Αντίγονος ο Καρύστιος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση


Αντίγονος ο Καρύστιος
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση290 π.Χ.
Κάρυστος Εύβοιας
Θάνατος3ος αιώνας π.Χ.
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυγγραφέας[1]
γλύπτης
ποιητής
ιστορικός
βιογράφος
Αξιοσημείωτο έργοMirabilia
Περίοδος ακμής3ος αιώνας π.Χ.

Ο Αντίγονος ο Καρύστιος ( ca 250 π.Χ.197 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης και επιγραμματοποιός, και συγκεκριμένα χαλκοπλάστης, από την Κάρυστο, ο οποίος έζησε στην Αθήνα και μετά στην Πέργαμο.

Ο Αντίγονος φιλοτέχνησε αρκετούς χάλκινους ανδριάντες, διακρίθηκε όμως και ως συγγραφέας. Συνέγραψε μία Ιστορία της ζωγραφικής και της ανδριαντοποιίας, από την οποία άντλησε υλικό ο Πλίνιος (Nat. Hist. xxxiv 19), ενώ από το έργο του Βίοι φιλοσόφων περιέσωσε πολλά αποσπάσματα ο Διογένης Λαέρτιος. Διασώθηκε ακέραιο το έργο του Αντιγόνου Ιστοριών παραδόξων συναγωγή, αντιπροσωπευτικό έργο της παραδοξογραφίας, το οποίο θεωρείται, ωστόσο, ψευδεπίγραφο. Εξαιρετική μονογραφία για τον Αντίγονο τον Καρύστιο έγραψε ο μεγάλος Γερμανός φιλόλογος Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff (βλ.παρακάτω).

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναμφισβήτητα του γλύπτη:

  • Ιστορία της ζωγραφικής και της ανδριαντοποιίας

Είτε του ιδίου είτε άλλου ομώνυμου προσώπου :

  • Ιστοριών παραδόξων συναγωγή (Historiarum Mirabilium Collectio)
  • Βίοι φιλοσόφων

Στο έργο του Ιστοριών παραδόξων συναγωγή, ο συγγραφέας διασώζει (προφανώς επεξεργασμένο) το έργο του Καλλίμαχου Θαυμασίων τῶν εἰς ἅπασαν τὴν γῆν κατὰ τόπους ὄντων συναγωγή[2] στο οποίο ο Καλλίμαχος καταγράφει παράδοξα φαινόμενα ανά τον κόσμο με βάση τη γεωγραφική κατανομή τους. Ο Αντίγονος παραμένει, ως εκ τούτου, η μοναδική πηγή μέσω της οποίας μπορούμε να συμβουλευτούμε την πραγματεία του Καλλίμαχου.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (Γερμανικά) Wilamowitz-Mollendorff: "Antigonus von Karystos" στο Philologische Untersuchungen, iv (1881)
  • (Αγγλικά) Τα κείμενα του Αντιγόνου στο: Antigonus of Carystus; (of Tralles.), Phlegon; (Paradoxographus.), Apollonius (1758). C. Keller, επιμ. Rerum naturalium soriptores graeci minores. in aedibvs B. G. Tevbneri. 
  • (Λατινικά) Köpke, Reinhold (1862). De Antigono Carystio. Berolini: G. Lange. 
  • (Γαλλικά) Pseudo-Antigonos de Carystos : Collection d’histoires curieuses, Dimitra Eleftheriou, 2018, Thèse de doctorat en Langues et littératures anciennes : Université Paris-Nanterre. Lire en ligne : vol.I : Introduction – Édition – Traduction et vol.II : Commentaire [3]
  • Antigone de Caryste (trad. Tiziano Dorandi), , Les Belles Lettres, coll. « Collection des universités de France », 1999 (ISBN 2-251-00475-0).

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ιωάννης Κακαβούλιας: Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή), εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελίδα 38