Όρος Πεκτού
Συντεταγμένες: 41°59′34″N 128°4′38″E / 41.99278°N 128.07722°E
| Όρος Πεκτού | |
|---|---|
 | |
 | |
| Ύψος | 2.744 μέτρα |
| Οροσειρά | Changbai Mountains |
| Χώρες | Βόρεια Κορέα και Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας |
| wikidata () | |
Το Όρος Πεκτού (κορ. 백두산) είναι ενεργό ηφαίστειο στα σύνορα Κίνας - Βόρειας Κορέας.[1] Στην Κίνα, είναι γνωστό ως όρος Τσανγκπάι (κιν. 长白山). Με μέγιστο υψόμετρο 2.744 μέτρα είναι το υψηλότερο βουνό της Βόρειας Κορέας, αλλά και της Βορειοανατολικής Κίνας. Η υψηλότερη κορυφή, η Τζανγκγκούν, ανήκει στη Βόρεια Κορέα. Ιδιαιτέρως αξιοσημείωτη είναι η καλδέρα του, που περιέχει μια μεγάλη ηφαιστειακή λίμνη, αποκαλούμενη «Λίμνη του Παραδείσου» ή «Ουράνια Λίμνη». Από τη λίμνη αυτή πηγάζουν οι ποταμοί Σόγχουα, Γιαλού και Τουμέν. Οι Κορεάτες και οι Μαντσουριανοί αποδίδουν μια μυθική ιερότητα στο Πεκτού και στη λίμνη του, θεωρώντας το κοιτίδα των προγόνων τους.
Η καλντέρα του Πεκτού σχηματίσθηκε από έκρηξη του έτους 946 μ.Χ., η οποία εκτίναξε περίπου 100 έως 120 κυβικά χιλιόμετρα τέφρας, όντας μια από τις μεγαλύτερες ηφαιστειακές εκρήξεις σε ολόκληρη τη Γη τις τελευταίες 5 χιλιετίες. Η πιο πρόσφατη έκρηξη του ηφαιστείου συνέβη το 1903, ενώ η συχνότητα των εκρηξεων εκτιμάται σε μία φορά κάθε εκατό χρόνια περίπου.
Το Πεκτού κατέχει σημαντική θέση στον πολιτισμό των γειτονικών του λαών, όπως είναι κυρίως οι Κορεάτες, οι Κινέζοι Χαν και οι Μαντσουριανοί. Αποτελεί μείζον εθνικό συμβολο τόσο για τη Βόρεια όσο και για τη Νότια Κορέα, και αναφέρεται σε αμφότερους τους εθνικούς τους ύμνους, ενώ απεικονίζεται και στο Εθνόσημο της Βόρειας Κορέας. Επιπλέον η κινεζική Δυναστεία Τσινγκ το θεωρούσε σύμβολο της αυτοκρατορικής της δυνάμεως. Εδώ και τρεις σχεδόν αιώνες το βουνό υπήρξε αντικείμενο εδαφικών διεκδικήσεων. Στα τέλη του 20ού αιώνα η Κίνα και η Βόρεια Κορέα συμφώνησαν σε κοινή διαχείριση του Πεκτού.[2]
Σημερινή γεωγραφία και γεωλογία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Με υψόμετρο κορυφής 2.744 μέτρα, το Πεκτού είναι το υψηλότερο όρος ολόκληρης της Κορεατικής Χερσονήσου, της οροσειράς Πεκτού-ντεγκάν και των βουνών Τσανγκπάι.[3]
Το Πεκτού είναι στρωματοηφαίστειο, του οποίου ο κώνος διακόπτεται από μεγάλη καλδέρα. Το κεντρικό τμήμα του βουνού αυξάνει το ύψος του κατά περίπου 3 χιλιοστόμετρα ετησίως εξαιτίας της ανυψώσεως της στάθμης του μάγματος κάτω από αυτό. Η καλδέρα περιβάλλεται από 16 κορυφές με υψόμετρα άνω των 2.500 μέτρων. Η υψηλότερη κορυφή, η Τζανγκγκούν, είναι καλυμμένη από χιόνι περίπου οκτώ μήνες κάθε έτος. Η καλδέρα έχει διάμετρο περίπου 5 χιλιόμετρα και βάθος έως 850 μέτρα, με το κατώτερο μέρος της να καταλαμβάνεται από τα νερά της Λίμνης του Παραδείσου.
Η λίμνη αυτή έχει περίμετρο 12 έως 14 χιλιόμετρα, μέσο βάθος 213 μέτρα και μέγιστο βάθος 384 μέτρα. Είναι συνήθως καλυμμένη με πάγο από τα μέσα Οκτωβρίου μέχρι τον Ιούνιο. Υπάρχει εκροή των υδάτων της από τη βόρεια πλευρά, που σχηματίζει καταρράκτη ύψους 70 μέτρων. Από το Πεκτού πηγάζουν οι ποταμοί Σόγχουα, Γιαλού και Τουμέν. Οι Τουμέν και Γιαλού αποτελούν τα βόρεια σύνορα ανάμεσα στη Βόρεια Κορέα και τη Ρωσία με την Κίνα.
Κλίμα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο καιρός πάνω στο βουνό μπορεί να είναι πολύ άστατος και κάποτε ακραίος. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην υψηλότερη κορυφή είναι –4,9 °C. Το καλοκαίρι μπορεί να υπερβεί τους 18 °C περίπου, ενώ τον χειμώνα μπορεί να πέσει στους –48 °C. Η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι –51 °C και καταγράφηκε στις 2 Ιανουαρίου 1997. Η μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου είναι περίπου –24 °C, ενώ του Ιουλίου 10 °C, παραμένοντας κάτω από το 0 επί οκτώ μήνες του έτους. Η μέση ταχύτητα του ανέμου είναι 42 χιλιόμετρα/ώρα, με μέγιστο στα 63 χιλιόμετρα/ώρα. Η σχετική υγρασία είναι 74% κατά μέσο όρο.
Γεωλογική ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς τη γεωλογική προέλευση του Πεκτού. Οι δύο βασικές θεωρίες είναι η ύπαρξη θερμής κηλίδας και ένα αχαρτογράφητο τμήμα της τεκτονικής Πλάκας του Ειρηνικού που καταβυθίζεται κάτω από το Όρος Πεκτού.[4]
Αρχίζοντας πριν από περίπου 5 εκατομμύρια χρόνια, ροές βασαλτικής λάβας δημιούργησαν πρώτα ένα οροπέδιο, ενώ πριν από περίπου 1 εκατομμύριο χρόνια άρχισε να δημιουργείται ο κώνος του ηφαιστείου. Στη δεύτερη αυτή περίοδο μεγάλες πλίνειες εκρήξεις συνέβηκαν πριν από 448, 67,6, 85,8 και 24,5 χιλιάδες έτη, εναποθέτοντας σποδό στην Ιαπωνική Θάλασσα.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Coghlan, Andy (15 Απριλίου 2016). «Waking supervolcano makes North Korea and West join forces». New Scientist. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2019.
- ↑ Shen, Zhihua· Xia, Yafeng (1 Νοεμβρίου 2018). A Misunderstood friendship: Mao Zedong, Kim Il-sung, and Sino-North Korean relations, 1949-1976. Studies of the Weatherhead East Asian Institute, Columbia University. Νέα Υόρκη: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-18826-5.
- ↑ Ehlers, Jürgen· Gibbard, Philip (2004). Quaternary Glaciations: South America, Asia, Africa, Australasia, Antarctica. Elsevier.
- ↑ «NERC – Science without borders». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2016.