Αλαλά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Στην ελληνική μυθολογία και σύμφωνα με τον Πίνδαρο, η Αλαλά (αρχ.: Ἀλαλά) ήταν κόρη του Πολέμου,[1][2] προσωποποίηση της δυνατής πολεμικής κραυγής-ιαχής (ή αλλιώς αλαλαγμού) που σήμαινε και σημάδευε είτε τον θρίαμβο για τη νίκη, είτε την παρόρμηση για επίθεση.

Η Αλαλά ήταν ανιψιά της Ενυώς[3] και μαζί με αυτή ακολουθούσε στις μάχες τον θεό του πολέμου Άρη, του οποίου ένα από τα επίθετα-επικλήσεις ήταν Ἀλαλάξιος. Οι Έλληνες στρατιώτες κατά την επίθεσή τους εναντίον των θέσεων του εχθρού, φώναζαν αλαλά, κραυγή που πέρα από τη θρησκευτική της σημασία είχε σκοπό να προκαλέσει πανικό στις τάξεις του εχθρού. Η λέξη θρυλείται ότι προέρχεται από τη φωνή της κουκουβάγιας, σύμβολο της θεάς Αθηνάς.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. LSJ λήμμα ἀλαλή
  2. theoi.com, Αλαλά: Κλῦθ᾽ Ἀλαλά, Πολέμου θύγατερ, ἐγχέων προοίμιον, ᾇ θύεται ἄνδρες ὑπὲρ πόλιος τὸν ἱρόθυτον θάνατον (Απόσπασμα από τους Διθυράμβους του Πινδάρου No.78)
  3. Quintus Smyrnaeus, Fall of Troy 8. 424 ff

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 85
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alala της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).