Αλκυόνη (αστέρας)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: Sky map 03h 47m 29.0765s, +24° 06′ 18.494″

Αλκυόνη
M45map.jpg
Η Αλκυόνη εμφανίζεται ως το πιο φωτεινό αστέρι στο κέντρο του χάρτη
Αστερισμός: Ταύρος
Συντεταγμένες
(εποχή ):
03h 47m 29.077s[1]
Φαινόμενο μέγεθος: 2,87[2]
Φασματικός τύπος: B5IIIe[3]
Απόσταση από τη Γη: 440 έτη φωτός

Η Αλκυόνη ή η Ταύρου[4] είναι πολλαπλό αστρικό σύστημα που εμφανίζεται στον αστερισμό του Ταύρου. Απέχει περίπου 440 έτη φωτός από τον Ήλιο και είναι το φωτεινότερο αστέρι του αστερισμού στο ανοικτό σμήνος των Πλειάδων[4] το οποίο είναι ένα νεαρό σμήνος με ηλικία 100 εκατομμυρίων ετών. Υπάρχουν μια σειρά από αμυδρά αστέρια πολύ κοντά στην Αλκυόνη τα οποία πιθανώς ανήκουν στο ίδιο σμήνος.

Ονοματολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το όνομα Αλκυόνη προέρχεται από την ελληνική μυθολογία και ήταν μία από τις επτά Πλειάδες γνωστές ως κόρες του Άτλαντα[4]. Οι αλκυονίδες ημέρες που σύμφωνα με το μύθο εμφανίζονται στα τέλη Ιανουαρίου κάθε έτους ως ημέρες με ηλιοφάνεια και καλοκαιρία παίρνουν το όνομα τους από την Αλκυόνη η οποία μεσουρανεί στον ουρανό την εποχή αυτή.[5] Στην Κινεζική γλώσσα ο αστέρας αποκαλείται Mǎo sù liù (Έκτος αστέρας της τριχωτής κεφαλής).[6]

Χαρακτηριστικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο κύριος αστέρας Αλκυόνη A αποτελείται από τρία στοιχεία εκ των οποίων το φωτεινότερο είναι ένας γίγαντας αστέρας τύπου B παρόμοιος με πολλούς αστέρες του σμήνους των Πλειάδων. Έχει φαινόμενο μέγεθος 2,87 (Απόλυτο μέγεθος= -2,39)[2] ενώ η ακτίνα του είναι τουλάχιστον δέκα φορές μεγαλύτερη του Ήλιου. Η θερμοκρασία του είναι περίπου 13.000 K[3] η οποία του προσδίδει φωτεινότητα 2400 φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο. H Αλκυόνη A έχει υψηλή περιστροφική ταχύτητα που προσεγγίζει τα 149 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο η οποία έχει δημιουργήσει ένα δίσκο αερίου γύρω από τον ισημερινό του αστέρα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. van Leeuwen, F. (2007). «Validation of the new Hipparcos reduction». Astronomy and Astrophysics 474 (2): 653–664. doi:10.1051/0004-6361:20078357. Bibcode2007A&A...474..653V. http://www.aanda.org/index.php?option=com_article&access=bibcode&Itemid=129&bibcode=2007A%2526A...474..653VFUL.  Vizier catalog entry
  2. 2,0 2,1 Ducati, J. R. (2002). «VizieR Online Data Catalog: Catalogue of Stellar Photometry in Johnson's 11-color system». CDS/ADC Collection of Electronic Catalogues 2237. Bibcode2002yCat.2237....0D. 
  3. 3,0 3,1 Touhami, Y.; Gies, D. R.; Schaefer, G. H.; McAlister, H. A.; Ridgway, S. T.; Richardson, N. D.; Matson, R.; Grundstrom, E. D. και άλλοι. (2013). «A CHARA Array Survey of Circumstellar Disks around Nearby Be-type Stars». The Astrophysical Journal 768 (2): 128. doi:10.1088/0004-637X/768/2/128. Bibcode2013ApJ...768..128T. 
  4. 4,0 4,1 4,2 Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, Τόμος 7. Αθήνα: Πάπυρος Λαρούς. 2000, σελ. 18. 
  5. «enikos.gr». 17/01/2015. http://www.enikos.gr/society/291445/ti-einai-oi-alkyonides-meres. Ανακτήθηκε στις 03/03/2017. 
  6. Πρότυπο:Zh icon (Activities of Exhibition and Education in Astronomy) 天文教育資訊網 2006 年 3 月 22 日

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alcyone (star) (έκδοση 767314923) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).