Αλεξέι Σαβράσοφ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αλεξέι Σαβράσοφ
Savrasov photo.JPG
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Алексей Саврасов (Ρωσικά)
Γέννηση12ιουλ. / 24  Μαΐου 1830γρηγ.
Μόσχα[1]
Θάνατος26 Σεπτεμβρίουιουλ. / 8  Οκτωβρίου 1897γρηγ.
Μόσχα[1]
Τόπος ταφήςνεκροταφείο Βεγκάνκοβο
ΕθνικότηταΡώσοι
Χώρα πολιτογράφησηςΡωσική Αυτοκρατορία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΡωσικά[2]
ΣπουδέςΣχολή ζωγραφικής, γλυπτικής και αρχιτεκτονικής της Μόσχας
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταζωγράφος[3]
Αξιοσημείωτο έργοRooks have Returned
Οικογένεια
Τέκναd:Q96279821
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Αλεξέι Κοντρατίεβιτς Σαβράσοφ (Ρωσικά: Алексе́й Кондра́тьевич Савра́сов) (1830 - 1897) ήταν Ρώσος ζωγράφος τοπίων, μέλος των «Περιπλανώμενων», μιας ομάδας Ρώσων ρεαλιστών ζωγράφων, που οργάνωναν περιοδεύουσες εκθέσεις.[4]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλεξέι Σαβράσοφ γεννήθηκε στη Μόσχα στις 24 Μαΐου 1830, γόνος οικογένειας εμπόρων. Άρχισε να σχεδιάζει από την πρώιμη παιδική ηλικία και το 1838 εγγράφηκε ως φοιτητής του καθηγητή Καρλ Ράμπους στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας (MSPSA). Αποφοίτησε το 1850 και άρχισε αμέσως να ειδικεύεται στη ζωγραφική τοπίου.

Το 1852, ταξίδεψε στην Ουκρανία. Στη συνέχεια, το 1854 με πρόσκληση της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Νικολάγιεβνα, προέδρου της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Τεχνών, μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη. Το 1857, ο Σαβράσοφ έγινε καθηγητής της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας . Οι καλύτεροι μαθητές του, ο Ισαάκ Λεβιτάν και ο Κονσταντίν Κορόβιν, ανέφεραν πάντα τον δάσκαλό τους με θαυμασμό και ευγνωμοσύνη.[5]

Το 1857, παντρεύτηκε τη Σοφία Κάρλοβνα Χερτς, αδελφή του ιστορικού τέχνης Καρλ Χερτς (1820-1883). Στο σπίτι τους φιλοξενούσαν καλλιτέχνες και συλλέκτες έργων τέχνης, μεταξύ των οποίων και ο Πάβελ Τρετιακόφ. Ο Σαβράσοφ συνδέθηκε στενά με τον Βασίλι Περόφ. Ο Περόφ τον βοήθησε να ζωγραφίσει τους βαρκάρηδες στον πίνακα Ο Βόλγας κοντά στο Γιούριεβετς (1871),[6] ο Σαβράσοφ ζωγράφισε τοπία για τους πίνακες του Περόφ Παγιδευτής πουλιών (1870) και Κυνηγοί σε ανάπαυλα (1871).

Οι Κουρούνες επέστρεψαν (1871), κοντά στο μοναστήρι Ιπατίεβ στην Κοστρομά

Στη δεκαετία του 1860, ταξίδεψε στην Αγγλία για να δειόπου επισκέφθηκε τη Διεθνή Έκθεση και στην Ελβετία. Σε μια από τις επιστολές του έγραψε ότι καμία ακαδημία στον κόσμο δεν θα μπορούσε να προωθήσει έναν καλλιτέχνη όπως η παρούσα Διεθνής έκθεση. Οι ζωγράφοι που τον επηρέασαν περισσότερο ήταν ο Βρετανός ζωγράφος Τζον Κόνσταμπλ και ο Ελβετός Αλεξάντρ Καλάμ.

Ο πίνακας Οι Κουρούνες επέστρεψαν (1871) θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως το υψηλότερο σημείο της καλλιτεχνικής καριέρας του Σαβράσοφ. Χρησιμοποιώντας ένα κοινό, ασήμαντο θέμα με πουλιά που επέστρεφαν μετά την αποδημία τους και ένα εξαιρετικά απλό τοπίο, ο καλλιτέχνης κατέγραψε συναισθηματικά τη μετάβαση της φύσης από το χειμώνα στην άνοιξη. Ήταν ένας νέος τύπος λυρικής ζωγραφικής τοπίου, που ονομάστηκε αργότερα από τους κριτικούς Λυρική τοπιογραφία. Οι πίνακές του είχαν μεγάλη επιτυχία. Το 1870, έγινε μέλος της ομάδας καλλιτεχνών των «Περιπλανώμενων» (Πιριντβίζνικι) και απομακρύνθηκε από την ακαδημαϊκή τέχνη που χρηματοδοτούνταν από την κυβέρνηση.

Ο τάφος του Αλεξέι Σαβράσοφ στο κοιμητήριο Βαγκάνκοβο της Μόσχας

Από το 1871 έως το 1875 έργα του παρουσιάζονταν σε εκθέσεις των Περιπλανώμενων και από το 1873 έως το 1878 στην Ακαδημία. Εκθέσεις έργων του γίνονταν επίσης στο εξωτερικό, όπως στη Βιέννη το 1873 και στο Παρίσι το 1878. Συμμετείχε επίσης στην Εθνική έκθεση του 1882 στη Μόσχα.[7]

Το τέλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τα τέλη του 1870, ο Αλεξέι Σαβράσοφ σταδιακά έγινε αλκοολικός. Πιθανή αιτία μπορεί να ήταν ο θάνατος της κόρης του το 1871, γεγονός που τον οδήγησε σε κρίση στην τέχνη του και, κατά συνέπεια, αδιαφορία για την καλλιτεχνική του καριέρα. Το 1882, απολύθηκε από τη θέση του στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας. Όλες οι προσπάθειες των συγγενών και φίλων του να τον βοηθήσουν ήταν μάταιες.

Η καριέρα του καταστράφηκε και τα τελευταία χρόνια της ζωής του πέρασαν στη φτώχεια. Ήταν συνήθως μεθυσμένος και συχνά ρακένδυτος. Πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 1897 σε ένα πτωχοκομείο της Μόσχας. Μόνο ο θυρωρός της Σχολής Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας και ο Πάβελ Τρετιακόφ, ιδρυτής της Πινακοθήκης Τρετιακόφ, ήταν παρόντες στην κηδεία του. [8]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επιλογή έργων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]