Ίαν ΜακΚέλεν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σερ Ιαν Μάρεϊ ΜακΚέλεν
Ian McKellen.jpg
Ο Ίαν ΜακΚέλεν στην πρεμιέρα της ταινίας Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά, στο Γουέλινγκτον, Νέα Ζηλανδία την 1 Δεκεμβρίου 2003
Γέννηση 25 Μαΐου 1939 (1939-05-25) (74 ετών)
Μπέρνλεϊ, Λάνκασαϊρ, Αγγλία Country flag
Θάνατος
Υπηκοότητα Βρετανική
Είδος Τέχνης Ηθοποιός
Σημαντικά έργα X-Men (Μαγκνέτο)
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (Γκάνταλφ)
Κώδικας Ντα Βίντσι (Σερ Λι Τίμπιγκ)
Βραβεύσεις πολλαπλά Βραβεία Λόρενς Ολίβιε
ένα Βραβείο Τόνυ
υποψήφιος για δύο Όσκαρ Όσκαρ και για πέντε Έμμυ

Ο Σερ Ιαν Μάρεϊ ΜακΚέλεν (αγγλικά: Sir Ian Murray McKellen) (γεννημένος στις 25 Μαΐου 1939) είναι Βρετανός ηθοποιός. Έχει κερδίσει πολλαπλά Βραβεία Λόρενς Ολίβιε, ένα Τόνυ, προτάθηκε για δύο Όσκαρ και για πέντε Έμμυ. Η δουλειά του έχει έχει κυμανθεί από Σαιξπηρικό και μοντέρνο θέατρο σε δημοφιλή ταινίες φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας. Είναι γνωστός για τους ρόλους του σε διάφορες ταινίες όπως τον Γκάνταλφ στην τριλογία Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (The Lord of the Rings), τον Μαγκνέτο στην τριλογία X-Men και τον Σερ Λι Τίμπινγκ στην ταινία Κώδικας Da Vinci (The Da Vinci Code, 2006).

Ο ΜακΚέλεν ορίστηκε Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1979, χρίστηκε ιππότης το 1991 για τις υπηρεσίες του στις τέχνες του θεάματος[1] και ονομάστηκε Εταίρος της Τιμής για τις υπηρεσίες του στη δραματική τέχνη και την ισότητα, στις Τιμές του Νέου Χρόνου του 2008.[2]

Πρώτα Χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ΜακΚέλεν γεννήθηκε στο Μπέρνλεϊ, στο Λάνκασαϊρ στην Αγγλία αν και πέρασε την περισσότερη ζωή του στο Γουίγκαν. Γεννημένος λίγο πριν το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αυτή η εμπειρία είχε ένα διαρκή αντίκτυπο πάνω του. Αντιδρώντας σε μια ερώτηση συνέντευξης όταν ένας δημοσιογράφος σημείωσε πως φαινόταν ψύχραιμος στο επακόλουθο της επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου είπε: "Λοιπόν, αγάπη μου, ξεχνάς - κοιμήθηκα κάτω από ένα μεταλλικό πιάτο μέχρι τα τέσσερά μου χρόνια".[3]

Ο πατέρας του ΜακΚέλεν, ο Ντένις Μάρεϊ ΜακΚέλεν, πολιτικός μηχανικός, ήταν λαϊκός ιεροκήρυκας, και επίσης οι παππούδες του ήταν ιεροκήρυκες. Την στιγμή της γέννησης του Ιαν, οι γονείς του είχαν ήδη μια πεντάχρονη κόρη την Τζιν. Το περιβάλλον του σπιτιού του ήταν κυρίως Χριστιανικό, αλλά όχι ορθόδοξο. "Η ανατροφή μου ήταν από αιρετικούς Χριστιανούς, οι οποίοι ένιωθαν πως χώριζες την Χριστιανική ζωή με το να συμπεριφέρεσαι με Χριστιανικούς τρόπους σε όποιον γνώριζες".[3] Όταν έφτασε στα 12 του χρόνια η μητέρα του, Μάρτζερι Λόις πέθανε. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο ΜακΚέλεν ήταν 24 χρονών. Για την αποκάλυψη των σεξουαλικών του προτιμήσεων στη θετή του μητέρα Γκλάντις ΜακΚέλεν, που ήταν μέλος της Θρησκευτικής Κοινωνίας των Φίλων είπε, "Σαν μέλος μιας κοινωνίας που δήλωνε την αδιαφορία της στην διακριτικότητα των φύλων χρόνια πριν νομίζω πως ήταν ευτυχής στο γεγονός πως δεν έλεγα ψέματα τώρα πια".[3]

Ο ΜακΚέλεν πήγε στο Σχολείο Μπόλτον (στο τμήμα των αγοριών),[4] του οποίου είναι ακόμα υποστηρικτής πηγαίνοντας τακτικά για να μιλήσει στους μαθητές. Η καριέρα του ως ηθοποιός άρχισε στο Μικρό Θέατρο του Μπόλτον, του οποίου είναι τώρα ο προστάτης.[5] Η νωρίτερη γοητεία του με το θέατρο παροτρύνθηκε από τους γονείς του, οι οποίοι τον πήγαν σε μια οικογενειακή εκδρομή στο Πίτερ Παν στο Σπίτι της Όπερας στην Μάντσεστερ όταν ήταν 3 χρονών. Όταν ήταν εννέα, το κύριο χριστουγεννιάτικο δώρο του ήταν ένα αναδιπλώμενο Βικτωριανό θέατρο από ξύλο και βακελίτη από το Θέατρο παιχνιδιών Pollocks, με χάρτινο τοπίο και καλώδια για να σπρώχνει τα cut-outs της Σταχτοπούτας και του Άμλετ του Λόρενς Ολίβιε. Η αδερφή του τον πήγε στο πρώτο του θεατρικό έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ το Δωδέκατη Νύχτα,[6] από τους ερασιτέχνες του Μικρού Θέατρου του Γουίγκαν, που ακολουθήθηκε σύντομα από το Λύκειο του Μακμπέθ και του Γουίγκαν για Κορίτσια με τους παραγωγούς του Όνειρο Θερινής Νυκτός και μουσική από τον Μέντελσον με το ρόλο της Μπότομ να την υποδύεται η Τζιν ΜακΚέλεν. (Η Τζιν συνέχισε να υποδύεται, να σκηνοθετεί, και να είναι παραγωγός ερασιτεχνικού θεάτρου μέχρι το θάνατό της.)

Κέρσισε την υποτροφία στο Κολέγιο της Αγίας Αικατερίνης όταν ήταν 18, όπου ανέπτυξε μια έλξη με τον Ντέρεκ Τζάκομπι.[7] Τη χαρακτήρισε σαν "πάθος αδήλωτο και μονομερές".[3]

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θέατρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όσο ήταν στο Κέιμπριτζ ο ΜακΚέλεν ήταν μέλος της Κοινωνίας Μάρλοουμ, και εμφανίστηκε στα έργα Henry IV στο ρόλο του Σάλοου με τον Τρέβορ Ναν και τον Τζακόμπι (Μάρτιος 1959), Κυμβελίνος (Cymbeline) στο ρόλο της Πόσθμους, απέναντι στη Μάρκαρετ Ντραμπλ στο ρόλο της Ιμογένης και Doctor Faustus.[8][9][10] Η πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση έγινε το 1961 στο Nottingham Playhouse, στο ρόλο του Ρόπερ στο Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές (A Man for All Seasons). Μετά από τέσσερα χρόνια περιφερειακού ρεπερτορίου στα θέατρα έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο West End, στο A Scent of Flowers, που θεωρήθηκε ως "αξιοσημείωτη επιτυχία".[8] Το 1965 έγινε μέλος του Εθνικού Θεάτρου της Εταιρίας του Λόρενς Ολίβιε στο θέατρο Old Vic, που τον οδήγησε σε ρόλους στο Φεστιβάλ Τσίτσεστερ. Την δεκαετία του 1970 και 1980 ο ΜακΚέλεν έγινε μια ευρέως γνωστή φιγούρα στο Βρετανικό Θέατρο, κάνοντας εμφανίσεις συχνά στην Βασιλική Εταιρία Σαίξπηρ και στο Εθνικό Βασιλικό Θέατρο όπου έπαιξε αρκετούς πρωταγωνιστικούς σαιξπηρικούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένων και των πρωταγωνιστικών ρόλων στα έργα Μάκβεθ (Macbeth ), Iago και Οθέλος (Othello) στο Οθέλο, σε βραβευμένες παραγωγές σκηνοθετημένες από τον Ναν.[8] Και οι δύο αυτές παραγωγές μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση, επίσης σκηνοθετημένες από τον Ναν.

Το 2007 επέστρεψε στην Βασιλική Εταιρεία Σαίξπηρ, σε παραγωγές των Βασιλιάς Λιρ (King Lear) και O Γλάρος (The Seagull), και οι δύο σε σκηνοθεσία του Τρέβορ Ναν. Το 2009 εμφανίστηκε σε μια πολύ δημοφιλή αναβίωση του Περιμένοντας τον Γκοντό (Waiting for Godot) στο Haymarket Theatre του Λονδίνου, σκηνοθετημένο από τον Σον Ματίας παίζοντας απέναντι από τον Πάτρικ Στιούαρτ.[11][12]

Ο ΜακΚέλεν είναι επίσης Πρόεδρος και Προστάτης του Μικρού Θέατρου Συντεχνίας της Μεγάλης Βρετανίας, σε συνεργασία με ερασιτεχνικούς θεατρικούς οργανισμούς μέσα και έξω από το Ηνωμένο Βασίλειο.[13]

Δημοφιλής επιτυχία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ΜακΚέλεν είχε πάρει ρόλους ταινιών καθ'όλη τη διάρκεια της καριέρας του - ξεκινώντας από το 1969 με το ρόλο του Τζόρτζ Μάθιους στην ταινία A Touch of Love, αλλά δεν ήταν μέχρι την δεκαετία του '90 που έγινε ευρύτερα γνωστός, μέσα από αρκετούς ρόλους σε υπερπαραγωγές Χολιγουντιανών ταινιών.[7]

Το 1993 ο ΜακΚέλεν υποδύθηκε το β' ρόλο ενός Βορειοαφρικανού μεγιστάνα στην καλλιτεχνική επιτυχία[14] Απρόσκλητος Επισκέπτης (Six Degrees of Separation), στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Στόκαρντ Τσάνινγκ, Ντόναλντ Σάδερλαντ και Γουίλ Σμιθ. Τον ίδιο χρόνο, εμφανίστηκε σε μικρούς ρόλους στη μίνι τηλεοπτική σειρά Tales of the City (βασισμένη στην νουβέλα του φίλου του Άρμιστεντ Μόπιν) και την ταινία Ο Τελευταίος Μεγάλος Ηρωας (Last Action Hero), όπου υποδύθηκε το Θάνατο. Επίσης εμφανίστηκε στην τηλεταινία And the Band Played On που αφορούσε την ανακάλυψη του ιού του AIDS, για την οποία ο ΜακΚέλεν κέρδισε ένα CableACE βραβείο για τον Υποστηρικτικό Ηθοποιό σε Ταινία ή Μίνι Σειρά και έλαβε υποψηφιότητα για Έμμυ Β' Ανδρικού Ρόλου σε Μίνι Σειρά ή Ταινία.[15]

Το 1995 έπαιξε τον ρόλο του τίτλου στην ταινία Ριχάρδος ο 3ος (Richard III),[16] στην οποία μετέφεραν την ιστορία σε μια εναλλακτική δεκαετία του '30 όπου η Αγγλία κυβερνείται από φασίστες.[17] Ο ΜακΚέλεν ήταν ο συμπαραγωγός και ο συν-σεναριογράφος της ταινίας, μεταφέροντας το θεατρικό έργο στη μεγάλη οθόνη βασισμένο σε μια θεατρική παραγωγή του Σαίξπηρ σκηνοθετημένη από τον Ρίτσαρντ Άϊρ για το Εθνικό Βασιλικό Θέατρο στο οποίο ο ΜακΚέλεν εμφανίστηκε.[7][17] Ως εκτελεστικός παραγωγός, ο ΜακΚέλεν επέστρεψε την αμοιβή των 50.000 δολαρίων με σκοπό να ολοκληρώσει τα γυρίσματα της τελικής μαχής.[18] Στην κριτική της ταινίας του, ο Χαλ Χίνσον του The Washington Post, αποκάλεσε την ερμηνεία του ΜακΚέλεν "μία θανάσιμη επιδεικτική ενσάρκωση" και είπε πως "η πολυποίκιλτη γνώση του... κυριαρχεί τα πάντα".[19] Η ερμηνεία του συγκέντωσε υποψηφιότητες για BAFTA και Χρυσή Σφαίρα α' ανδρικού ρόλου και κέρδισε το Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφο Καλύτερου Ηθοποιού. Το σενάριό του έλαβε υποψηφιότητα για BAFTA προσαρμοσμένου σεναρίου.

Στο αμερικανικό κοινό έγινε γνωσός με την ταινία Μαθήματα Φόβου (Apt Pupil) το 1998,[20] βασισμένη σε μια ιστορία του Στίβεν Κινγκ. Ο ΜακΚέλεν υποδύθηκε έναν γέρο αξιωματικό των Ναζί, ζώντας υπό ένα ψεύτικο όνομα στις Η.Π.Α, ο οποίος ήταν φίλος με έναν περίεργο έφηβο (Μπράντ Ρένφρο) ο οποίος τον απείλησε ότι θα τον ξεσκεπάσει αν δεν του πει την ιστορία λεπτομερώς. Ο ΜακΚέλεν επιλέχθηκε για το ρόλο κυρίως λόγω της ερμηνείας του στην ταινία Cold Comfort Farm,, την οποία παρακολούθησε ο σκηνοθέτης Μπράιαν Σίνγκερ.[18] Την επόμενη χρονιά έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλοτ για την ερμηνεία του στην ταινία Θεοί και Δαίμονες (Gods and Monsters), όπου υποδύθηκε τον Τζέμις Γουέιλ, σκηνοθέτη των ταινιών Show Boat (1936) και του Φρανκενστάιν (Frankenstein, 1931).[7]

O ΜακΚέλεν το 2010

Ξανασυνεργάστηκε με τον Μπράιαν Σίνγκερ για να υποδυθεί τον σούπερ κακό Μαγκνέτο στην σειρά των ταινιών X-Men.[7] Ενώ γινόντουσαν τα γυρίσματα της ταινίας X-Men (2000) ο ΜακΚέλεν υποδυόταν τον μάγο Γκάνταλφ στην σειρά των ταινιών Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (Τhe Lord of the Rings) του Πίτερ Τζάκσον. Ο ΜακΚέλεν βραβεύτηκε με Screen Actors Guild Award Kαλύτερου Ηθοποιού σε Δευτεραγωνιστικό Ρόλο και έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Επίσης δάνεισε τη φωνή του Γκάνταλφ στο βιντεοπαιχνίδι της τριλογίας όπως επίσης και στο The Lord of the Rings: The Third Age.[21] Τον Ιανουάριο του 2010 επιβεβαιώθηκε πως ο ΜακΚέλεν θα επαναλάβει το ρόλο του Γκάνταλφ στην ταινία Το Χόμπιτ (The Hobbit).[22]

Στις 16 Μαρτίου 2002, ήταν ο οικοδεσπότης στο Saturday Night Live. Το 2003, ο ΜακΚέλεν εμφανίστηκε ως ο εαυτός του στο Αμερικάνικο καρτούν Οι Σίμσονς (The Simpsons), σε ένα ειδικό επεισόδιο με θέμα τη Βρετανία με τίτλο "Οι Μονόλογοι της Ρετζίνα", μαζί με τον Τόνι Μπλερ και την Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Τον Απρίλιο και τον Μάϊο του 2005, υποδύθηκε τον ρόλο του Μελ Χάτσράιτ στην σαπουνόπερα του τηλεοπτικού καναλιού Granada Television, Coronation Street εκπληρώνοντας μια μακροχρόνια φιλοδοξία. Είναι επίσης γνωστός για την δουλειά του σε φωνητικούς ρόλους, έχοντας αφηγηθεί την ταινία του Ρίτσαρντ Μπελ, Eighteen, στο ρόλο ενός παππού που αφηγείται τις αναμνήσεις του από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο σε μια κασέτα για τον έφηβο εγγονό του.

Ο ΜακΚέλεν εμφανίστηκε σε ταινίες περιορισμένης κυκλοφορία ταινιών, όπως το Emile (2003), το οποίο γυρίστηκε λίγες μέρες μετά τα γυρίσματα της ταινίας X2, το Neverwas (2005) και το Παράνομο Πάθος (Asylum, 2005). Υποδύθηκε τον Σερ Λι Τίμπινγκ στην ταινία Κώδικας Da Vinci (The Da Vinci Code, 2006). Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης στις 17ης Μαΐου 2006 στο The Today Show μαζί με τον σκηνοθέτη και το καστ της ταινίας ταινίας Κώδικας Da Vinci, ο Ματ Λάουερ έθεσε ένα ερώτημα στην ομάδα σχετικά με το πως θα ένιωθαν αν η ταινία έφερε μια εμφανή αποποίηση ευθυνών ότι η ταινία είναι προϊόν φαντασίας, όπως επιθυμούσαν κάποιες θρησκευτικές ομάδες.[23] Ο ΜακΚέλεν αποκρίθηκε, "σκέφτομαι συχνά πως η Βίβλος θα έπρεπε να έχει αποποίηση ευθυνών λέγοντας 'Αυτό είναι φαντασία.' Εννοώ, περπάτημα πάνω στο νερό; Χρειάζεται... μια πράξη πίστης. Και έχω πίστη σε αυτή την ταινία -όχι ότι είναι αλήθεια, όχι ότι είναι πραγματικό, αλλά είναι μια πάρα πολύ καλή ιστορία." Συνέχισε λέγοντας, "Και πιστεύω πως το κοινό είναι αρκετά έξυπνο και λαμπρό για να ξεχωρίσει το πραγματικό και το φανταστικό και να συζητήσουν το πράγμα όταν το έχουν δει".[23] Ο ΜακΚέλεν εμφανίστηκε στην κωμική σειρά του Ρίκι Τζερβές με τίτλο Extras, όπου έπαιξε τον εαυτό του σκηνοθετώντας τον χαρακτήρα του Τζερβές, Άντι Μιλμαν που αφορά τους γκέι εραστές. Ο ΜακΚέλεν βραβεύτηκε το 2007 το Έμμυ Καλύτερου Γκεστ Ηθοποιού σε Κωμική Σειρά. Επίσης εμφανίστηκε το 2009 στο ριμέικ της ταινίας του 1967 The Prisoner, όπου έπαιξε τον χαρακτήρα Νούμερο Δύο.[24]

Προσωπική Ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ΜακΚέλεν και ο πρώτος σοβαρός του σύντροφος, Μπράιαν Τέιλορ, ένας δάσκαλος ιστορίας από το Μπόλτον, ξεκίνησαν τη σχέση τους το 1964.[25] Κράτησε για 8 χρόνια, τελειώνοντας το 1972. Ζούσαν στο Λονδίνο, όπου ο ΜακΚέλεν συνέχισε την καριέρα του ως ηθοποιός. Για πάνω από μια δεκαετία, ζούσε σε μια πενταόροφη Βικτοριανή πολυκατοικία στο Narrow Street, στο Limhouse.[26] To 1978 γνώρισε τον δεύτερο σύντροφό του τον Σον Ματίας στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου. Αυτή η σχέση κράτησε μέχρι το 1988. Σύμφωνα με τον Ματίας αυτή η δεκάχρονη ερωτική σχέση ήταν θευλλώδης, με συγκρούσεις που αφοορύσαν την επιτυχία του ΜακΚέλεν στην υποκριτική ενάντια στην κάπως λιγότερο επιτυχή καριέρα του Ματίας. Ο Ματίας και ο ΜακΚέλεν παρέμειναν φίλοι, και ο Ματίας σκηνοθέτησε τον ΜακΚέλεν στο Περιμένοντας τον Γκόντο στο Βασιλικό Θέατρο το 2009. Το ζευγάρι ενώθηκε επαγγελματικά με τον Έβτζενι Λεμπεντέβ αγοράζοντας την ταβέρνα The Grapes στο Νarrow Street,[27] κοντά στο σπίτι του ΜακΚέλεν.[28]

Φίλος του Ίαν Τσάρλεσον και μεγάλος θαυμαστής της δουλειάς του, ο ΜακΚέλεν συνέβαλε σε ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του 1990 με τίτλοFor Ian Charleson: A Tribute[29]

Στα τέλη της δεκαετίας του 80 ο ΜακΚέλεν έχασε την όρεξή του για κρέας εκτός από ψάρι, και το αποκλείει από τη δίαιτά του.[30]

Ακτιβισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καμπάνια των δικαιωμάτων LGBT[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σερ Ίαν Μάρεϊ ΜακΚέλεν στο Manchester Pride το 2010
Ο ΜακΚέλεν στο Europride το 2003 στο Μάντσεστερ.

Ενώ ο ΜακΚέλεν είχε κάνει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό γνωστό στους συνάδελφους ηθοποιούς του στα πρώτα στάδια της καριέρας του, δεν ήταν μέχρι το 1988 που το αποκάλυψε στο ευρύ κοινό, σε ένα πρόγραμμα του BBC Radio 3.[31] Αυτό που ώθησε τον ΜακΚέλεν στην απόφασή του - ξεπερνώντας κάθε ανησυχία για πιθανές αρνητικές επιπτώσεις στην καριέρα του - ήταν ο επίμαχος Τομέας 28 του Τοπικού Κυβερνητικού Συμβολαίου, πιο απλά γνωστό ως Τομέας 28, που βρισκόταν υπό την εξέταση της Βρετανικής Κυβέρνησης.[7] Ο ΜακΚέλεν τόνισε πως ήταν επηρεασμένος για την απόφασή του από συμβουλές και υποστήριξη των φίλων του, μέσα σε αυτούς ο γκέι συγγραφέας Άρμιστεντ Μόπιν.[7]

Το 2003, κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του στο Have I Got News For You ο ΜακΚέλεν ισχυρίστηκε πως όταν επισκέφθηκε τον Μάικλ Χάουαρντ, τότε Περιβαλλοντικός Γραμματέας (υπεύθυνος για την τοπική κυβέρνηση), το 1998 για να εναντιωθεί στον Τομέα 18, ο Χάουαρντ αρνήθηκε να αλλάξει την θέση του αλλά του ζήτησε να αφήσει ένα αυτόγραφο για τα παιδιά. Ο ΜακΚέλεν συμφώνησε αλλά έγραψε. "Γαμήσου, είμαι γκέι".[32] Ο ΜακΚέλεν επίσης περιέγραψε τους υφυπουργούς του Χάουαρντ, τους Συντηρητικούς Ντέιβιντ Γουίλσιρ και τον Ντέιμ Τζιλ Νάιτ, που ήταν οι αρχιτέκτονες του Τομέα 28, ως "άσχημες αδερφές" μιας πολιτικής παντομίμας.[33]

Ο Τομέας 28 που είχε σκοπό να προστατεύσει τις τοπικές αρχές από "την πρόωθηση της ομοφυλοφιλίας" 'σαν είδος προσποίησης οικογενειακής φιλίας' ήταν ασαφής και η πραγματική επίπτωση της τροποποιήσης ήταν ασαφής.[34] Ο ΜακΚέλεν έγινε ενεργός στην καταπολέμηση του προτεινόμενου νόμου, και δήλωσε τον εαυτό του γκέι σε ένα Ραδιοφωνικό πρόγραμμα του BBC όπου συζήτησε το θέμα του Τομέα 28 με τον συντηρητικό δημοσιογράφο Πέρεγκριν Γουόρστχόρν.[7] Είπε αυτή την περίοδο: "Η δική μου συμμετοχή σε αυτή την καμπάνια ήταν η εστία για τους ανθρώπους για να πάρουν άνεση πως αν ο Ίαν ΜακΚέλεν επί του σκάφους για το σκοπό αυτό, ίσως να ήταν καλό για άλλους ανθρώπους που είναι, γκέι και στρέιτ".[3] Ο Τομέας 28, ωστόσο, θεσπίστηκε και παρέμεινε στους κώδικες μέχρι το 2003

Ο ΜακΚέλεν συνέχισε να είναι πολύ ενεργός στις προσπάθειες των δικαιωμάτων της LGBT. Σε μια δήλωση στην ιστοσελίδα του μιλώντας για τον ακτιβισμό του ο ηθοποιός σχολίασε πως:

Έχω γίνει απρόθυμος να ασκήσω πιέσεις σε άλλα θέματα, πιο πολύ φροντίζω για - πυρηνικά όπλα (εναντίον), θρησκεία (άθεος), καπιταλιστική τιμωρία (εναντίον), AIDS (δωρητής) επειδή δεν θέλω ποτέ να ρίχνω για πάντα, αραίωση του αντίκτυπου για την αντμετώπιση της πιο επείγουσας ανησυχίας μου. Νόμιμη και κοινωνική ισότητα για τους ομοφυλόφιλους ανθρώπου παγκοσμίως.[35]}}

O ΜακΚέλεν είναι συνιδρυτής του Stonewall μιας ομάδας των LGBT δικαιωμάτων στο Ηνωμένο Βασίλειο παίρνοντας το όνομα του από τις ταραχές του Stonewall.[36] O ΜακΚέλεν είναι επίσης προστάτης της LGBT History Month, Pride London, GAY-GLOS, The Lesbian & Gay Foundation,[37] και του FFLAG όπου παρουσιάζεται στο βίντεό τους "Οι Γονείς Μιλούν".[38]

Το 1994 στην τελετή λήξης των Gay Games, εν συντομία ανέβηκε στη σκηνή για να αντιμετωπίσει το πλήθος, λέγοντας, "Είμαι ο Σερ Ίαν ΜακΚέλεν αλλά μπορείτε να με λέτε Σερένα" (αυτό το ψευδώνυμο αρχικά δώθηκε από τον Στέφεν Φράι, ο οποίος κυκλοφορούσε με την ομοφυλοφιλική κοινωνία από τη στιγμή που επιβεβαιώθηκε ο ιπποτισμός του ΜακΚέλεν).[3] Το 2002, παρευρέθηκε στα Βραβεία Όσκαρ με τον τότε Νεοζηλανδό σύντροφό του Νικ Κάθελ

Το 2006 ο ΜακΚέλεν μίλησε πριν την εκτόξευση του LGBT History Month του 2007 στο Ηνωμένο Βασίλειο, στηρίζοντας τον οργανισμό και τον ιδρυτή του, Σου Σάντερς.[39] Το 2007 ο ΜακΚέλεν έγινε προστάτης του The Albert Kennedy Trust ενός οργανισμού που παρέχει στήριξη στους νεαρούς, άστεγους και ταραγμένους ανθρώπους της LGBT.[36]

Το 2006 ο ΜακΚέλεν, έγινε προστάτης της Oxford Pride.[40] Εκείνη τη στιγμή είπε:

Έχω πάει σε πολλές περιπτώσεις του Pride σε όλο τον κόσμο, από τον Γκράντ Μάρσαλ στο Σαν Φρανσίσκο μέχρι και την πρώτη γκέι πορεία στο Γιοχάνεσμπουργκ μετά το απάρτχαιντ στην Βόρεια Αφρική. Όπου τα γκέι άτομα συγκεντρώνονται δημόσια για να γιορτάσουν την αίσθηση της κοινωνίας τους, υπάρχουν δύο σημαντικά αποτελέσματα. Πρώτα, οι τυχαίοι περαστικοί μπορεί να είναι εντυπωσιασμένοι από την πεποίθηση και την απόφαση να είμαστε οι εαυτοί μας και δεύτερον τα γκέι άτομα οποιαδήποτε εποχής, μπορούν να παργηγορηθούν από την περίπτωση να πάρουν τα πρώτα βήματα για να έρθουν έξω και να αφήσουν την κρυψώνα για πάντα πίσω. Δίνω την αγάπη μου σε όλα τα μέλη της Oxford Pride, τους χορηγούς και τους υποστηρικτές της, για τους οποίους είμαι περήφανος που είμαι μέλος.

Ο ΜακΚέλεν πήρε τον ακτιβισμό του παγκόσμια, όπου προκάλεσε σημαντική αναταραχή στη Σιγκαπούρη. Καλεσμένος να κάνει συνέντευξη σε μια πρωινή εκπομπή, σόκαρε τον δημοσιογράφο ρωτώντας τον εάν θα μπορούσαν να του προτείνουν ένα γκέι μπάρ. Το πρόγραμμα σταμάτησε αμέσως.[41] Το Δεκέμβριο του 2008 μπήκε στην λίστα των 100 απ'έξω.[42]

Το 2010 ο ΜακΚέλεν επέκτεινε την στήριξη του για το φεστιβάλ της Liverpool Homotopia στην οποία μια ομάδα από ομοφυλόφιλους έφηβους του Μέρσισάιντ βοήθησαν να παραχθεί μια αντι-ομοφυλοφιλική καμπάνια για τα σχολία και τα κέντρα νεότητας σε όλη την πόλη.[43]

Τον Μάιο του 2011, ο ΜακΚέλεν αποκάλεσε τον Σέρτζι Σόμπιανιν, τον Δήμαρχο της Μόσχας, έναν "δειλό" όταν αρνήθηκε να επιτρέψει γκέι παρελάσεις στην πόληIn May 2011, McKellen called Sergey Sobyanin, the Mayor of Moscow, a "coward" when he refused to allow gay parades in the city.[44]

Φιλανθρωπικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Απρίλιο τυ 2010 μαζί με τον Μπράιαν Κοξ και την Ελέανορ Μπρον, εμφανίστηκαν σε τηλεοπτικές διαφημιστικές σειρές για να στηρίξουν την Age Uk ένα ίδρυμα προσφάτως σχηματισμένο από την συγχώνευση του Age Concern και Help the Aged. Και οι τρεις ηθοποιοί έδωσαν το χρόνο τους δωρεάν.[45]

Βασιλικό Θέατρο Ισάακ, Κράιστσερτς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ενώ ήταν στη Νέα Ζηλανδία γυρίζοντας το The Hobbit το 2012, ο ΜακΚέλεν ανακοίνωσε ένα ειδικό σόου με τίτλο 'Σαίξπηρ, Τόλκιν, ITR και Εσύ!', με έσοδα από τα δύο σόου που θα βοηθήσουν να σωθεί το Βασιλικό Θέατρο Ισαάκ, που υπέφερε από εκτεταμένη ζημιά κατα τη διάρκεια του σεισμού του Κράιστσερτς. Ο ΜακΚέλεν είπε πως επέλεξε να σώσει το κτήριο ενώ ήταν το τελευταίο θέατρο που έπαιξε στη Νεα Ζηλανδία (Περιμένοντας το Γκόντο το 2010) και η αγάπη των τοπικών ανθρώπων το έκαναν ένα μέρος που αξίζει να συμβάλλεις.[46]

Επιλεγμένο στάδιο και πιστώσεις οθόνης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα χέρια του ΜακΚέλεν σε μια πλάκα των Θεών και Τεράτων του 1999 στο Leicester Square του Λονδίνου.
  • Πολλή Φασαρία για το Τίποτα, Εθνικό Βασιλικό Θέατρο, Παλιό Βικ, Λονδίνο 1965
  • Η Τρελόνι των 'Πηγαδιών', Εθνικό Θέατρο, Λονδίνο & Φεστιβάλ Τσίτσεστερ, 1965
  • Η Υπόσχεση, Τέλος Δύσης, Μπρόντγουεϊ
  • Εδουάρδος ο Δεύτερος (στον ρόλο του τίτλου), Φεστιβάλ Εδιμβούργου & Τέλος Δύσης, 1969
  • Άμλετ (στο ρόλο του τίτλου), Περιοδεία Ηνωμένου Βασιλείου/Ευρώπης, 1971
  • Κρίμα Είναι Πόρνη, Περιοδεία Ηνωμένου Βασιλείου, 1972
  • Δρ Φόστους (στο ρόλο του τίτλου), Βασιλική Εταιρεία Σαίξπηρ, Φεστιβάλ Εδιμβούργου & Θέατρο Άλντουιτς, 1974
  • Βασιλιάς Ιωάννης, RSC, 1975
  • Ρωμαίος και Ιουλιέτα (στο ρόλο του Ρωμαίου), RSC, Stratford-upon-Avon & Λονδίνο, 1976
  • Η Ιστορία του Χειμώνα, RSC, Stratford-upon-Avon, 1976
  • ΜακΜπέθ (στο ρόλο του τίτλου), RSC, Stratford-upon-Avon & Νεαρός Βικ (Λονδίνο), 1976-1977
  • Ο Αλχημιστής, RSC, Stratford-upon-Avon & Λονδίνο, 1977
  • Κάθε Καλό Αγόρι Αξίζει μια Χάρη, RSV, Κέντρο Τεχνών Μπάρμπικαν (Λονδίνο), 1977
  • Τρεις Αδερφές, RSC, Περιοδεία Ηνωμένου Βασιλείου, 1978
  • Μπεντ, (στο ρόλο του Μαξ) Βασιλικό Γήπεδο και Κριτίριο, Λονδίνο, 1979
  • Αμαντέους (στο ρόλο του Σαλιέρι), Μπρόντγουει, 1980
  • Κοριολάνος (στο ρόλο του τίτλου), Εθνικό Θέατρο, 1984
  • Άγριο Μέλι, Εθνικό Θέατρο, 1984 (& Μπρόντγουεϊ,1986
  • Ο Δενδρόκηπος με τα Κεράσια (στο ρόλο του Λόπακιν), Εθνικό Θέατρο, 1985
  • Η Δούκισσα του Μάλφι, Εθνικό Θέατρο, 1985
  • Το Πραγματικο Κυνηγόσκυλο Επιθεώρησης, Εθνικό Θέατρο, Λονδίνο & Παρίσι, 1985
  • Οθέλο (στο ρόλο του Ιάγκο), RSC, Λονδίνο & Stratford-upon-Avon, 1989
  • Ριχάρδος ο Τρίτος (στο ρόλο του τίτλου), Εθνικό Θέατρο, παγκόσμια περιοδεία, 1990 & Περιοδεία Ηνωμένων Πολιτειών, 1992
  • Ο Θείος Βάνιας (στο ρόλο του τίτλου), Εθνικό Θέατρο, 1992
  • Πίτερ Παν (στο ρόλο του Κύριου Ντάρλινγκ/Κάπτεν Χουκ), Εθνικό Θέατρο, 1997
  • Ένας Εχθρός των Ανθρώπων, Εθνικό Θέατρο, 1996 & Θέατρο Αχμάνσον (Λος Άντζελες, 1998
  • Τωρινό Γέλιο, Δυτικό Θέατρο Γιόρκσαϊρ (Λίντς, Αγγλία), 1998
  • Ο Χορός του Θανάτου, στο Θέατρο Μπρόντχερστ (Νέα Υόρκη) το 2001. Στο Λυρικό Θέατρο (Λονδίνο, Αγγλία) το 2003[47] Dance of Death, at the
  • Αλαντίν (στο ρόλο του Χήρου Τουάνκι) Παλιό Βικ, 2004 & 2005
  • Η Κοπή, Αποθήκη Ντόνμαρ, 2006
  • Βασιλιάς Λιρ από τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, (στο ρόλο του Λιρ), Θέατρο Αυλής, Stratford-upon-Avon 2007 Νέα Ζηλανδία, 2007 Νέα Υόρκη (Ακαδημία Μουσικής στο Μπρόυκλιν), 2007, Μινεάπολη, 2007, Θέατρο Νέου Λονδίνου (Δυτικό Τέλος), 2007-8
  • Ο Γλάρος του Άντον Τσέχωφ, (στο ρόλο του Σόριν), Θέατρο Αυλής, Stratford-upon-Avon, 2007 Νέα Υόρκη (Ακαδημία Μουσικής του Μπρούκλιν), Μινεάπολη 2007, Θέατρο νέου Λονδινου 2007 (Δυτικό Τέλος), 2007-8
  • Περιμένοντας τον Γκόντο του Σάμιουελ Μπέκετ, (στο ρόλο του Έστραγκον), Βασιλικό Θέατρο Χέιμαρκετ, Λονδίνο, 2009 και 2010. Θέατρο Κωμωδίας, Μελβούρνη, Αυστραλία, 2010[48] και Θέατρο Φάγκαρντ, Κέιπ Τάουν, Βόρεια Αφρική
  • Το Συνδικάτο του Εντουάρντο ντε Φιλλίπο, Φεστιβάλ Τσίτσεστερ, 2011

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος Ρόλος Σημειώσεις
1966 Ντέιβιντ Κόπερφιλντ Ντέιβιντ Κόπερφιλντ Τηλεόραση
1969 Η Υπόσχεση Λεονίντικ
Άλφρεντ ο Μέγας Ρότζερ
Ένα Άγγιγμα Αγάπης Τζόρτζ Μάθιους
1981 Ο Παπάς της Αγάπης Λόρενς
Μαξιλάρι της Φωτιάς Αφηγητής Ντοκιμαντέρ
1982 Ο Κόκκινος Αναγαλίς Πολ Τσόβελιν
Γουόλτερ Γουόλτερ Βασιλική Τηλεοπτική Κοινωνία για την Καλύτερη Απόδοση
1983 Η Κράτηση Δρ Θίοντορ Κούζα
1985 Άφθονος Σερ Άντριου Τσάρλσον
Ζήνα Άρθουρ Κρόνφελντ
1989 Σκάνδαλο Τζον Προφούμο
1993 Έξι Βαθμοί Χωρισμού Τζόφρι Μίλερ
Η Μπαλάντα του Μικρού Τζο Πέρσι Κόρκοραν
Ο Ήρωας της Τελευταίας Δράσης Ντέθ εμφάνιση καμέας
Και η Μπάντα Παίζει Μπιλ Κρος Βραβείο CableACE για τον Υποστηρικτικό Ηθοποιό σε μια Ταινία ή σε Μίνι Σειρές
Βραβευμένο με Βραβείο Έμμυ για τον Εξαιρετικό Υποστηρικτικό Ηθοποιό - Μίνι Σειρές ή σε Ταινία
1994 Για να Πεθάνεις Αφηγητής Ντοκιμαντέρ για Παπλώματα φωνή
Η Σκιά Δρ Ράινχαρντ Λέιν
Θα Κάνω Οτιδήποτε Τζον Ερλ ΜακΆλπιν
1995 Ανακαίνιση Γουίλ Γκέιτς
Κρύα Άνετη Φάρμα Έιμος Σταρκάντερ Τηλεόραση
Ριχάρδος ο Τρίτος Ριχάρδος ο Τρίτος Ευρωπαϊκο Βραβείο Ταινίας για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Βραβείο Απογευματινής Σταθερής Βρετανικής Ταινίας για την Καλύτερη Ταινία
Βραβευμένο—Βραβείο BAFTA για τον Καλύτερο Πρωταγωνιστικό Ρόλο
Βραβευμένο—Βραβείο BAFTA για το Καλύτερο Υιοθετημένο Σενάριο
Βραβευμένο—Παγκόσμιο Χρυσό Βραβείο για τον Καλύτερο Ηθοποιό - Δράμα Κινούμενης Εικόνας
Τζακ και Σάρα Ουίλλιαμ
1996 Ρασπούτιν: Σκοτεινός Υπηρέτης του Πεπρωμένου Νίκολας ο Δεύτερος Παγκόσμιο Χρυσό Βραβείο για τον Καλύτερο Ηθοποιό - Μίνι Σειρές ή Τηλεοπτική Ταινία
Βραβευμένο—Βραβείο Έμμυ για τον Εξαιρετικό Υποστηρικτικό Ηθοποιό - Μίνι Σειρές ή Ταινία
Nominated— Δορυφορικό Βραβείο για τον Καλύτερο Υποστηρικτικό Ηθοποιό - Σειρές, Μίνι Σειρές ή Τηλεοπτικές Ταινίες
1997 Σκουπισμένος από τη Θάλασσα Δρ. Τζέιμς Κένεντι
Μπέντ Θείος Φρέντι
1998 Έξυπνος Μαθητής Κούρτ Ντούσαντερ Βραβείο Αναμεταδωτικής Ταινίας σε Συνεργασία με τους Κριτές για τον Καλύτερο Ηθοποιό (επίσης για το Θεοί και Τέρατα) Βραβείο Αναμεταδωτικής Ταινίας σε Συνεργασία με τους Κριτές για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Βραβείο Κρόνου για τον Καλύτερο Υποστηρικτικό Ηθοποιό
Θεοί και Τέρατα Τζέιμς Γουέιλ Βραβείο Βρετανικής Ανεξάρτητης Ταινίας για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Βραβείο Αναμεταδωτικής Ταινίας σε Συνεργασία με τους Κριτές για τον Καλύτερο Ηθοποιό
(επίσης για το Έξυπνος Μαθητής)
Κυκλικό Βραβείο για την Ταινία από το Σικάγο σε Συνεργασία με τους Κριτές για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Βραβείο Κλοτρούντις για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Κυκλικό Βραβείο Φλόριντας για την Καλύτερη Ταινία Κριτών για τον Καλύτερο Ηθοποιό(επίσης και για το Έξυπνος Μαθητής
[Βραβείο Ανεξάρτητου Πνεύματος για το Καλύτερο Πρωταγωνιστικό Αρσενικό
Κυκλικό Βραβείο για την Ταινία Κριτών του Κάνσας για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Βραβείο Ταινίας του Λος Άντζελες για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Βραβείο Εθνικής Επιτροπής των Κριτικών για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Διαδικτυακή Ταινία της Κοινωνίας των Κριτών για τον Καλύτερο Ηθοποιό
[[Βραβείο Ταινίας Σαν Ντιέγκο της Κοινωνίας των Κριτών για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Παγκόσμιο Φεστιβάλ Ταινίας Σαν Σεμπάστιαν για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Βραβείο Ταινίας του Τορόντο σε Συνεργασία με τους Κριτές για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Βραβευμένο—Βραβείο Όσκαρ για τον Καλύτερο Ηθοποιό
Βραβευμένο—Χρυσό Παγκόσμιο Βραβείο για τον Καλύτερο Ηθοποιό&nbsp- Δράμα Κινούμενης Εικόνας
Βραβευμένο-Συντεχνία Ηθοποιών Οθόνης για την Εξαιρετική Απόδοση από έναν Αρσενικό Ηθοποιό σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο
Βραβευμένο—Δορυφορικό Βραβείο για τον Καλύτερο Ηθοποιό&nbsp- Δράμα Κινούμενης Εικόνας
1999 Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (ταινία του 1999) Κος Κρίκλ Τηλεόραση
2000 X-Men Έρικ Λένσερ/ Μαγκνέτο Βραβευμένο—Βραβείο Ψυχαγωγικής Υπερπαραγωγής για τον Καλύτερο Υπερκακό
2001 Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού Γκάνταλφ ο Γκρίζος Βραβείο Ταινίας Φοίνικα της Κοινωνίας Κριτών για το Καλύτερο Κάστ
Βραβείο Κρόνου για τον Καλύτερο Υποστηρικτικό Ηθοποιό
Βραβείο Συντεχνίας Ηθοποιών Οθόνης για την Εξαιρετική Απόδοση από έναν Αρσενικό Ηθοποιό σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο
Βραβευμένο—Βραβείο Όσκαρ για τον Καλύτερο Υποστηρικτικό Ηθοποιό
Βραβευμένο—Βραβείο BAFTA για τον Καλύτερο Ηθοποιό σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο
Βραβευμένο—Βραβεία Αποκλειστικού DVD για το Καλύτερο Σχολιαστικό(μοιρασμένο με τον Ελάιγια Γούντ [Φρόντο] και την Λιβ Τάιλερ
Βραβευμένο—Αυτοκρατορικό Βραβείο για τον Καλύτερο Βρετανό Ηθοποιό
Βραβευμένο—Βραβείο Ταινίας MTV για την Καλύτερη Μάχη(μοιρασμένη με τον Κρίστοφερ Λι
Βραβευμένο—Διαδικτυακή ταινία της Κοινωνίας Κριτικών για τον Καλύτερο Υποστηρικτικό Ηθοποιό
Βραβευμένο—Δορυφορικό Βραβείο για τον Καλύτερο Υποστηρικτικό Ηθοποιό - Κινούμενη Εικόνα
Βραβευμένο—Συντεχνία Ηθοποιών Οθόνης για την Εξαιρετική Απόδοση από το Καστ σε Κινούμενη Εικόνα
2002 Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι Γκάνταλφ ο Λευκός Διαδικτυακή Ταινία της Κοινωνίας των Κριτικών για το Καλύτερο Κάστ
Ταινία Φοίνικα της Κοινωνίας Κριτών για το Καλύτερο Κάστ
Βραβευμένο—Αυτοκρατορικό Βραβείο για τον Καλύτερο Βρετανό Ηθοποιό
Βραβευμένο—Συντεχνία Ηθοποιών Οθόνης για την Εξαιρετική Απόδοση από ένα Κάστ σε Κινούμενη Εικόνα
2003 Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά Γκάνταλφ ο Λευκός Βραβείο Αναμεταδοτικής Ταινίας σε Συνεργασία με τους Κριτές για το Καλύτερο Κάστ
Βραβείο Εθνικής Επιτροπής Κριτικών για το Καλύτερο Κάστ
Συντεχνία Ηθοποιών Οθόνης για την Εξαιρετική Απόδοση από ένα Κάστ σε Κινούμενη Εικόνα
Βραβευμένο— Βραβείο BAFTA για τον Καλύτερο Ηθοποιό σε Υποστηρικτικό Ρόλο
Βραβευμένο—Αυτοκρατορικό Βραβείο για τον Καλύτερο Βρετανό Ηθοποιό
Βραβευμένο—Ταινία Φοίνικα της Κοινωνίας των Κριτών για το Καλύτερο Κάστ
Βραβευμένο—Βραβείο Κρόνου για τον Καλύτερο Υποστηρικτικο Ηθοποιό
2003 Εμίλ Εμίλ Βραβευμένο—Βραβείο Τζίνι για την Καλύτερη Απόδοση από έναν Ηθοποιό σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο
2003 Οι Σίμσονς Ο ίδιος Επεισόδιο: Ο Μονόλογος Της Ρετζίνα
2003 X2 Έρικ Λένσερ / Μαγκνέτο Βραβευμένο—Βραβείο Έφηβης Επιλογής για τον Επιλεγμένο Υπερκακό της Ταινίας
2004 Δεκαοχτώ Τζέισον Άντερς (στη φωνή)
2005 Δεν Ήταν Ποτέ Γκάμπριελ Φίντς (στη φωνή)
2005 Άσυλο Δρ. Πίτερ Κλιβ
2005 Η Μαγική Κυκλική Διασταύρωση Ζεβεδίας φωνή
Όδος Στέψης Μελ Χάτσραιτ (10 επεισόδια)
2006 Έξτρας Ίαν ΜακΚέλεν Βραβευμένο—Βραβείο Έμμυ Primetime για τον Εξαιρετικό Καλεσμένο Ηθοποιό σε Κωμικές Σειρές
2006 Η Ποντικούπολη Ο Φρύνος Βραβείο Άννι για την Καλύτερη Πράξη Φωνής σε Κινούμενο Σχέδιο
2006 X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση Έρικ Λένσερ / Μαγκνέτο Βραβευμένο- Ιρλανδική Ταινία & Τηλεοπτικό Βραβείό 2007 για τον Καλύτερο Παγκόσμιο Ηθοποιό
Βραβευμένο—Βραβεία Επιλογής Έφηβου για τις ταινίες - Επιλογή Σλίζμπαγκ (επίσης για το Κώδικας Ντα Βίντσι)
2006 Κώδικας Ντα Βίντσι Σερ Λι Τίμπινγκ Βραβευμένο-Βραβεία Επιλογής Έφηβων για Ταινίες - Επιλογή Σλίζμπαγκ (επίσης για το X-Men: Η Τελευταία Μάχη)
2007 Αστερόσκονη Αφηγητής φωνή
2007 Η Χρυσή Πυξίδα Γιόρεκ Μπίρνισον φωνή
2008 Βασιλιάς Λιρ Βασιλιάς Λιρ Βραβευμένο-Βραβείο Έμμυ για τον Εξαιρετικό Πρωταγωνιστικό Ηθοποιό - σε Μίνι Σειρές ή σε Ταινία
2009 Ο Κατάδικος Νούμερο Δύο Βραβευμένο— Βραβείο Έμμυ για τον Εξαιρετικό Πρωταγωνιστικό Ηθοποιό - σε Μίνι Σειρές ή σε Ταινία
2012 Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι Γκάνταλφ ο Γκρίζος Γυρίζεται
2013 Χόμπιτ: Η Ερημιά του Νοσφιστή Γκάνταλφ ο Γκρίζος
2014 X-Men: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος Έρικ Λένσερ / Μαγκνέτο

Μουσική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Βαμπίρ στο μουσικό βίντεο "Heart" από τους Pet Shop Boys
  • Ο άντρας που "πέφτει μακριά" στο μουσικό βίντεο "Falling Out of Reach" από τους Guillemots
  • Εμφανίζεται στο τραγούδι των Scissor Sisters με τίτλο "Invisible Light", από το άλμπουμ του 2010 "Night Work", απαγγέλοντας ένα κείμενο που αφορά το "Invisible Light" του τίτλου.[49]

Ακουστικά Βιβλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι αφηγητής των σειρών των ακουστικών βιβλίων της Μισέλ Πάβερ με τίτλο Τα Χρονικά του Αρχαίου Σκοταδιού, οι οποίες είναι: ο Αδελφός Λύκος, ο Περπατητής Πνεύμα, ο Ψυχοφάγος, ο Απόβλητος, ο Θραύστης Όρκων και ο Κυνηγός Φαντασμάτων. Επίσης έγινε αφηγητής μιας έκδοσης της Οδύσσειας του Όμηρου

Άλλη Δουλειά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια ηχογράφηση της φωνής του ΜακΚέλεν ακούγεται πριν από τις παραστάσεις στη Βασιλική Αίθουσα Φεστιβάλ, υπενθυμίζοντας προστάτες για να επιβεβαιωθεί πως τα κινητά τηλέφωνά τους και οι συναγερμοί παρακολούθησής τους είναι κλειστοί, και για να κρατήσουν το βήχα σε μικρή ένταση.[50][51]

Βραβεία και Τιμές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τιμές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διορίστηκε Ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE) το 1979, και έγινε ιππότης στις Τιμές του Νέου Χρόνου το 1991 για την εξαιρετική δουλειά και των συνεισφορών του στα θέατρα.[52][53][54] Στις Τιμές του Νέου Χρόνου το 2008 διορίστηκε Σύντροφος της Τιμής (CH) για τις υπηρεσίες του στο δράμα και την ισότητα.[2]

Τιμητικοί Βαθμοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2001 ο ΜακΚέλεν βραβεύτηκε με έναν τίτλο του Δάσκαλου Τεχνών από το Πανεπιστήμιο του Μπαθ.[55] To 2004 o ΜακΚέλεν ανατέθηκε τιμητικός Δάσκαλος των Γραμμάτων από το Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ. Εγκωμιάστηκε για την ποικιλία των ρόλων του, την "βαθιά θεωρημένη δραματική τεχνική του" και των ριζών του από το Λάνκαστερ.[56]

Βραβεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1981: Βραβείο Τόνυ της Νέας Υόρκης για τον Καλύτερο Ηθοποιό σε Θεατρικό Έργο, για το Αμαντέους
  • 1984: Βραβείο Ολίβιερ του Λονδίνου για τον Καλύτερο Ηθοποιό σε Αναβίωση, για το Άγριο Μέλι
  • 1984: Βραβείο Σταθερού Απογεύματος στο Λονδίνο για τον Καλύτερο Ηθοποιό, για τον Κοριολάνο
  • 1989: Βραβείο Σταθερού Απογεύματος στο Λονδίνο για τον Καλύτερο Ηθοποιό, για τον Οθέλο
  • 1990: Βραβείο Ολίβιερ του Λονδίνου για τον Καλύτερο Ηθοποιό, για τον Ριχάρδο τον Τρίτο
  • 1998: Βραβείο Σταδίου Δύσης του Γκάρλαντ, για το one man show του στο A Knight Out στο Λος Άντζελες
  • 2004: Υπερηφάνεια Επιτεύγματος Ζωής στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινίας & Βραβείο Διάκρισης
  • 2007: Βραβείο Άννι για την Πράξη Καλύτερης Φωνής σε Παραγωγή Κινουμένων Σχεδιων, για το Η Ποντικούπολη
  • Το Μάΐο του 2007, ονομάστηκε, από τους Ανεξάρτητους στην Κυριακάτικη Ροζ Λίστα, ως το πέμπτο πιο ισχυρό γκέι άτομο στη Βρετανία κάτω από την πρώτη θέση του προηγούμενου χρόνου.[57]
  • 2009: Βραβείο Ντονόστια στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινίας του Άγιου Σεβαστιανού στην αναγνώριση μιας εκτεταμένης επαγγελματικής καριέρας.[58]
  • 2010: Empire Awards 2010: Empire Icon Award[59]
  • 2010: Αυτοκρατορικά Βραβεία 2010: Βραβείο Εικονιδίου Αυτοκρατορίας.[58]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Sir Ian McKellen». Cinema.com. http://www.cinema.com/people/002/697/sir-ian-mckellen/index.phtml. Ανακτήθηκε στις 2011-07-18. 
  2. 2,0 2,1 London Gazette: (Supplement) no. 58557. p. 4. 29 December 2007. Ανακτήθηκε 31 December 2007.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Steele, Bruce C. (11 December 2001). "The Knight's Crusade". The Advocate: σελ. 36–38, 40–45. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 March 2007. http://web.archive.org/web/20070322014218/http://www.findarticles.com/p/articles/mi_m1589/is_2001_Dec_25/ai_83451265. Ανακτήθηκε στις 16 February 2009. 
  4. «Famous Old Boltonians». Bolton School. http://www.boltonschool.com/senior-boys/old-boys/famous-old-boltonians. Ανακτήθηκε στις 14 June 2009. 
  5. «Bolton Little Theatre». Bolton Little Theatre. http://www.blt.org.uk/. Ανακτήθηκε στις 14 June 2009. 
  6. Curtis, Nick (9 December 2005). "Panto's grandest Dame". Evening Standard (London). http://www.thisislondon.co.uk/theatre/article-21154430-pantos-grandest-dame.do. Ανακτήθηκε στις 7 February 2010. 
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 7,7 "Ian McKellen." Host: James Lipton. Inside the Actors Studio. Bravo. 8 December 2002. No. 5, season 9.
  8. 8,0 8,1 8,2 Trowbridge, Simon (2008). Stratfordians. Oxford, England: Editions Albert Creed. σελ. 338–343. ISBN 978-0-9559830-1-6. 
  9. «Marlowe Chronology». Cambridge University Marlowe Dramatic Society. http://www.societies.cam.ac.uk/marlowe/chronology.html. Ανακτήθηκε στις 31 July 2010. 
  10. Drabble, Margaret (1993). «Stratford revisited». Novy, Marianne. Cross-cultural performances: differences in women's re-visions of Shakespeare. Urbana: University of Illinois Press. σελ. 130. ISBN 0-252-06323-6. 
  11. Paddock, Terri (31 October 2008). «McKellen & Stewart Wait in Haymarket Godot». Whatsonstage.com. http://www.whatsonstage.com/index.php?pg=207&story=E8821225446926. Ανακτήθηκε στις 8 July 2009. 
  12. Wolf, Matt (7 May 2009). "McKellen and Stewart Deliver a ‘Godot’ With a Difference". New York Times. http://theater2.nytimes.com/2009/05/08/arts/08iht-LON8.html. Ανακτήθηκε στις 8 July 2009. 
  13. «The Little Theatre Guild of Great Britain». Littletheatreguild.org.uk. http://www.littletheatreguild.org.uk/documents/news/sirianmckellen_march10.shtml. Ανακτήθηκε στις 2011-07-18. 
  14. «Six Degrees of Separation (1993)». Rotten Tomatoes. http://www.rottentomatoes.com/m/six_degrees_of_separation/. Ανακτήθηκε στις 15 June 2009. 
  15. Sir Ian McKellen Emmy Nominated
  16. «Richard III (1995)». Rotten Tomatoes. http://www.rottentomatoes.com/m/1068177-richard_iii/. Ανακτήθηκε στις 15 June 2009. 
  17. 17,0 17,1 «Notes». McKellen.com. http://www.mckellen.com/cinema/richard/notes.htm. Ανακτήθηκε στις 15 June 2009. 
  18. 18,0 18,1 Empire, May 2006
  19. "A Rich 'Richard III' Rules". The Washington Post. 19 January 1996. http://www.washingtonpost.com/wp-srv/style/longterm/movies/videos/richardiii.htm#hinson. 
  20. «Apt Pupil (1998)». Rotten Tomatoes. http://www.rottentomatoes.com/m/apt_pupil/. Ανακτήθηκε στις 15 June 2009. 
  21. «2000's». Ian McKellen. http://www.mckellen.com/cinema/index0.htm. Ανακτήθηκε στις 25 April 2008. 
  22. Rottenberg, Josh (2011-01-10). «Hobbit' scoop: Ian McKellen and Andy Serkis on board». Insidemovies.ew.com. http://insidemovies.ew.com/2011/01/10/the-hobbit-scoop-ian-mckellan-and-andy-serkis-on-board/. Ανακτήθηκε στις 2011-07-18. 
  23. 23,0 23,1 "Ian McKellen Unable to Suspend Disbelief While Reading the Bible." Us Weekly. 17 May 2006. Video clip available here [1].
  24. Wilson, Benji (April 11, 2010). "The Prisoner: remake of a 1960s TV classic". The Sunday Times (London). http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/tv_and_radio/article7091471.ece. 
  25. "Ian McKellen Biography". Tiscali Film and TV. http://www.tiscali.co.uk/entertainment/film/biographies/ian_mckellen_biog.html. Ανακτήθηκε στις 11 April 2005. 
  26. "Sir Ian McKellen". The Times (London). 27 August 2005. http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/film/article559425.ece. Ανακτήθηκε στις 10 September 2005. 
  27. "The Grapes History", thegrapes.co.uk.
  28. "Sir Ian McKellen is Landlord Of The Rings", thesun.co.uk.
  29. Ian McKellen, Alan Bates, Hugh Hudson, et al. For Ian Charleson: A Tribute. London: Constable and Company, 1990. pp. 125–130.
  30. Correspondence with Ian McKellen—Vegetarianism from "Online Autobiography", accessed 4 February 2008.
  31. The programme is online: "Third Ear: Section 28", BBC Radio 3, 27 January 1988
  32. 10 things we didn't know this time last week. BBC News. 14 November 2003.
  33. «'Section 28'». www.mckellen.com. http://www.mckellen.com/writings/activism/8807section28.htm. Ανακτήθηκε στις 1 July 1998. 
  34. «When gay became a four-letter word». BBC. 20 January 2000. http://news.bbc.co.uk/1/hi/scotland/611704.stm. Ανακτήθηκε στις 5 January 2010. 
  35. «Activism». mckellen.com. http://www.mckellen.com/activism/index.htm. Ανακτήθηκε στις 13 July 2008. 
  36. 36,0 36,1 «Ian McKellen becomes the Albert Kennedy Trust's new patron». The Albert Kennedy Trust. 5 January 2007. http://www.akt.org.uk/latest-news.htm. 
  37. «Aim High». the Lesbian & Gay Foundation. http://www.lgf.org.uk/sir-ian-mckellen. Ανακτήθηκε στις 15 June 2009. 
  38. [www.fflag.org.uk FFLAG Official web site]
  39. «LGBT History Month 2007 Pre Launch». LGBT History Month. 20 November 2006. http://www.lgbthistorymonth.org.uk/prelaunch.htm. 
  40. «Patrons». Oxford Pride. http://www.oxfordpride.org.uk/AboutUs_Patrons.aspx. Ανακτήθηκε στις 15 June 2009.  [νεκρός σύνδεσμος]
  41. "Ian McKellen's gay comment causes a stir on Singaporean TV." www.gmax.co.za.
  42. "Ian McKellen." Out. December 2008. Retrieved 28 April 2009.
  43. Staff Writer. «Ian McKellen backs Liverpool anti-homophobia effort». Pink News. http://www.pinknews.co.uk/2010/03/10/ian-mckellen-backs-liverpool-anti-homophobia-effort. Ανακτήθηκε στις 2012-06-20. 
  44. By Advocate.com Editors. «McKellen Calls Moscow Mayor a Coward | News». The Advocate. http://www.advocate.com/News/Daily_News/2011/05/26/McKellan_Calls_Moscow_Mayor_a_Coward/. Ανακτήθηκε στις 2011-07-18. 
  45. Sweney, Mark (19 April 2010). "Hollywood actors star in Age UK ad". The Guardian (London). http://www.guardian.co.uk/media/2010/apr/19/age-uk. Ανακτήθηκε στις 21 April 2010. 
  46. RadioLIVE. «Sir Ian McKellen on fundraising for the Isaac Theatre Royal». MediaWorks. http://www.radiolive.co.nz/Sir-Ian-McKellen-on-fundraising-for-the-Isaac-Theatre-Royal/tabid/506/articleID/27273/Default.aspx. Ανακτήθηκε στις 2012-04-13. 
  47. Staff (6 March 2003). «Dance of Death, Lyric Shaftesbury». BBC London. http://www.bbc.co.uk/london/entertainment/theatre/danceofdeath_060303.shtml. Ανακτήθηκε στις 10 November 2008. 
  48. "Sir Ian McKellen is mistaken for a tramp on a Melbourne bench between Waiting for Godot rehearsals". Alison Barclay (herald sun). May 7, 2010. http://www.heraldsun.com.au/entertainment/sir-ian-mckellen-is-mistaken-for-a-tramp-on-a-melbourne-bench-between-waiting-for-godot-rehearsals/story-e6frf96f-1225863693015. Ανακτήθηκε στις 2010-05-17. 
  49. Martin, Dan (14 April 2010). "Scissor Sisters collaborate with Ian McKellen: Lord of the Rings actor appears on final track of Scissor Sisters' long-awaited third album, Night Work". The Observer (London). http://www.guardian.co.uk/music/2010/apr/14/scissor-sisters-ian-mckellen. 
  50. White, Michael (20 June 2011). "How to deal with the very worst concert nuisances". The Daily Telegaph. http://blogs.telegraph.co.uk/culture/michaelwhite/100054207/how-to-deal-with-the-very-worst-concert-nuisances/. Ανακτήθηκε στις 24 June 2011. 
  51. Jim Pritchard (July 2010). «Verdi, La traviata: Soloists, chorus and orchestra of the Royal Opera House. Conductor: Yves Abel. Royal Opera House, Covent Garden, 8.7.2010». MusicWeb International. http://www.musicweb-international.com/SandH/2010/Jul-Dec10/traviata0807.htm. Ανακτήθηκε στις 24 June 2011. 
  52. Who's Who. London: A and C Black. 2006. ISBN 0-7136-7164-5. 
  53. London Gazette: (Supplement) no. 52382. pp. 1–2. 28 December 1990. Ανακτήθηκε 10 December 2007.
  54. London Gazette: no. 52543. p. 8208. 28 May 1991. Ανακτήθηκε 10 December 2007.
  55. «Honorary Graduates 1989 to present - the University of Bath». Honorary Graduates 1989 to present - the University of Bath. http://www.bath.ac.uk/ceremonies/hongrads/. Ανακτήθηκε στις 14 December 2011. 
  56. «Honourary Degrees». Lancaster University. http://domino.lancs.ac.uk/info/lunews.nsf/I/2768F56EB38B32F780256ECC00404E69. Ανακτήθηκε στις 24 September 2010. 
  57. «Independent on Sunday Pink List 2007». London: Independent.co.uk. 6 May 2007. http://www.independent.co.uk/news/uk/this-britain/the-pink-list-2007-the-iiosi-annual-celebration-of-the-great-and-the-gay-447627.html. Ανακτήθηκε στις 5 March 2010. 
  58. 58,0 58,1 «Ian McKellen receives Donostia Award». Eitb.com. 23 September 2009. http://www.eitb.com/news/entertainment/detail/249055/ian-mckellen-receives-donostia-award/. Ανακτήθηκε στις 5 March 2010. 
  59. Masters, Tim (2010-03-28). "Sci-fi triumphs at Empire awards". BBC News. http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/8591899.stm. Ανακτήθηκε στις 2010-09-29. 

Συνεντεύξεις, blogs, κλίπς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα