Έκτορ Σκαρόνε

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Έκτορ Σκαρόνε

Με την Ουρουγουάη το 1926
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΈκτορ Πέδρο Σκαρόνε Μπερέττα
Ημερ. γέννησης28 Νοεμβρίου 1898
Τόπος γέννησηςΜοντεβιδέο, Ουρουγουάη
Ημερ. θανάτου4 Απριλίου 1967 (68 ετών)
Τόπος θανάτουΜοντεβιδέο,Ουρουγουάη
Ύψος1,73 μ.
ΘέσηΕπιθετικός
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1917–1926Νασιονάλ115(108)
1926–1927Μπαρτσελόνα18(17)
1927–1931Νασιονάλ45(39)
1931–1932Ίντερ14(7)
1932–1934ΟΣΣ Παλέρμο54(13)
1934–1939Νασιονάλ31(16)
Σύνολο277(200)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1917–1930Ουρουγουάη51(31)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Έκτορ Πέδρο Σκαρόνε Μπερέτα (ισπανικά: Héctor Pedro Scarone Beretta, 26 Νοεμβρίου 18984 Απριλίου 1967) ήταν Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος θεωρήθηκε ως ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο κατά τη διάρκεια της εποχής του.[1][2] Αγωνιζόμενος ως επιθετικός ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικός και ένας από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές της πρώτης μεγάλης ομάδας του αθλήματος παγκόσμια, της Εθνικής Ουρουγουάης.[3][4] Στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των κορυφαίων του 20ού αιώνα κατέλαβε την 40ή θέση.[5]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σκαρόνε γεννήθηκε το 1898 στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης από Ιταλούς μετανάστες. Όπως τα περισσότερα παιδιά, έτσι κι αυτός εξασκούσε το ποδοσφαιρικό του ταλέντο στις αλάνες, προσπαθώντας να περάσει την μπάλα μέσα από τρύπες σε φράχτες. Στα 15 του χρόνια θέλησε να δοκιμάσει την τύχη του στην αγαπημένη του Νασιονάλ, αλλά τον απέρριψαν επειδή ήταν πολύ αδύναμος για την ηλικία του και η απαιτούμενη εμφάνιση σωματικής υγείας ήταν απαραίτητη εκείνη την εποχή. Ο πιτσιρικάς Σκαρόνε δεν το έβαλε κάτω και μετά από κάποιους μήνες επανεμφανίστηκε στους ανθρώπους του συλλόγου ζητώντας και δεύτερη ευκαιρία. Στο διάστημα που μεσολάβησε είχε δουλέψει αρκετά τα σωματικά του προσόντα με αποτέλεσμα να κερδίσει μία θέση στις ρεζέρβες της αγαπημένης του ομάδας.[6]

Η Ουρουγουάη εκείνη την εποχή, μια χώρα που επικεντρώθηκε στην οικονομική και κοινωνική της ανάπτυξη έλαβε μια μεγάλη μεταναστευτική ροή, ειδικά από τις χώρες της Μεσογείου. Η ανοικτή και προηγμένη νομοθεσία της προς το παρόν και οι δυνατότητες ευημερίας την έκαναν σύντομα να έχει επιρροή στη διεθνή σκηνή. Καθώς η κοινωνία ήταν δομημένη, το ποδόσφαιρο κερδίζει έδαφος σε δημοφιλείς προτιμήσεις και εδραιώνεται ως μια νέα θρησκεία των μαζών.

Το ποδόσφαιρο έγινε άθλημα δεξιοτήτων και ικανοτήτων και όχι παιχνίδι δύναμης. Η Ουρουγουάη, όπως και η Αργεντινή, ενέκρινε το ρητό του «κοντού και ποδιού» ως έναν ιδιαίτερο τρόπο και τρόπο κατανόησης του ποδοσφαίρου. Και εδώ ξεχώρισε ο Σκαρόνε. Περιγράφεται ως ένας ευέλικτος, γρήγορος και επιδέξιος παίκτης, με κύρια πλεονεκτήματα τη ντρίμπλα και την αποτελεσματικότητα της τελικής προσπάθειας. Η ικανότητά του να κατανοεί την κίνηση των συντρόφων του, των καινοτόμων στο συνδυαστικό παιχνίδι, έθεσε σε κίνδυνο την κύρια αρετή του, την ηγεσία της ομάδας.[7] Αγωνιζόταν ως επιθετικός από την δεξιά πλευρά πίσω από τον κεντρικό επιθετικό (inside forward στο τότε σύστημα 3–2–5), θέση που στα νεώτερα συστήματα (όπως το 4–3–3) θα αντιστοιχούσε σε επιθετικό μέσο. Παρά το σχετικά μέτριο μέγεθος του, δεν ήταν αδύναμος και στο ψηλό παιχνίδι. Ο δημιουργικός τρόπος παιχνιδιού του κέρδισε το ψευδώνυμο El Mago (ο μάγος) ή «Γκαρδέλ του Ποδοσφαίρου», ο πιο τιμητικός χαρακτηρισμός εκείνης της εποχής (ο Κάρλος Γκαρδέλ ήταν ο διασημότερος τραγουδιστής του τάγκο στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και ήταν μέγεθος που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όριά του).[6][8][9]

Καριέρα σε συλλόγους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σκαρόνε ήταν ένας από τους σημαντικότερους παίκτες ποδοσφαίρου στη χώρα του και συχνά θεωρούνταν ακόμη και ως ο κορυφαίος του κόσμου στην εποχή της ακμής του, τη δεκαετία του 1920. Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα της τρίτης κατηγορίας Σπόρτσμαν σε ηλικία 14 ετών και δύο χρόνια μετά αποκτήθηκε από τη Νασιονάλ και κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα με το σύλλογο τον ίδιο χρόνο.[10][11] Όμως για να συμπληρώσει το εισόδημά του χρειάστηκε να δουλέψει αρχικά και ως ταχυδρόμος.

Το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του ήταν στον ίδιο σύλλογο, όπου έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα του 1917 στην πρώτη ομάδα. Το 1916, 1917, 1919, 1920, 1922, 1923, 1924 και 1934, αυτός και ο σύλλογός του κέρδισαν το εθνικό πρωτάθλημα 8 φορές, το Copa de Honor το 1917 και το Copa Río de La Plata το 1919 και 1920.[12]

Το 1925 και το 1926 δεν υπήρχαν πρωταθλήματα στην Ουρουγουάη λόγω διαφορών σχετικά με την οργάνωση του ποδοσφαίρου. Η Νασιονάλ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για μια εκτεταμένη ευρωπαϊκή περιοδεία. Μεταξύ Μαρτίου και Αυγούστου 1925, ο ταξίδεψε σε εννέα διαφορετικές χώρες με το σύλλογό του. Σε 38 αγώνες - συμπεριλαμβανομένης της νικήτριας του ισπανικού κυπέλλου Μπαρτσελόνα, ​​των Ιταλών πρωταθλητών της Τζένοα, της Σπόρτιγκ Λισαβόνας, των ομάδων της Βιέννης, αλλά και πολυάριθμοι λιγότερο σημαντικοί αντίπαλοι - κέρδισε 26 φορές και έχασε μόνο πέντε παιχνίδια με διαφορά τερμάτων 130–30.[13] Ο Σκαρόνε σημείωσε 29 γκολ. Αναφέρεται ότι συνολικά 700.000 άτομα παρακολούθησαν τους αγώνες της Νασιονάλ- στη Βιέννη, η αντιπροσωπεία έγινε δεκτή ακόμη και από τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο Μάικλ Χάινις. Εν μέρει την ίδια εποχή και στις ίδιες χώρες ήταν η Βραζιλιάνικη Ατλέτικο Παουλιστάνο, με πρωταγωνιστή τον Αρτούρ Φριντενράιχ σε ευρωπαϊκό ταξίδι. Στα έξι παιχνίδια της Βαρκελώνης- εντυπωσίασε και στη συνέχεια η μεταγράφηκε στην Μπαρτσελόνα. Το 1926, έπαιξε σε εννέα φιλικά της ομάδας, ​​σημειώνοντας έξι τέρματα. Δεν αγωνίστηκε σε επίσημους αγώνες ως ξένος. Συνολικά, ο χρόνος του με τους Καταλανούς δεν ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητικός για τον Σκαρόνε και υπάρχουν αναφορές ότι συνάντησε και αντιπάθεια από ορισμένους συμπαίκτες του επειδή δεν ήθελαν να επισκιάζονται.[14][15]

Ο Σκαρόνε στη συνέχεια επέστρεψε στην ομάδα του Μοντεβιδέο. Μετά την επανάληψη του πρωταθλήματος το 1927, ο σύλλογος τερμάτισε τέταρτος. Την ίδια χρονιά, έκανε ένα άλλο ταξίδι στο εξωτερικό με την ομάδα στη Βόρεια Αμερική, το Μεξικό, την Κούβα και τις Αντίλλες. Και εδώ ο Σκαρόνε ήταν ο κορυφαίος σκόρερ των «Μπόλσος». Το ταξίδι της Μπαρτσελόνα στη Νότια Αμερική το 1929 οδήγησε σε φιλική συνάντηση ανάμεσα στις δύο μέχρι τότε ομάδες του με νικητές τους γηπεδούχους με 3–0 το Σεπτέμβριο.

Στη σεζόν 1931–32, ο Σκαρόνε έπαιξε για την AS Ambrosiana, τώρα Ίντερ. Έκανε το ντεμπούτο του στο Μιλάνο το Σεπτέμβριο του 1931 με ήττα 1–3 από την Κασάλε, ο ίδιος όμως σημείωσε το πρώτο του γκολ για το σύλλογο. Μέχρι το τέλος της χρονιάς είχε σημειώσει 7 γκολ σε 14 αγώνες. Τα χρόνια από το 1932 έως το 1934 αγωνίστηκε επιτυχημένα στην Παλέρμο της Σικελίας.[16][17] Στις αρχές της σεζόν 1934–35, αγωνίστηκε ξανά για την Ambrosiana, όμως οι εμφανίσεις του δεν ήταν ικανοποιητικές ταλαιπωρούμενος και από τραυματισμούς.[18]

Στη συνέχεια επέστρεψε στη Νασιονάλ, το σύλλογο για το οποίο έπαιξε συνολικά 390 παιχνίδια και σημείωσε 293 γκολ.[19] Είναι ο μεγαλύτερος σε ενεργό παρουσία παίκτης της ομάδας. Είναι επίσης ο τρίτος πιο επιτυχημένος σκόρερ στην Ουρουγουάη με 163 γκολ στο πρωτάθλημα.[20]

Διεθνής σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σκαρόνε ήταν ένα από τα σημαντικότερα στελέχη της πρώτης μεγάλης ομάδας στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία, της εθνικής Ουρουγουάης της δεκαετίας του 1920. Με συμπαίκτες σαν τους Χοσέ Ναζάτσι, Χοσέ Λεάντρο Αντράντε και Πέδρο Πετρόνε κέρδισαν όλους τους μεγάλους διεθνείς τίτλους και την αναγνώριση των φιλάθλων σε Λατινική Αμερική και Ευρώπη.[21][22] Κέρδισε 4 φορές το Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής (τότε ονομασία του τωρινού Κόπα Αμέρικα): το 1917, το 1923, το 1924 και το 1926 και δύο φορές το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες: το 1924 και το 1928, που αναγνωρίστηκαν ως διοργανώσεις ισάξιες με το Παγκόσμιο Κύπελλο.[23][24][25] Ο τίτλος της διοργάνωσης του Παρισιού ήταν δύσκολος μόνο στον ημιτελικό όπου χρειάστηκε η διαδικασία των πέναλτι απέναντι στην Ολλανδία (κανονικός αγώνας 1–1, πέναλτι 3–1), ενώ στον τελικό η επικράτηση ήταν εύκολη επί της Ελβετίας με 3–0. Μέρος της ζωντανής ιστορίας του ποδοσφαίρου είναι η αντίδραση των παικτών μετά τη νίκη του στον τελικό. Σε ευγνωμοσύνη για την αναγνώριση του κοινού, ολόκληρη η ομάδα της Ουρουγουάης αποφάσισε να πάει γύρω από το γήπεδο και να επικροτήσει αυτούς που είναι παρόντες. Έτσι γεννήθηκε ο ολυμπιακός γύρος που δίνουν οι πρωταθλητές μετά την επίτευξη των επιτευγμάτων τους.[7][26][27]

Η θρυλική ομάδα της Ουρουγουάης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930. Ο Σκαρόνε είναι καθιστός δεύτερος από αριστερά.

Στον αποφασιστικό δεύτερο τελικό αγώνα του Ολυμπιακού τουρνουά του 1928 απέναντι στην Αργεντινής, σημείωσε το νικητήριο τέρμα με ισχυρό σουτ από πάνω από 20 μέτρα, το οποίο χαρακτηρίστηκε από τον αθλητικό τύπο ως το πιο όμορφο γκολ της διοργάνωσης.[28] Η FIFA τον τίμησε, γιατί εξαιτίας του άλλαξε ένας ποδοσφαιρικός κανονισμός. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924, είχε σκοράρει απευθείας με εκτέλεση κόρνερ, αλλά το γκολ του ακυρώθηκε, γιατί ο συγκεκριμένος τρόπος σκοραρίσματος δεν επιτρεπόταν. Μετά από ένα μήνα, η FIFA άλλαξε τον κανονισμό.[29]

Στην ηλικία των 19 ετών, σημείωσε το γκολ που έδωσε στην Ουρουγουάη τον τίτλο στο Κόπα Αμέρικα του 1917, στον τελικό εναντίον της Αργεντινής, ο οποίος ήταν ο τέταρτος διεθνής αγώνας του, ενώ είχε σκοράρει και στον ημιτελικό με αντίπαλο τη Βραζιλία.[30] Εκλέχθηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης, ενώ ήταν επίσης πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος Νότιας Αμερικής το 1927, όπου η Ουρουγουάη ήρθε δεύτερη χάνοντας στον τελικό από την Αργεντινή με 3–2 παρά τα δύο δικά του τέρματα.[11][31] Στο Πρωτάθλημα του 1926 σημείωσε 5 γκολ στον αγώνα με τη Βολιβία, ρεκόρ που παραμένει ακατάρριπτο για τη «σελέστε», ενώ έκλεισε την καριέρα του ως πρώτος σκόρερ στην μέχρι τότε ιστορία της διοργάνωσης.[32][33]

Ο Σκαρόνε ολοκλήρωσε τη διεθνή του σταδιοδρομία οδηγώντας την Ουρουγουάη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930, με νίκη στον τελικό επί της Αργεντινής με 4–2, σε ένα από τους πιο επεισοδιακούς αγώνες στην ιστορία των μονομάχων της Νότιας Αμερικής. Η Αργεντινή προηγήθηκε στο ημίχρονο με 2–1, με την Ουρουγουάη να ανακάμπτει στο δεύτερο και με τρία γκολ να παίρνει τη νίκη σε μία ξέφρενα πανηγυρική ατμόσφαιρα στο Στάδιο Σεντενάριο.[15][34] Μολονότι η διεθνής του σταδιοδρομία τερματίστηκε το ίδιο έτος, τα 31 γκολ σε 52 αγώνες (στην πραγματικότητα 52 τέρματα, αλλά τα 21 σημειώθηκαν σε ανεπίσημους αγώνες) που σημείωσε για τη χώρα του, ήταν μέχρι το 2011 το εθνικό ρεκόρ.[22][35][36] Με βάση τη διεθνή του σταδιοδρομία είναι ο πιο επιτυχημένος ποδοσφαιριστής σε εθνικό επίπεδο σε όλη την ιστορία του αθλήματος.[11] Ο Ρικάρδο Θαμόρα τον χαρακτήρισε «το σύμβολο του ποδοσφαίρου» και ο Τζουζέπε Μεάτσα «τον πιο φανταστικό παίκτη που υπήρξε ποτέ».[29]

Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη συνταξιοδότησή του ως παίκτης, έγινε προπονητής ποδοσφαίρου. Ήταν ο δεύτερος προπονητής της Μιγιονάριος από την ίδρυσή της, από το 1947 έως το 1948, ενώ ο σύλλογος ήταν ακόμα ερασιτεχνική ομάδα. Διετέλεσε προπονητής της Νασιονάλ και της Ρεάλ Μαδρίτης τη δεκαετία του 1950. Απεβίωσε το 1967 στο Μοντεβιδέο, σε ηλικία 68 ετών. Το εθνικό στάδιο της Ουρουγουάης έχει μετονομάσει μία κερκίδα, αφιερωμένη στον «μάγο» της χώρας.[29]

Τίτλοι και διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νασιονάλ

  • Πρωτάθλημα Ουρουγουάης (8) : 1916, 1917, 1919, 1920, 1922, 1923, 1924, 1934

Μπαρτσελόνα

  • Κύπελλο Ισπανίας : 1926
  • Πρωτάθλημα Καταλονίας : 1926

Ουρουγουάη

Ατομικές διακρίσεις

  • Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Ουρουγουάης : 1931
  • Καλύτερος παίκτης του Κόπα Αμέρικα : 1917
  • Πρώτος σκόρερ του Κόπα Αμέρικα : 1927
  • Κορυφαίος σκόρερ του Κόπα Αμέρικα μέχρι το 1930
  • IFFHS : 40ός καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «HECTOR SCARONE, THE URUGUAYAN WIZARD». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2018. 
  2. «HECTOR SCARONE EL MAGO». Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2020. 
  3. «FIFA : Tournoi Olympique de Football Paris 1924». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2020. 
  4. «El mejor equipo de la historia». Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2020. 
  5. «IFFHS Century Elections». Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2020. 
  6. 6,0 6,1 «Ενας αρτίστας των γηπέδων σε ρόλο κανονιέρη». Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2020. 
  7. 7,0 7,1 «Fueron leyenda: Héctor Scarone». Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2020. 
  8. «Héctor Scarone, "El Gardel del Fútbol", nacía un día como hoy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2021. 
  9. «Héctor Scarone». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2021. 
  10. «Hector Scarone (Uruguay)». Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2021. 
  11. 11,0 11,1 11,2 «Football-the-story : Hector Scarone». Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2020. 
  12. «Έκτορ Σκαρόνε». Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2020. 
  13. «European trip of Club Nacional de Futbal». Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2020. 
  14. «Héctor Scarone, el 'mago' charrúa». Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2020. 
  15. 15,0 15,1 «HOW URUGUAY LIFTED THE 1930 WORLD CUP». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2021. 
  16. «Hector Scarone history». Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2020. 
  17. «Scarone, an authentic 'az'». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2021. 
  18. «Scarone Hector». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2020. 
  19. «SCARONE, HÉCTOR». Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2021. 
  20. «Uruguay : All time topscorers». Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2020. 
  21. «INTERNATIONAL OLYMPIC COMMITTEE : In Amsterdam in 1928, the football masters were Uruguayan». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2021. 
  22. 22,0 22,1 «"World Football Legends: Héctor Scarone"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
  23. «InfoPlus» (PDF) (στα Ισπανικά). FIFA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 14 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2018. 
  24. «Uruguay: dos Mundiales, cuatro estrellas» (στα Ισπανικά). El País. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2018. 
  25. «FASTER, HIGHER, STRONGER: HOW URUGUAY LIFTED THE FIRST THREE GLOBAL FOOTBALL TOURNAMENTS». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2021. 
  26. «FULL INTERNATIONALS OF URUGUAY (1902-1940) - Part 6». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2021. 
  27. «Η ανίκητη ομάδα της εθνικής Ουρουγουάης τη δεκαετία του 20». Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2021. 
  28. «FIFA : Olympic Football Tournament Paris 1924». Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2021. 
  29. 29,0 29,1 29,2 «Ο παίκτης που θεωρούσαν ότι ήταν καλύτερος και από τον Πελέ. Το πρωί εργαζόταν ως ταχυδρόμος, καθώς αρνήθηκε να παίξει στην Μπαρτσελόνα. Εξαιτίας του άλλαξε ο κανονισμός για τα "απευθείας" κόρνερ...». Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2020. 
  30. «Copa America am eacuterica 1917». Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2020. 
  31. «Copa América Perú 1927: ARG 3-2 URU». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2021. 
  32. «Top 100 Mejores jugadores del mundo (1900-1958)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
  33. «RECORDS OF COPA AMERICA (1916 – 1930)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2021. 
  34. «La battaglia di Montevideo». Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2021. 
  35. «Forlan record and disappointment». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2020. 
  36. «FULL INTERNATIONALS OF URUGUAY (1902-1940) - Part 10». Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2021. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]