. «Clinical practice. Social anxiety disorder». The New England Journal of Medicine 355 (10): 1029–36. September 2006. doi:10.1056/NEJMcp060145. PMID 16957148. 
  38. «Anxiolytics not acting at the benzodiazepine receptor: beta blockers». Progress in Neuro-Psychopharmacology & Biological Psychiatry 16 (1): 17–26. January 1992. doi:10.1016/0278-5846(92)90004-X. PMID 1348368. 
  39. 39,0 39,1 Tindall, Blair (October 17, 2004). «Better Playing Through Chemistry». The New York Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις August 26, 2015. https://web.archive.org/web/20150826190339/https://www.nytimes.com/2004/10/17/arts/music/better-playing-through-chemistry.html. 
  40. Blessberger, Hermann; Lewis, Sharon R.; Pritchard, Michael W.; Fawcett, Lizzy J.; Domanovits, Hans; Schlager, Oliver; Wildner, Brigitte; Kammler, Juergen και άλλοι. (2019-09-23). «Perioperative beta-blockers for preventing surgery-related mortality and morbidity in adults undergoing cardiac surgery». The Cochrane Database of Systematic Reviews 9: CD013435. doi:10.1002/14651858.CD013435. ISSN 1469-493X. PMID 31544227. 
  41. 41,0 41,1 Blessberger, Hermann; Lewis, Sharon R.; Pritchard, Michael W.; Fawcett, Lizzy J.; Domanovits, Hans; Schlager, Oliver; Wildner, Brigitte; Kammler, Juergen και άλλοι. (2019-09-26). «Perioperative beta-blockers for preventing surgery-related mortality and morbidity in adults undergoing non-cardiac surgery». The Cochrane Database of Systematic Reviews 9: CD013438. doi:10.1002/14651858.CD013438. ISSN 1469-493X. PMID 31556094. 
  42. 42,0 42,1 Tim Glover. «Golf: O'Grady says players use beta-blockers: Drugs 'helped win majors'». The Independent. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις September 25, 2015. https://web.archive.org/web/20150925223906/http://www.independent.co.uk/sport/golf-ogrady-says-players-use-betablockers-drugs-helped-win-majors-1368307.html. Ανακτήθηκε στις 2017-03-28. 
  43. World Anti-Doping Agency (19 Σεπτεμβρίου 2005). «The World Anti-Doping Code: The 2006 Prohibited List International Standard» (PDF). World Anti-Doping Agency. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 11 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2017. 
  44. Scott, Matt (15 August 2008). «Olympics: North Korea's Kim Jong-su loses medals after positive drugs test» (στα αγγλικά). The Guardian (Guardian News and Media Limited). https://www.theguardian.com/sport/2008/aug/15/olympics2008.drugsinsport. Ανακτήθηκε στις 7 March 2018. 
  45. «The effect of propranolol versus placebo on resident surgical performance». Transactions of the American Ophthalmological Society 96: 283–91; discussion 291–4. 1998. PMID 10360293. 
  46. «Musicians Use Beta Blockers as Performance-Enabling Drugs». WQXR. August 16, 2013. https://www.wqxr.org/story/312920-musicians-use-beta-blockers-relieve-stage-fright/. Ανακτήθηκε στις March 11, 2021. 
  47. Rossi S, επιμ. (2006). Australian Medicines Handbook. Adelaide: Australian Medicines Handbook. 
  48. «Beta-blockers and heart failure». Indian Heart Journal 62 (2): 101–10. 2010. PMID 21180298. 
  49. Beta-Adrenoceptor Antagonists (Beta-Blockers); «CV Pharmacology | Beta-Adrenoceptor Antagonists (Beta-Blockers)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2011. 
  50. «Incident diabetes in clinical trials of antihypertensive drugs: a network meta-analysis». Lancet 369 (9557): 201–7. January 2007. doi:10.1016/S0140-6736(07)60108-1. PMID 17240286. 
  51. «NICE removes beta blockers as first line treatment for hypertension». BMJ 333 (7557): 8. July 2006. doi:10.1136/bmj.333.7557.8-a. PMID 16809680. 
  52. «Methamphetamine Toxicity». Methamphetamine Toxicity. 
  53. 53,0 53,1 «Treatment of toxicity from amphetamines, related derivatives, and analogues: a systematic clinical review». Drug and Alcohol Dependence 150: 1–13. May 2015. doi:10.1016/j.drugalcdep.2015.01.040. PMID 25724076. 
  54. Handly, Neal (16 Δεκεμβρίου 2016). «Toxicity, Amphetamine». Medscape. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2007. 
  55. National Heart, Lung, and Blood Institute (2007). «Expert Panel Report 3 (EPR-3): Guidelines for the Diagnosis and Management of Asthma–Summary Report 2007». The Journal of Allergy and Clinical Immunology 120 (5): S94–S138. doi:10.1016/j.jaci.2007.09.029. https://www.jacionline.org/article/S0091-6749(07)01823-4/fulltext. Ανακτήθηκε στις 2017-12-09. 
  56. 56,0 56,1 Morales, Daniel R.; Jackson, Cathy; Lipworth, Brian J.; Donnan, Peter T.; Guthrie, Bruce (2014). «Adverse Respiratory Effect of Acute β-Blocker Exposure in Asthma». Chest (Elsevier BV) 145 (4): 779–786. doi:10.1378/chest.13-1235. ISSN 0012-3692. PMID 24202435. https://archive.org/details/sim_chest_2014-04_145_4/page/779. 
  57. Salpeter, Shelley R.; Ormiston, Thomas M.; Salpeter, Edwin E. (2002-11-05). «Cardioselective β-Blockers in Patients with Reactive Airway Disease». Annals of Internal Medicine (American College of Physicians) 137 (9): 715–25. doi:10.7326/0003-4819-137-9-200211050-00035. ISSN 0003-4819. PMID 12416945. 
  58. «Beta blocker overdose with propranolol and with atenolol». Annals of Emergency Medicine 14 (2): 161–3. February 1985. doi:10.1016/S0196-0644(85)81081-7. PMID 2857542. 
  59. «Toxicity, Beta-blocker: Treatment & Medication – eMedicine Emergency Medicine». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2009. 
  60. John Gualtier. «Beta-Adrenergic Blocker Poisoning» (PDF). Courses.ahc.umn.edu. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2017. 
  61. USMLE WORLD 2009 Step1, Pharmacology, Q85
  62. Perez, Dianne M. (2006). The Adrenergic Receptors in the 21st Century. Humana Press. σελ. 135. ISBN 978-1-58829-423-4. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2010. 
  63. Jameson, J. Larry· Loscalzo, Joseph (2010). Harrison's Nephrology and Acid-Base Disorders. McGraw-Hill Companies. σελ. 215. ISBN 978-0-07-166339-7. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2010. 
  64. O'Donnell, John M.· Nácul, Flávio E. (2009). Surgical Intensive Care Medicine. Springer. σελ. 47. ISBN 978-0-387-77892-1. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2010. 
  65. «Skeletal muscle tremor and the influence of adrenergic drugs». The Journal of Asthma 27 (1): 11–20. 1990. doi:10.3109/02770909009073289. PMID 1968452. 
  66. Reents, Stan (2000). Sport and exercise pharmacology. Human Kinetics. σελ. 19. ISBN 978-0-87322-937-1. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2010. 
  67. Martini, Frederic H. (2005). Anatomy and Physiology. Pearson Education. σελ. 394. ISBN 978-0-8053-5947-3. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2010. 
  68. Khan, M. I. Gabriel (2006). Encyclopedia of Heart Diseases. Elsevier. σελ. 160. ISBN 978-0-12-406061-6. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2010. 
  69. Lamster, Ira B., επιμ. (2008). Improving Oral Health for the Elderly: An Interdisciplinary Approach. New York: Springer. σελ. 87. ISBN 978-0-387-74337-0. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2010. 
  70. Rothfeld, Glenn S.· Romaine, Deborah S. (2005). The Encyclopedia of Men's Health. Amaranth. σελ. 48. ISBN 978-0-8160-5177-9. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2010. 
  71. Manger, William Muir· Gifford, Ray Wallace (2001). 100 Questions and Answers about Hypertension. Blackwell Science. σελ. 106. ISBN 978-0-632-04481-8. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2010. beta blockers dilation of blood vessels. 
  72. Hurst, J.W. (1997). Schlant, Robert C., επιμ. Hurst's the Heart. 2. Blackwell Science. σελ. 1564. ISBN 978-0-07-912951-2. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2010. 
  73. Reid, J.L. (2001). Lecture notes on clinical pharmacology. 6. Blackwell Science. σελ. 76. ISBN 978-0-632-05077-2. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2011. 
  74. «Labetalol Hydrochloride Monograph for Professionals». Drugs.com. American Society of Health-System Pharmacists. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2019. 
  75. «Coreg - Food and Drug Administration» (PDF). 
  76. 76,00 76,01 76,02 76,03 76,04 76,05 76,06 76,07 76,08 76,09 76,10 76,11 76,12 76,13 76,14 76,15 76,16 «Comparison of Oral Beta-Blockers». pharmacist.therapeuticresearch.com. Therapeutic Research Center. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2017.  Σφάλμα αναφοράς: Invalid <ref> tag; name "PharmLetter BB Table" defined multiple times with different content
  77. «Beta-blocking agents with vasodilator activity». Journal of Hypertension Supplement 11 (4): S37–40. June 1993. doi:10.1097/00004872-199306003-00009. PMID 8104240. 
  78. «CARTEOLOL». pubchem.ncbi.nlm.nih.gov (στα Αγγλικά). U.S. National Library of Medicine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2017. 
  79. «oxprenolol». pubchem.ncbi.nlm.nih.gov (στα Αγγλικά). U.S. National Library of Medicine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2017. 
  80. «Celiprolol». pubchem.ncbi.nlm.nih.gov (στα Αγγλικά). U.S. National Library of Medicine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2017. 
  81. «Esmolol, an ultrashort-acting, selective beta 1-adrenoceptor antagonist: pharmacodynamic and pharmacokinetic properties». European Journal of Clinical Pharmacology 46 (5): 399–404. 1994. doi:10.1007/BF00191900. PMID 7957532. https://archive.org/details/sim_european-journal-of-clinical-pharmacology_1994-06_46_5/page/399. 
  82. «Butaxamine». pubchem.ncbi.nlm.nih.gov (στα Αγγλικά). U.S. National Library of Medicine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2017. 
  83. «ICI 118551». ChEBI (στα Αγγλικά). 
  84. «SR 59230A». pubchem.ncbi.nlm.nih.gov (στα Αγγλικά). U.S. National Library of Medicine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2017. 
  85. «Night-time exogenous melatonin administration may be a beneficial treatment for sleeping disorders in beta blocker patients». Journal of Cardiovascular Disease Research 2 (3): 153–5. July 2011. doi:10.4103/0975-3583.85261. PMID 22022142. 
  86. «Inhibition of β2-adrenergic receptor reduces triple-negative breast cancer brain metastases: The potential benefit of perioperative β-blockade». Oncology Reports 35 (6): 3135–42. June 2016. doi:10.3892/or.2016.4710. PMID 27035124. 
  87. «Beta blocker use correlates with better overall survival in metastatic melanoma patients and improves the efficacy of immunotherapies in mice». Oncoimmunology 7 (3): e1405205. 2018. doi:10.1080/2162402X.2017.1405205. PMID 29399407. 
  88. «β-Blocker use and all-cause mortality of melanoma patients: results from a population-based Dutch cohort study». European Journal of Cancer 49 (18): 3863–71. December 2013. doi:10.1016/j.ejca.2013.07.141. PMID 23942335. 
  89. «Beta-blocker usage and prostate cancer survival: a nested case-control study in the UK Clinical Practice Research Datalink cohort». Cancer Epidemiology 38 (3): 279–85. June 2014. doi:10.1016/j.canep.2014.03.011. PMID 24786858. 
  90. «Is Beta-Blocker Use Beneficial in Breast Cancer? A Meta-Analysis». Oncology 92 (5): 264–268. 2017. doi:10.1159/000455143. PMID 28132057. 
  91. Sonny Joseph (1997). "Chapter 3, Schizoid Personality Disorder". Personality Disorders: New Symptom-Focused Drug Therapy. Psychology Press. pp. 45–56. (ISBN 9780789001344).
  92. Shek, Elena; Bardhan, Sabyasachi; Cheine, Maxim V; Ahonen, Juha; Wahlbeck, Kristian (στα αγγλικά). Beta-blocker supplementation of standard drug treatment for people with schizophrenia. doi:10.1002/14651858.CD000234. https://www.cochrane.org/CD000234/SCHIZ_beta-blocker-supplementation-of-standard-drug-treatment-for-people-with-schizophrenia. Ανακτήθηκε στις 2019-08-09. 
  93. «Beta blockers and intravenous roentgen contrast materials: Which risks do exist?». European Journal of Internal Medicine 35: e17–e18. November 2016. doi:10.1016/j.ejim.2016.08.003. PMID 27531627. https://boris.unibe.ch/92578/7/Manuscript.pdf.