Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ
António de Oliveira Salazar
Antonio Salazar-1.jpg
Πρωθυπουργός της Πορτογαλίας
Περίοδος
5 Ιουλίου 1932 – 27 Σεπτεμβρίου 1968
Διάδοχος Μαρσέλο Καετάνο
Πρόεδρος της Πορτογαλίας
Περίοδος
18 Απριλίου 1951 – 9 Αυγούστου 1951
Προκάτοχος Όσκαρ Καρμόνα
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 28 Απριλίου 1889
Πορτογαλία
Θάνατος 27 Ιουλίου 1970 (81 ετών)
Λισαβόνα, Πορτογαλία
Σπουδές Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα
Επάγγελμα Πολιτικός
Πανεπιστημιακός καθηγητής
Θρήσκευμα Καθολική Εκκλησία
Υπογραφή Firma de António de Oliveira Salazar.svg

Ο Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ (António de Oliveira Salazar, 28 Απριλίου 188927 Ιουλίου 1970) ήταν Πορτογάλος πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της Πορτογαλίας από το 1932 έως το 1968. Ήταν υπεύθυνος για το «Νέο Κράτος» (Estado Novo), την κορπορατιστική αυταρχική κυβέρνηση που κυβέρνησε την Πορτογαλία μέχρι το 1974.

Η ζωή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γόνος αγροτικής οικογένειας, ο Σαλαζάρ εξελίχθηκε στον υπ' αριθμόν ένα οικονομολόγο της χώρας. Το 1928, το ήδη δικτατορικό καθεστώς της Πορτογαλίας τού προσέφερε το υπουργείο Οικονομικών με απεριόριστες εξουσίες στον τομέα ευθύνης του, ελπίζοντας ότι θα καταφέρει να βάλει τάξη στην τραγική κατάσταση των δημόσιων οικονομικών. Ακολουθώντας πολιτική σκληρής λιτότητας ο Σαλαζάρ πέτυχε το στόχο του και το 1932 διορίστηκε πρωθυπουργός από το στρατηγό Καρμόνα. Την επόμενη χρονιά, ο παντοδύναμος πλέον Σαλαζάρ κήρυξε το "Estado Novo" (Νέο Κράτος), ένα κράμα μουσολινικής "Νέας Τάξης" και αυστηρού καθολικισμού, καταργώντας τα κόμματα. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διατήρησε την ουδετερότητα της Πορτογαλίας, αν και το 1943 πρόσφερε κάποιες διευκολύνσεις στο συμμαχικό ναυτικό στον Ατλαντικό, κερδίζοντας ανέξοδα μια θέση στο στρατόπεδο των νικητών. Ισόβιος εργένης, εξαιρετικά λιτός στην προσωπική του ζωή, ο Σαλαζάρ ήταν πολύ φειδωλός σε δημόσιες εμφανίσεις και διεθνείς συναντήσεις. Δεν ταξίδευε παρά μόνο στη Μαδρίτη για να συσφίξει τις σχέσεις του με το γεωγραφικά και ιδεολογικά γείτονά του Φρανθίσκο Φράνκο. Το 1968, μια σοβαρή εγχείρηση στο κεφάλι τον άφησε διανοητικά ανάπηρο, και διάδοχός του ανέλαβε ο Μαρσέλο Καετάνο -κάτι που δεν έμαθε ποτέ ο Σαλαζάρ, ο οποίος, μέχρι τις τελευταίες του στιγμές, πίστευε ότι εξακολουθούσε να είναι ο απόλυτος άρχων της Πορτογαλίας. Πέθανε σε ηλικία 81 ετών στις 27 Ιουλίου του 1970, όντας ο πολιτικά μακροβιότερος δικτάτορας του 20ού αιώνα[1].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Πεθαίνει ο δικτάτορας Σαλαζάρ, Ιστορικό Λεύκωμα 1970, σελ. 132, Καθημερινή (1998)