Μετάβαση στο περιεχόμενο

Αντόνιο Τεχέρο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Αντόνιο Τεχέρο
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα		Antonio Tejero de la Molina (Ισπανικά)
Γέννηση30  Απριλίου 1932
Alhaurín el Grande
Θάνατος25  Φεβρουαρίου 2026
Alzira
Χώρα πολιτογράφησηςΙσπανία
ΘρησκείαΚαθολικισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙσπανικά
ΣπουδέςGeneral Military Academy
Εθνικό Πανεπιστήμιο Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταguardia civil
αξιωματικός
Αστυνομικοί
πολιτικός
Περίοδος ακμής1951 - 1981
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτική ιδεολογίαΦρανκισμός
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςteniente coronel και ποντπολκόβνικ/Ισπανική Πολιτοφυλακή και χωροφυλακή
Πόλεμοι/μάχεςΑπόπειρα πραξικοπήματος της 23ης Φεβρουαρίου 1981 στην Ισπανία
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Ο Αντόνιο Τεχέρο Μολίνα (Antonio Tejero Molina, 30 Απριλίου 1932 – 25 Φεβρουαρίου 2026) ήταν Ισπανός αντισυνταγματάρχης της Πολιτοφυλακής (Guardia Civil). Υπήρξε η πιο εξέχουσα μορφή της αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος κατά της νεοσύστατης δημοκρατικής ισπανικής κυβέρνησης στις 23 Φεβρουαρίου 1981, όταν εισέβαλε στο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων με 200 ένοπλους πολιτοφύλακες. Για τον λόγο αυτό, καταδικάστηκε σε τριάντα χρόνια φυλάκιση για το έγκλημα της τετελεσμένης στρατιωτικής εξέγερσης, με την επιβαρυντική περίσταση της υποτροπής· είχε προηγουμένως συλληφθεί για τη συμμετοχή του στην αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά την Επιχείρηση Γαλαξίας το 1978.

Πρώτα χρόνια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Τεχέρο γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1932 στο Αλαουρίν ελ Γκράντε, στην επαρχία της Μάλαγα, στην Ισπανία.[1][2] Οι γονείς του είχαν μετακομίσει εκεί λίγο πριν γεννηθεί ο Τεχέρο και ο πατέρας του άρχισε να εργάζεται σε ένα στρατιωτικό φυλάκιο.[3] Η οικογένεια πέρασε εκεί τα πρώτα χρόνια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου.[2]

Στρατιωτική σταδιοδρομία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εισήλθε στην Guardia Civil στη Γενική Στρατιωτική Ακαδημία στη Σαραγόσα στις 23 Ιουλίου 1951.[2] Ο Τεχέρο προήχθη σε υπολοχαγό το 1955, παραμένοντας σε υποχρεωτική άδεια στη Μελίγια.[2] Τον Ιανουάριο του 1956 ανέλαβε οικειοθελώς τη διοίκηση της γραμμής Καπεγιάδες στην Καταλονία.[2] Προήχθη σε λοχαγό το 1958 και τοποθετήθηκε στην επαρχία της Ποντεβέδρα, όπου παρέμεινε μέχρι το 1960, όταν μετατέθηκε, κατόπιν δικού του αιτήματος, στην επαρχία της Μάλαγα.[2]

Το 1963 προήχθη σε ταγματάρχη και υπηρέτησε στο Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια και στο Μπαδαχόθ.[2]

Το 1974 έγινε αντισυνταγματάρχης, υπηρετώντας ως επικεφαλής της Διοίκησης (Comandancia) στη Βασκική επαρχία της Γκιπούθκοα, αλλά αναγκάστηκε να ζητήσει μετάθεση σε άλλη περιοχή όταν έγιναν γνωστές οι δημόσιες δηλώσεις του κατά της βασκικής σημαίας, της Ικουρρίνια.[4][5] Για τα επιτεύγματά του στη Χώρα των Βάσκων και στην καταπολέμηση της ETA, ονομάστηκε Αρχηγός του Επιτελείου Σχεδιασμού της Πολιτοφυλακής στη Μαδρίτη. Όμως, κατά τη διάρκεια της καριέρας του, είχε αρχίσει επίσης να συσσωρεύει ένα ιστορικό ανυπακοής.[6] Οι μαχητές της ETA τοποθετούσαν βόμβες σε Ικουρρίνιες· όταν οι αστυνομικοί προσπαθούσαν να αφαιρέσουν τη σημαία, η οποία είχε απαγορευτεί το 1938 κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Φράνκο, οι βόμβες εξερρήγνυντο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο αρκετών αξιωματικών της Guardia Civil. Όταν η απαγόρευση της Ικουρρίνια ανακλήθηκε το 1977, ο Τεχέρο έστειλε τηλεγράφημα στη Μαδρίτη ρωτώντας αν έπρεπε να αποδώσει τιμές στη σημαία. Στη Μάλαγα, διέταξε ή συμμετείχε ενεργά σε μια στρατιωτική ανάπτυξη γύρω από την πόλη κατά τη διάρκεια της κατάσχεσης μιας σημαίας.[5]

Το 1978 ο Τεχέρο, μαζί με τον αστυνομικό λοχαγό Ρικάρδο Σάενθ δε Ινεστρίγιας Μαρτίνεθ και έναν συνταγματάρχη του Γενικού Επιτελείου Στρατού, του οποίου το όνομα δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ, επιχείρησαν πραξικόπημα, γνωστό ως Επιχείρηση Γαλαξίας. Ο Τεχέρο καταδικάστηκε σε σύντομη ποινή φυλάκισης για στάση μετά την κατάρρευση της απόπειρας. Παρέμεινε στη φυλακή για επτά μήνες και επτά ημέρες.[5]

Απόπειρα πραξικοπήματος του 1981

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 23 Φεβρουαρίου 1981 ο Τεχέρο εισέβαλε στο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, την κάτω βουλή του Ισπανικού Κοινοβουλίου, με 150 μέλη της Guardia Civil και στρατιώτες σε μια απόπειρα πραξικοπήματος, και κράτησε τους βουλευτές ομήρους για περίπου 22 ώρες. Εισέβαλε στην αίθουσα φωνάζοντας τη διαταγή "Ακίνητοι όλοι!" και "Όλοι στο έδαφος!" (¡Quieto todo el mundo! και ¡Al suelo todo el mundo! στα ισπανικά) πριν πυροβολήσει στην οροφή, ωθώντας αρκετούς στρατιώτες να πυροβολήσουν επίσης. Γύρω στα μεσάνυχτα, όταν έγινε σαφές ότι καμία άλλη στρατιωτική μονάδα δεν είχε προσχωρήσει στην απόπειρα πραξικοπήματος, ο Βασιλιάς Χουάν Κάρλος Α΄ απηύθυνε διάγγελμα από την τηλεόραση καταδικάζοντάς το και ζητώντας τη διατήρηση του νόμου και τη συνέχιση της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. Την επόμενη μέρα, οι ηγέτες του πραξικοπήματος παραδόθηκαν και συνελήφθησαν από την αστυνομία.[5][7][8][9]

Η δίκη κατά των συνωμοτών ξεκίνησε στις 19 Φεβρουαρίου 1982 και ο Τεχέρο καταδικάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στις 22 Απριλίου 1983 σε 30 χρόνια φυλάκιση για τετελεσμένη στρατιωτική εξέγερση και την επιβαρυντική περίσταση της υποτροπής. Μια αδελφότητα ζήτησε την απονομή χάριτος, αλλά παρά την υποστήριξη του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η κυβέρνηση την απέρριψε με το σκεπτικό ότι ο Τεχέρο δεν είχε μετανοήσει, κι έτσι παρέμεινε στη φυλακή μέχρι το 1993, οπότε του χορηγήθηκε υφ' όρον απόλυση.[10][11]

Ζωή μετά την καταδίκη

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ενώ βρισκόταν στη φυλακή μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ο Τεχέρο ίδρυσε το κόμμα Ισπανική Αλληλεγγύη για να συμμετάσχει στις γενικές εκλογές του 1982· αν εκλεγόταν, θα αποκτούσε βουλευτική ασυλία. Με ένα πανεθνικό σύνολο 28.451 ψήφων (0,14% των ψήφων), το κόμμα απέτυχε να λάβει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.[12] Ο Τεχέρο αποφυλακίστηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1996, όντας ο τελευταίος από τους συμμετέχοντες στο πραξικόπημα που αφέθηκε ελεύθερος, έχοντας εκτίσει 15 χρόνια στη στρατιωτική φυλακή του Αλκαλά ντε Ενάρες. Εγκαταστάθηκε στο Τόρε ντελ Μαρ στην επαρχία της Μάλαγα. Το 2006 έγραψε στην εφημερίδα Melilla Hoy, ζητώντας δημοψήφισμα για τις προτάσεις του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (PSOE) που παραχωρούσαν νέο καθεστώς αυτονομίας στην Καταλονία.[13] Το 2006 ο Τεχέρο παρέστη σε μια εκδήλωση τιμής για τον πρώην Χιλιανό δικτάτορα Αουγούστο Πινοσέτ, ο οποίος είχε πεθάνει.[14] Το 2009 ο γιος του Τεχέρο, Ραμόν Τεχέρο Ντίεθ, έγραψε στη συντηρητική εφημερίδα ABC περιγράφοντας τον πατέρα του ως έναν ειλικρινή θρησκευόμενο άνθρωπο που προσπαθούσε να κάνει το καλύτερο για την Ισπανία.[15]

Το 2018 ο Τεχέρο διέμενε στη Μαδρίτη και στο Τόρε ντελ Μαρ, και ζωγράφιζε πορτρέτα και τοπία.[16] Στις 23 Φεβρουαρίου 2018 παρέστη στην κηδεία της 1ης Δούκισσας του Φράνκο.[17] Στις 29 Μαΐου 2018 κυκλοφόρησε μια φήμη για τον θάνατο του Τεχέρο, την οποία χαιρέτισαν Ισπανοί στρατιωτικοί βετεράνοι και υποστηρικτές,[18] αλλά διαψεύστηκε γρήγορα από τον γιο του.[19]

Στις 24 Οκτωβρίου 2019, σε ηλικία 87 ετών, ο Τεχέρο συμμετείχε σε διαμαρτυρία κατά της εκταφής των λειψάνων του Φρανθίσκο Φράνκο από το μνημείο της Κοιλάδα των Πεσόντων και της επαναταφής τους στη Μαδρίτη.[20]

Προσωπική ζωή και θάνατος

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Τεχέρο παντρεύτηκε την Κάρμεν Ντίεθ Περέιρα, δασκάλα και κόρη πολιτοφύλακα, με την οποία απέκτησε έξι παιδιά. Κάποια από τα παιδιά της και δεκαέξι εγγόνια είναι πολιτοφύλακες ή είναι παντρεμένοι με στρατιωτικούς αξιωματικούς.[21]

Στις 23 Οκτωβρίου 2025 διαδόθηκε πάλι η είδηση ότι ο Τεχέρο είχε πεθάνει. Ο γιος του διέψευσε τον θάνατο του Τεχέρο, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση.[22][23]

Ο Τεχέρο πέθανε στις 25 Φεβρουαρίου 2026 στο σπίτι του στην Αλζίρα της επαρχίας της Βαλένθια, σε ηλικία 93 ετών, την ίδια ημέρα που η ισπανική κυβέρνηση αποχαρακτήρισε έγγραφα σχετικά με το αποτυχημένο πραξικόπημά του.[24][25]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Roca, Ana (23 Φεβρουαρίου 2021). «Así es la vida de Tejero 40 años después del golpe de Estado». Huffington Post in Spain. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2025.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Muñoz Bolaños, Roberto (2016). «Deconstruyendo la figure del ex teniente coronel Antonio Tejero Molina» (στα Spanish). Aportes (Πανεπιστήμιο Καμίλο Χοσέ Θέλα): 137–173.
  3. ↑ Priet, Joaquín· Barbería, José Luis (1991). El enigma del "elefante": la conspiración del 23-F. σελ. 135. ISBN 8403591535.
  4. ↑ «1981: Rebel army seizes control in Spain». BBC News, archived at BBC On This Day. BBC. 23 Φεβρουαρίου 1981. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2010.
  5. 1 2 3 4 «Detenidos el teniente coronel Tejero y los jefes y oficiales que secundaron el golpe militar». EL PAÍS (στα Ισπανικά). Madrid: Edicíones El País. 25 Φεβρουαρίου 1981. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2010.
  6. ↑ «El teniente coronel Tejero, una biografía repleta de incidentes». EL PAÍS (στα Ισπανικά). Madrid: Edicíones El País. 24 Φεβρουαρίου 1981. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2010.
  7. ↑ «45 Years After Botched Coup, Spain Declassifies Files About Why It Failed». The New York Times. 25 Φεβρουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2026.
  8. ↑ O'Callaghan, Joseph F. (1 October 1998). «Franco's Spain, 1939–75». Encyclopædia Britannica. https://www.britannica.com/place/Spain/Francos-Spain-1939-75. Ανακτήθηκε στις 25 February 2026.
  9. ↑ Gil, Iván (25 Φεβρουαρίου 2026). «"¡Quieto todo el mundo!": Las frases para la historia del golpista Antonio Tejero» [‘Everyone freeze!’: The phrases that went down in history uttered by coup leader Antonio Tejero.]. El Periódico de Cataluña (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2026.
  10. ↑ «El paso de Tejero por prisión: cuántos años le cayeron de condena por el Golpe de Estado de 1981 y cuántos cumplió antes de quedar libre» [Tejero's time in prison: how many years he was sentenced to for the 1981 coup d'état and how many he served before being released]. 20 minutos (στα Ισπανικά). 25 Φεβρουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2026.
  11. ↑ Marraco, Manuel (25 Φεβρουαρίου 2026). «El juicio a Tejero por el 23-F: primera y última condena por rebelión en Democracia» [The trial of Tejero for 23-F: the first and last conviction for rebellion in democracy]. El Mundo (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2026.
  12. ↑ Amiguet, Teresa (4 June 2017). «3-F: El juicio. ¿Qué fue de los golpistas?». La Vanguardia. https://www.lavanguardia.com/hemeroteca/20170603/423093424397/23-f-golpes-de-estado-politica-espana-juicios.html.
  13. ↑ «Tejero, 25 años después». El Mundo (στα Ισπανικά). Madrid: Mundinteractivos, S.A. 23 Φεβρουαρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2010.
  14. ↑ «'Viudos de Franco' homenajearon a Pinochet en España». 12 Ιανουαρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2015.
  15. ↑ «Antonio Tejero: "Hijo, por Dios y por Ella hago lo que tengo que hacer..."». 20minutos (στα Ισπανικά). Madrid: Multiprensa y Mas, S.L. C.I.F. Ιουνίου 2010.
  16. ↑ «Así es la vida de Antonio Tejero 37 años después del golpe de Estado del 23F: jubilado y artista». La Sexta Noticias (στα Ισπανικά). Madrid: Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación, S.A. 22 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.
  17. ↑ «Equipo de Investigación localiza al teniente coronel Tejero, el hombre que asaltó el Congreso el 23F». La Sexta Noticias (στα Ισπανικά). Madrid: Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación, S.A. 23 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.
  18. ↑ «El teniente coronel Tejero no ha muerto, según su hijo». El Plural (στα Ισπανικά). 29 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.
  19. ↑ «El hijo de Antonio Tejero niega que su padre haya muerto». El Confidencial Digital (στα Ισπανικά). 29 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.
  20. ↑ Spanien: Des Diktators allerletzte Ruhe (στα γερμανικά) 24 Οκτωβρίου 2019
  21. ↑ «El árbol genealógico de la familia Tejero: seis hijos y 16 nietos» [The Tejero family tree: six children and 16 grandchildren]. La Sexta (στα Ισπανικά). 23 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2026.
  22. ↑ Montserrat Meneses, J.C. (23 Οκτωβρίου 2025). «Desmienten la muerte de Antonio Tejero: el golpista sigue con vida, aunque en estado crítico». Catalunya Press (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2025.
  23. ↑ Ruiz, Arnau (23 Οκτωβρίου 2025). «Antonio Tejero, en estado crítico: última hora de su delicado estado de salud, en directo». La Vanguardia (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2025.
  24. ↑ Jones, Sam (25 Φεβρουαρίου 2026). «Spanish officer who led 1981 coup dies on day documents declassified». The Guardian. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2026.
  25. ↑ «Leader of Spain's failed 1981 coup dies as government declassifies papers». Reuters. 25 Φεβρουαρίου 2026. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2026.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο/Η Αντόνιο Τεχέρο, στο IMDb.

Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Αντόνιο_Τεχέρο&oldid=11512033"