Αντράς Πέτο
| Αντράς Πέτο | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 11 Σεπτεμβρίου 1893 Σόμπατεϊ |
| Θάνατος | 11 Σεπτεμβρίου 1967 Βουδαπέστη |
| Τόπος ταφής | Κοιμητήριο του Φαρκασρέτ |
| Χώρα πολιτογράφησης | Ουγγαρία |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Ουγγρικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | ιατρός φυσικοθεραπευτής δάσκαλος ειδικής αγωγής |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Αντράς Πέτο (Ουγγρικά: András Pető, 11 Σεπτεμβρίου 1893 στο Σόμπατεϊ της Ουγγαρίας – 11 Σεπτεμβρίου 1967 στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας) ήταν επαγγελματίας φυσικοθεραπευτής του οποίου το έργο παρείχε τα θεμέλια για την αγώγιμη εκπαίδευση στον τομέα της φυσικοθεραπείας.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Αντράς Πέτο γεννήθηκε το 1893 στην πόλη Σόμπατεϊ της Ουγγαρίας. Ήταν ο μεγαλύτερος από τους τρεις γιους της οικογένειάς του. Ο πατέρας του αρρώστησε το 1907 από τη νόσο του Πάρκινσον. Το γεγονός αυτό ανάγκασε τον Αντράς να ψάξει για δουλειά, ώστε να μπορέσει να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του. Στη συνέχεια, ο Αντράς εργάστηκε ως καθηγητής και ως συντάκτης εφημερίδας.
Μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο, ο Πέτο άρχισε τις σπουδές του στη Βιέννη το 1911. Στην αρχή, ήθελε να γίνει δημοσιογράφος, αλλά στη Βιέννη αποφάσισε τελικά να σπουδάσει ιατρική. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εκεί γνώρισε τον Γιακόμπ Λ. Μπορένο, ιατρό, θεατρικό συγγραφέα και ψυχοθεραπευτή, με τον οποίο ανέπτυξε μια διά βίου σχέση φιλίας. Ο Πέτο ήρθε επίσης σε επαφή με τις διάφορες ψυχολογικές σχολές της Βιέννης με επίκεντρο τον Ζίγκμουντ Φρόυντ, τον Άλφρεντ Άντλερ και τον Βίκτορ Φρανκλ.
Έχοντας σπουδάσει ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και έχοντας εργαστεί σε διάφορα νοσοκομεία στην Αυστρία, ο Πέτο έγινε έμπειρος νευρολόγος. Ήταν πρωτοπόρος στην εργασία με παιδιά με εγκεφαλική παράλυση, χρησιμοποιώντας μια ολιστική προσέγγιση για να ξεπεράσει τυχόν δυσκολίες που σχετίζονται με τις νευρολογικές κινητικές διαταραχές τους. [1]
Στο διάστημα μεταξύ 1930 και 1938, ο Πέτο δημοσίευσε πολλά λογοτεχνικά, φιλοσοφικά και ιατρικά έργα. Ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού Biologische Heilkunst και ήταν περισσότερο γνωστός ως δημοσιογράφος παρά ως γιατρός.
Η αναγκαστική ενσωμάτωση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία τον Μάρτιο του 1938 έκανε τη ζωή δύσκολη και επικίνδυνη για τους Εβραίους, οπότε ο Πέτο μετακόμισε στο Παρίσι, όπου έμεινε για λίγο και εργάστηκε ως δημοσιογράφος, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στην Ουγγαρία. Ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή του Πέτο κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά εικάζεται ότι κρυβόταν στη Βουδαπέστη κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η μητέρα του σκοτώθηκε στο Άουσβιτς.
Ινστιτούτο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το ινστιτούτο του Πέτο, το Εθνικό Ινστιτούτο Κινητικής Θεραπείας, άνοιξε επίσημα το 1952. Αν και ονομαστικά υπαγόταν στο Υπουργείο Υγείας, αντί να ακολουθήσει το ιατρικό μοντέλο παροχής θεραπειών, ο Πέτο δημιούργησε ένα πλαίσιο για ένα εκπαιδευτικό μοντέλο, στο οποίο τα παιδιά με αναπηρίες μπορούσαν να έχουν μια εκπαίδευση που να ανταποκρίνεται στις ιδιαίτερες σωματικές και πνευματικές τους ανάγκες. Κατά συνέπεια, στις αρχές της δεκαετίας του 1960 το ινστιτούτο του μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Παιδείας.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «About Dr. András Pető» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2026.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
- Λεξικό Ουγγρικών Σχολείων Αρχειοθετήθηκε 2018-10-25 στο Wayback Machine.