Αχιλλέας Πρωτοσύγγελλος
| Αχιλλέας Πρωτοσύγγελλος | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 1 Ιανουαρίου 1879 |
| Θάνατος | 15 Δεκεμβρίου 1943 Αθήνα |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | στρατιωτικός |
| Στρατιωτική σταδιοδρομία | |
| Βαθμός/στρατός | αντιστράτηγος |
| Πόλεμοι/μάχες | Βαλκανικοί Πόλεμοι και Μικρασιατική Εκστρατεία |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Αχιλλέας Πρωτοσύγγελλος (1879–1943) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού που πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Μικρασιατική Εκστρατεία και έφτασε στο βαθμό του αντιστράτηγου.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γεννημένος στη Λάρισα την 1η Ιανουαρίου 1879, κατατάχθηκε εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό το 1901, αφού τελείωσε το σχολείο. [1]Στη συνέχεια εισήλθε στη Σχολή Υπαξιωματικών και το 1909 έλαβε τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού Πεζικού. Ήταν συμμαθητής του Νικολάου Πλαστήρα, με τον οποίο έγινε στενός φίλος. Συμμετείχε στο Πραξικόπημα του Γουδί της ίδιας χρονιάς. [1]
Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο του 1912-13 υπηρέτησε ως επιτελής στο 4ο Σύνταγμα Πεζικού και στην Ταξιαρχία Μετσόβου της Στρατιάς Ηπείρου. Συμμετείχε στον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο ως διοικητής λόχου στο 4ο Σύνταγμα και πολέμησε στις μάχες του Κιλκίς και του Φαραγγιού της Κρέσνας. Ως ένθερμος οπαδός του Ελευθερίου Βενιζέλου, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και του Εθνικού Διχασμού εντάχθηκε στην Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας και πολέμησε στο Μακεδονικό μέτωπο το 1916-18. Η κορυφαία στιγμή του ήταν η νίκη στη Μάχη του Σκρα τον Μάιο του 1918, όπου συμμετείχε ως αρχηγός του επιτελείου της Μεραρχίας Αρχιπελάγους. Για την υπηρεσία του προήχθη από Ταγματάρχη σε Αντισυνταγματάρχη.
Το 1919 ο Πρωτοσύγγελος συμμετείχε στην ανεπιτυχή συμμαχική επέμβαση στην Ουκρανία, προτού πάει να υπηρετήσει στο επιτελείο της Στρατιάς της Μικράς Ασίας, όπου ήταν μεταξύ των σχεδιαστών της ελληνικής θερινής επίθεσης του 1920, η οποία οδήγησε στην κατάληψη της Προύσας. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε στη διοίκηση του 3ου Συντάγματος Πεζικού (που αργότερα μετονομάστηκε σε 48ο Σύνταγμα), μια θέση που κατείχε μέχρι την ήττα και την κατάρρευση του ελληνικού μετώπου τον Αύγουστο του 1922. Στην επακόλουθη υποχώρηση προς τις ακτές της Μικράς Ασίας, κατάφερε να εκκενώσει με επιτυχία τη μονάδα του στη Λέσβο. Ο Πρωτοσύγγελος ήταν μεταξύ των ηγετών της Επανάστασης της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 και έγινε ένα από τα δώδεκα μέλη της Επαναστατικής Επιτροπής.[2]:386.
Διετέλεσε Υπουργός Δημόσιας Τάξης το 1924, Γενικός Επιθεωρητής Πεζικού (1926), Διοικητής της 2ης Μεραρχίας Πεζικού (1926–28) και της Φρουράς Αθηνών (1929), προτού γίνει Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Στρατιωτικών (1930–34), Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (1934–35) και τέλος Διοικητής της Ανώτατης Σχολής Πολέμου (1935–36). Αποστρατεύτηκε στις 16 Ιουλίου 1936 με τον βαθμό του Υποστράτηγου.[1]
Αντίπαλος του επακόλουθου δικτατορικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου του στρατηγού Ιωάννη Μεταξά, ο Πρωτοσύγγελος εντάχθηκε στη Μυστική Επαναστατική Οργάνωση (ΜΕΟ), η οποία στόχευε στην ανατροπή του καθεστώτος.
Προσωπική ζωή και Θάνατος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Πρωτοσύγγελος ήταν παντρεμένος, αλλά πέθανε άτεκνος στο σπίτι του στην Αθήνα στις 15 Δεκεμβρίου 1943, κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας από τον Άξονα.[1]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 «Η οικογένεια Πρωτοσύγκελου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2015.
- ↑ Τριαντάφυλος Α. Γεροζήσης, Το Σώμα των αξιωματικών και η θέση του στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία (1821—1975), εκδ. Δωδώνη, ISBN 960-248-794-1
