Αλκέτας του Ορόντου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αλκέτας
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 4ος αιώνας π.Χ.
Θάνατος 319 π.Χ.
Αιτία θανάτου απώλεια αίματος
Συνθήκες θανάτου αυτοκτονία
Υπηκοότητα Μακεδονικό βασίλειο
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα αξιωματικός
στρατιωτικός

Ο Αλκέτας (γιος του Ορόντου, πέθανε το 320 π.Χ.), ήταν Μακεδόνας στρατηγός και αδερφός του Περδίκκα με καταγωγή από την Ορεστίδα. Η πρώτη ιστορική αναφορά γίνεται από τον Αρριανό όπου αναφέρεται ως ένας από τους στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά την εκστρατεία του στην Ινδία.[1]Με τον θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ., ο Αλκέτας μετά από την καθοδήγηση του αδερφού του φρόντισε να δολοφονηθεί η Κυνάνη -ετεροθαλής αδερφή του Αλεξάνδρου- όταν αυτή προσπάθησε να παντρέψει την κόρη της την Ευριδίκη με τον τυπικά ηγεμόνα της αυτοκρατορίας Φίλιππο Αρριδαίο, ετεροθαλή αδερφό του Αλεξάνδρου ο οποίος έπασχε από μειωμένη διάνοια.[2][3]

Όταν ο Περδίκκας εκστράτευσε κατά του Πτολεμαίου στην Αίγυπτο και δολοφονήθηκε εκεί το 321 π.Χ., ο Αλκέτας βρισκόταν με τον Ευμένη στη Μικρά Ασία πολεμώντας εναντίον του Κρατερού. Ο στρατός του Περδίκκα, μετά τον θάνατο του, συμμάχησε με τον Πτολεμαίο και καταδίκασε τον Αλκέτα και όλους τους συμμάχους του σε θάνατο. Ο πόλεμος εναντίον του Αλκέτα, ο οποίος πλέον είχε φύγει από τη συμμαχία του με τον Ευμένη και είχε ενώσει τις δυνάμεις του με αυτές του Άτταλου, ανατέθηκε στον Αντίγονο ο οποίος και νίκησε οριστικά τον Αλκέτα και Άτταλο στην Πισιδία το 320 π.Χ.. Ο Αλκέτας οπισθοχώρησε στην Τελμησσό, όπου οι αρχές της πόλης επιχείρησαν να τον συλλάβουν ώστε να τον παραδώσουν στον Αντίγονο, όμως αυτός προτίμησε να αυτοκτονήσει παρά να αιχμαλωτιστεί.[2][4]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Αρριανός, Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις, iv. 27
  2. 2,0 2,1 Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Alcetas", Boston, (1867)
  3. Διόδωρος Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη, xix. 52; Πολύαινος, Στρατηγήματα, viii. 60; Φώτιος, Βιβλιοθήκη, cod. 92;
  4. Diodorus, xviii. 29, 37, 44-46; Ιουστίνος, Επιτομή Πομπήιου Τρόγου, xiii. 6, 8, Φώτιος, ibid.