Αλ-Μουζαφάρ Γκαζί

Αλ-Μουζαφάρ Γκαζί
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση	Δεκαετία του 1170;
Θάνατος	1247;
Εθνικότητα	Κούρδοι
Χώρα πολιτογράφησης	Αγιουβίδες
Θρησκεία	Σουνιτισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Αραβικά; Κουρδική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	ηγεμόνας; διοικητής
Οικογένεια
Τέκνα	Αλ-Καμίλ Μουχαμάντ
Γονείς	Αλ-Αντίλ
Αδέλφια	Αλ-Μουαζάμ Ισά, Αλ-Καμίλ, Αλ-Ασράφ Μουσά ιμπν Αντίλ, Αλ-Αβάντ Αγιούμπ, Αλ-Σαλίχ Ισμαήλ, εμίρης της Δαμασκού; Νταϊφά Χατούν
Οικογένεια	Αγιουβίδες
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	εμίρης (1220–1244)
	δεδομένα

Ο Αλ-Μαλίκ αλ-Μουζαφάρ Σιχάμπ αντ-Ντιν Γκαζί ιμπν αλ-Αντίλ Αμπού Μπακρ ιμπν Νατζμ αντ-Ντιν Αγιούμπ, Al-Malik al-Muzaffar Shihab ad-Din Ghazi ibn al-Adil Abu Bakr ibn Najm ad-Din Ayyub ήταν ο Αγιουβίδης ηγεμόνας του Μαγιαφαρικίν (1220–1247). Ο Αλ Μουζαφάρ Γκαζί ήταν ένας από τους γιους του σουλτάνου Αλ-Αντίλ Α΄. Αυτοί κυβέρνησαν μικρά Αγιουβιδικά κράτη στη Μέση Ανατολή, ενώ ο πατέρας τους βασίλευε στην Αίγυπτο.

Πρώτα χρόνια

Το 1211 (608) ο πατέρας του τού έδωσε την Έδεσσα και το Σαρούτζ και έκτισε μία μεγαλοπρεπή νέα πύλη για την Έδεσσα στα χρόνια που ακολούθησαν. Το 1220-21 (617 Έ.Ε.) αντάλλαξε αυτές τις πόλεις με τον αδελφό του Αλ-Ασράφ, λαμβάνοντας αντ' αυτών το Μαγιαφαρικίν και το Αχλάτ . Τα αδέλφια ήταν τόσο δεμένα, που ο Αλ Ασράφ, ο οποίος δεν είχε παιδιά, έκανε επίσης τον Αλ Μουζαφάρ Γκαζί αντιβασιλιά και κληρονόμο του στις δικές του περιοχές.

Ένα χρόνο μετά από αυτή τη συμφωνία, ο πατέρας τους, Αλ Αντίλ Α΄, απεβίωσε εν μέσω μίας εισβολής των Σταυροφόρων στην Αίγυπτο, και ο μεγαλύτερος γιος του, Αλ-Καμίλ, τον διαδέχθηκε. Ο Αλ Ασράφ πήγε νότια για να υποστηρίξει τον αδελφό του στην εκστρατεία εναντίον των Σταυροφόρων, και κατά τη διάρκεια της απουσίας του ο Αλ Μουζαφάρ Γκαζί εξεγέρθηκε εναντίον του. Ως τιμωρία, στερήθηκε τη διαδοχή των κτήσεων του Αλ Ασράφ, και οι δικές του περιορίστηκαν στο Μαγιαφαρικίν. Φαίνεται, ωστόσο, ότι εκτός από αυτό το περιστατικό, οι αδελφοί ήταν κατά τα άλλα στενοί σύμμαχοι. ^[1]

Ανατολικές Εκστρατείες

Μετά από αυτό, ο Αλ Μουζαφάρ Γκαζί συμμετείχε πιστά σε μία σειρά από εκστρατείες με τους συγγενείς του εναντίον διαφόρων άλλων τοπικών ηγεμόνων, επεκτείνοντας τις Αγιουβιδικές επικράτειες περαιτέρω στις ορεινές περιοχές της νοτιοανατολικής Μ. Ασίας. Μία από αυτές, το 1230, ήταν εναντίον του Τζαλάλ αλ-Ντιν Μανγκμπουρνί, του τελευταίου Χβαρεζμσάχ, του οποίου οι στρατοί είχαν καταλάβει την Αγιουβιδική πόλη Αχλάτ. Ο Αλ Μουζαφάρ Γκαζί συγκέντρωσε δυνάμεις για να ενώσει έναν συνδυασμένο στρατό Αγιουβιδικών στρατευμάτων και τους στρατούς του Σελτζούκου ηγεμόνα Αλά αντ-Ντιν Καϊκουβάδ, οι οποίοι είχαν ενωθεί ενάντια στην απειλή των Χβαρεζμίων. Στη μάχη του Γιασιτσεμέν στις 9 Αυγούστου 1230 (25 Ραμαντάν 627) οι Χβαρέζμιες δυνάμεις ηττήθηκαν, και οι Αγιουβίδες ανακατέλαβαν το Αχλάτ.

Μία άλλη από τις βασικές εκστρατείες των Αγιουβιδών ήταν εναντίον του εμίρη Μασούντ, ο οποίος κατείχε τις δύο στρατηγικά σημαντικές πόλεις, την Άμιδα και το Χασάνκεϊφ. Η κατάληψη του ελέγχου αυτών ήταν αρκετά σημαντική, ώστε να δικαιολογήσει τη συγκρότηση ενός μεγάλου συνδυασμένου στρατού με δυνάμεις από όλα τα εμιράτα των Αγιουβιδών. Οι δυνάμεις του αλ Μουζαφάρ από το Μαγιαφαρικίν ενώθηκαν με τον αιγυπτιακό στρατό του Αλ-Καμίλ και τον συριακό στρατό του Αλ-Ασράφ, καθώς βάδιζαν βόρεια προς το Ντιγιαρμπακίρ. Παρατάχθηκαν μπροστά στην Άμιδα στις 5 Οκτωβρίου 1232 (20 Ντουλ Χιτζά 629) και μετά από μόλις δεκατρείς ημέρες ο αλ-Μασούντ παρέδωσε την πόλη. Ο αλ Μουζαφάρ Γκαζί διατάχθηκε από τον Αλ Καμίλ να πάει με τον Αλ Ασράφ στην άλλη κτήση του αλ-Μασούντ, την πόλη Χασάνκεϊφ, και να επιτύχει την παράδοσή της, παίρνοντας μαζί του και τον Μασούντ υπό ισχυρή φρουρά. Η φρουρά στο Χασάνκεϊφ συνέχισε να υπερασπίζεται την πόλη μέχρι τον Νοέμβριο του 1232 (Σαφάρ 630). Ο αλ Μουζαφάρ Γκαζί δεν επωφελήθηκε από αυτή την εκστρατεία, καθώς οι δύο κατακτημένες πόλεις ανατέθηκαν στον γιο του σουλτάνου, ας-Σαλίχ Αγιούμπ.

Μογγολική απειλή

Ο Αλ-Μουζαφάρ Γκαζί απόλαυσε μία μακρά και ειρηνική βασιλεία στη Μαγιαφαρικίν και έκτισε ένα μεντρεσέ, επέκτεινε το τζαμί και βελτίωσε τις οχυρώσεις. Η Μαγιαφαρικίν βρισκόταν στο εξωτερικό όριο των Αγιουβιδικών περιοχών, και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλ-Μουζαφάρ Γκαζί και του γιου του, Αλ-Καμίλ Μουχαμάντ, ο οποίος τον διαδέχθηκε το 1247 (645), η πόλη βρισκόταν υπό συνεχή απειλή από τους Σελτζούκους και τους Μογγόλους. ^[2] Μία από τις πιο σοβαρές απειλές ήρθε το 1240-41 (638), όταν έφθασε μία μογγολική πρεσβεία και απαίτησε την παράδοση της πόλης. Με κάποιο τρόπο ο Αλ-Μουζαφάρ Γκαζί κατάφερε να τους δωροδοκήσει ή να τους πείσει να φύγουν. Απεβίωσε το 1247, και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Αλ-Καμίλ Μουχαμάντ.

Αναφορές

↑ Muqaras: An Annual on the Visual Culture of the Islamic World, Essays in Honor of J.M. Rogers, eds. Gülru Necipoğlu, Doris Behrens-Abouseif, Anna Contadini, Koninklijke Brill NV, Leiden 2004, ISSN 0732-2992 (ISBN 90 04 139648) vol.21 p.352
↑ Muqaras: An Annual on the Visual Culture of the Islamic World, Essays in Honor of J.M. Rogers, eds. Gülru Necipoğlu, Doris Behrens-Abouseif, Anna Contadinia, Koninklijke Brill NV, Leiden 2004, ISSN 0732-2992 (ISBN 90 04 139648) vol.21 p.354

[1] Muqaras: An Annual on the Visual Culture of the Islamic World, Essays in Honor of J.M. Rogers, eds. Gülru Necipoğlu, Doris Behrens-Abouseif, Anna Contadini, Koninklijke Brill NV, Leiden 2004, ISSN 0732-2992 (ISBN 90 04 139648) vol.21 p.352

[2] Muqaras: An Annual on the Visual Culture of the Islamic World, Essays in Honor of J.M. Rogers, eds. Gülru Necipoğlu, Doris Behrens-Abouseif, Anna Contadinia, Koninklijke Brill NV, Leiden 2004, ISSN 0732-2992 (ISBN 90 04 139648) vol.21 p.354

[1]

[2]