Αμπού αλ-Χασάν Αλί ιμπν αλ-Ιχσίντ

Αμπού αλ-Χασάν Αλί ιμπν αλ-Ιχσίντ
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση	Δεκαετία του 920 ή Δεκαετία του 930
Θάνατος	Ιανουάριος 966 Φουστάτ
Τόπος ταφής	Bab al-Asbat Cemetery
Πληροφορίες ασχολίας
Οικογένεια
Τέκνα	Αμπού αλ-Φαβαρίς Aχμάντ ιμπν Αλί
Γονείς	Μουχαμάντ ιμπν Τουγκτζ αλ-Ιχσίντ
Σχετικά πολυμέσα

Χρυσό δηνάριο τού Aμπού αλ-Χασάν Αλί, που κόπηκε στο Φουστάτ το 961/2.

Ο Aμπού αλ-Χασάν Αλί ιμπν αλ-Ιχσίντ (αραβ.: أبو الحسن علي بن الإخشيد ) ήταν ο 3ος ηγεμόνας τής αυτόνομης δυναστείας των Ιχσιδιδών, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο, τη Συρία και τη Χετζάζη για το χαλιφάτο των Αββασιδών. Βασίλευσε για έξι χρόνια, μεταξύ 960 και 966 μ.Χ.

Ήταν νεότερος γιος τού ιδρυτή τής δυναστείας, Μουχαμάντ ιμπν Τουγκτζ αλ-Ιχσίντ, και βασίλευσε από το τέλος τού μεγαλύτερου αδελφού του Ουνουτζούρ το 961. Η πραγματική εξουσία καθ' όλη τη διάρκεια τής βασιλείας του κατείχε ο ικανός μαύρος ευνούχος Αμπούλ-Μισκ Καφούρ. Τα κύρια γεγονότα τής βασιλείας του ήταν η εισβολή των Νουβίων το 963, καθώς και η αναζωπύρωση των αναταραχών και των επιδρομών των Βεδουίνων τόσο στη Δυτική Έρημο, όσο και στη Συριακή Έρημο, στην τελευταία περίπτωση συνοδευόμενη από την επανεμφάνιση των Καρματίων. Οι αντιχριστιανικές ταραχές προκλήθηκαν από την ήττα τού στόλου των Ιχσιδιδών εναντίον τού Ρωμαϊκού ναυτικού το 960/963, καθώς και από τις Ρωμαϊκές επιθέσεις υπό τον Νικηφόρο Φωκά στην Κιλικία και τη βόρεια Συρία.

Ο Αλί απεβίωσε τον Ιανουάριο τού 966, και τάφηκε στην Ιερουσαλήμ δίπλα στον πατέρα και τον αδελφό του, σε μία τοποθεσία κοντά στην Πύλη των Φυλών, στο Όρος τού Ναού.[4] Μετά το τέλος τού Αλί, ο Καφούρ έθεσε στο περιθώριο τον ανήλικο γιο τού Αλί, Αχμάντ, και έγινε ηγεμόνας από μόνος του. Ο Καφούρ κυβέρνησε μέχρι το τέλος του το 968, όταν τον διαδέχθηκε ο Αχμάντ. Το κράτος των Ιχσιδιδών αποδυναμώθηκε από εσωτερικές αναταραχές, και μία σειρά από κακές σοδειές, που οδήγησαν στην πτώση του στα χέρια των Φατιμιδών το 969.

Πηγές

• Bacharach, Jere L. (2006). Islamic History Through Coins: An Analysis and Catalogue of Tenth-century Ikhshidid Coinage. Cairo: American University in Cairo Press. ISBN 9774249305. 
• Bianquis, Thierry (1998). "Autonomous Egypt from Ibn Ṭūlūn to Kāfūr, 868–969". In Petry, Carl F. (ed.). The Cambridge History of Egypt, Volume 1: Islamic Egypt, 640–1517. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 86–119. ISBN 0-521-47137-0.
• van Berchem, Max (1927). Matériaux pour un Corpus Inscriptionum Arabicarum, Deuxième partie: Syrie du Sud. Tome deuxième: Jérusalem «Haram» (στα French). Cairo: Imprimerie de l'Institut français d'archéologie oriantele.