Έκτορ Σκαρόνε

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Έκτορ Σκαρόνε

Με τη φανέλα της Ουρουγουάης το 1926
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΈκτορ Πέντρο Σκαρόνε Μπερέττα
Ημερ. γέννησης28 Νοεμβρίου 1898
Τόπος γέννησηςΜοντεβίδεο, Ουρουγουάη
Ημερ. θανάτου4 Απριλίου 1967 (68 ετών)
Τόπος θανάτουΜοντεβίδεο, Ουρουγουάη
Ύψος1,69 μ.
ΘέσηΕπιθετικός
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1917–1926Νασιονάλ115(108)
1926–1927Μπαρτσελόνα18(17)
1927–1931Νασιονάλ45(39)
1931–1932Ίντερ14(7)
1932–1934Παλέρμο54(13)
1934–1939Νασιονάλ31(16)
Σύνολο277(200)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1917–1930Ουρουγουάη51(31)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Έκτορ Πέντρο Σκαρόνε Μπερέτα (Héctor Pedro Scarone Beretta, 26 Νοεμβρίου 1898 - 4 Απριλίου 1967) ήταν Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος θεωρήθηκε ως ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο, κατά τη διάρκεια της εποχής του.[1][2] Αγωνιζόμενος ως επιθετικός ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικός και ένας από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές της πρώτης μεγάλης ομάδας του αθλήματος παγκόσμια, της Εθνικής Ουρουγουάης.[3] Στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των κορυφαίων του 20ου αιώνα κατέλαβε την 40η θέση. [4]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σκαρόνε γεννήθηκε το 1898 στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης από Ιταλούς μετανάστες. Οπως τα περισσότερα παιδιά, έτσι κι αυτός εξασκούσε το ποδοσφαιρικό του ταλέντο στις αλάνες, προσπαθώντας να περάσει την μπάλα μέσα από τρύπες σε φράχτες. Στα 15 του χρόνια θέλησε να δοκιμάσει την τύχη του στην αγαπημένη του Νασιονάλ, αλλά τον απέρριψαν επειδή ήταν πολύ αδύναμος για την ηλικία του. Ο πιτσιρικάς Σκαρόνε δεν το έβαλε κάτω και μετά από κάποιους μήνες επανεμφανίστηκε στους ανθρώπους του συλλόγου ζητώντας και δεύτερη ευκαιρία. Στο διάστημα που μεσολάβησε είχε δουλέψει αρκετά τα σωματικά του προσόντα με αποτέλεσμα να κερδίσει μία θέση στις ρεζέρβες της αγαπημένης του ομάδας.[5]

Ο Σκαρόνε περιγράφεται ως ένας ευέλικτος, γρήγορος και επιδέξιος παίκτης, με κύρια πλεονεκτήματα τη ντρίμπλα και την ακρίβεια της τελικής προσπάθειας. Αγωνιζόταν ως επιθετικός από την δεξιά πλευρά πίσω από τον κεντρικό κυνηγό (inside forward στο τότε σύστημα 3-2-5). Παρά το σχετικά μέτριο μέγεθος του, δεν ήταν αδύναμος και στο ψηλό παιχνίδι. Ο δημιουργικός τρόπος παιχνιδιού του κέρδισε το ψευδώνυμο "El Mago" (ο μάγος) ή "Γκαρντέλ του Ποδοσφαίρου".[6]

Καριέρα σε συλλόγους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σκαρόνε, ήταν ένας από τους σημαντικότερους παίκτες ποδοσφαίρου στη χώρα του και ήταν ένας από τους καλύτερους του κόσμου, σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και ως ο κορυφαίος όλων στην εποχή του. Έκανε το ντεμπούτο του ως 17χρονος στο ερασιτεχνικό τμήμα της ομάδας της Νασιονάλ και κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα με τον σύλλογο τον ίδιο χρόνο.[7] Όμως για να συμπληρώσει το εισόδημά του χρειάστηκε να δουλέψει αρχικά και ως ταχυδρόμος.

Το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του ήταν στον ίδιο σύλλογο, όπου έκανε το ντεμπούτο του το 1917 στην πρώτη ομάδα. Το 1916, 1917, 1919, 1920, 1922, 1923, 1924 και 1934, αυτός και ο σύλλογός του κέρδισαν το εθνικό πρωτάθλημα 8 φορές, το Copa de Honor το 1917 και το Copa Río de La Plata το 1919 και 1920.[8]

Το 1925 και το 1926 δεν υπήρχαν πρωταθλήματα στην Ουρουγουάη λόγω διαφορών σχετικά με την οργάνωση του ποδοσφαίρου. Η Νασιονάλ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για μια εκτεταμένη ευρωπαϊκή περιοδεία. Μεταξύ Μαρτίου και Αυγούστου 1925, ο ταξίδεψε σε εννέα διαφορετικές χώρες με το σύλλογό του. Σε 38 αγώνες - συμπεριλαμβανομένης της νικήτριας του ισπανικού κυπέλλου Μπαρτσελόνα , ​​των Ιταλών πρωταθλητών της Τζένοα , Σπόρτιγκ Λισαβόνας, των ομάδων της Βιέννης, αλλά και πολυάριθμοι λιγότερο σημαντικοί αντίπαλοι - κέρδισε 26 φορές και έχασε μόνο πέντε παιχνίδια με διαφορά τερμάτων 130-30.[9] Ο Σκαρόνε σημείωσε 29 γκολ. Αναφέρεται ότι συνολικά 700.000 άτομα παρακολούθησαν τους Αγώνες της Νασιονάλ - στη Βιέννη, η αντιπροσωπεία έγινε δεκτή ακόμη και από τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο Μάικλ Χάινισς. Εν μέρει την ίδια εποχή και στις ίδιες χώρες ήταν η Βραζιλιάνικη Ατλέτικο Παουλιστάνο, με πρωταγωνιστή τον Αρτούρ Φριντενράιχ σε ευρωπαϊκό ταξίδι. Στα έξι παιχνίδια της Βαρκελώνης - εντυπωσίασε και στη συνέχεια η μεταγράφηκε στην Μπαρτσελόνα. Το 1926, έπαιξε σε εννέα φιλικά της ομάδας, ​​σημειώνοντας έξι γκολ. Δεν αγωνίστηκε σε επίσημους αγώνες ως ξένος. Συνολικά, ο χρόνος του με τους Καταλανούς δεν ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητικός για τον Σκαρόνε και υπάρχουν αναφορές ότι συνάντησε και αντιπάθεια από ορισμένους συμπαίκτες του επειδή δεν ήθελαν να επισκιάζονται.

Ο Σκαρόνε στη συνέχεια επέστρεψε στην ομάδα του Μοντεβιδέο. Μετά την επανάληψη του πρωταθλήματος το 1927, ο σύλλογος τερμάτισε τέταρτος. Την ίδια χρονιά, ο Σκαρόνε έκανε ένα άλλο ταξίδι στο εξωτερικό με την ομάδα στη Βόρεια Αμερική, το Μεξικό, την Κούβα και τις Αντίλλες. Και εδώ, ο Σκαρόνε ήταν ο κορυφαίος σκόρερ των Μπόλσος. Το ταξίδι της Μπαρτσελόνα στη Νότια Αμερική το 1929 οδήγησε σε μία φιλική συνάντηση ανάμεσα στις δύο μέχρι τότε ομάδες του με νικητές τους γηπεδούχους με 3-0 τον Σεπτέμβριο.

Στη σεζόν 1931-32, ο Σκαρόνε έπαιξε για την AS Ambrosiana, τώρα Ίντερ. Έκανε το ντεμπούτο του στο Μιλάνο το Σεπτέμβριο του 1931 με ήττα 1-3 από την Κασαλε, ο ίδιος όμως σημείωσε το πρώτο του γκολ για το σύλλογο. Μέχρι το τέλος της σεζόν είχε σημειώσει 7 γκολ σε 14 αγώνες. Τα χρόνια από το 1932 έως το 1934 πέρασε στην στο Παλέρμο της Σικελίας.[10] Στις αρχές της σεζόν 1934-35, αγωνίστηκε ξανά για την Ambrosiana, όμως οι εμφανίσεις του δεν ήταν ικανοποιητικές ταλαιπωρούμενος και από τραυματισμούς.[11]

Στη συνέχεια επέστρεψε στη Νασιονάλ, το σύλλογο για το οποίο έπαιξε συνολικά 369 παιχνίδια και σημείωσε 301 γκολ.[12] Είναι ο μεγαλύτερος σε ενεργό παρουσία παίκτης της ομάδας. Είναι επίσης ο τρίτος πιο επιτυχημένος σκόρερ στην Ουρουγουάη με 163 γκολ στο πρωτάθλημα.[13]

Διεθνής σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η θρυλική ομάδα της Ουρουγουάης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930. Ο Σκαρόνε είναι καθιστός δεύτερος από αριστερά.

Ο Σκαρόνε ήταν ένα από τα σημαντικότερα στελέχη της πρώτης μεγάλης ομάδας στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία, της εθνικής Ουρουγουάης της δεκαετίας του 1920. Με συμπαίκτες σαν τους Χοσέ Ναζάτσι και Χοσέ Λεάντρο Αντράντε κέρδισαν όλους τους μεγάλους διεθνείς τίτλους και την αναγνώριση των φιλάθλων σε Λατινική Αμερική και Ευρώπη.[14] Κέρδισε 4 φορές το Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής (τότε ονομασία του τωρινού Κόπα Αμέρικα) : το 1917, το 1923, το 1924 και το 1926 και 2 φορές το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες: το 1924 και το 1928, που αναγνωρίστηκαν ως διοργανώσεις ισάξιες του Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA.[15][16] Ο τίτλος του τουρνουά του Παρισιού ήταν δύσκολος μόνο στον ημιτελικό όπου χρειάστηκε η διαδικασία των πέναλτι εναντίον της Ολλανδίας, ενώ στον αποφασιστικό δεύτερο τελικό αγώνα του Ολυμπιακού τουρνουά του 1928 εναντίον της Αργεντινής, σημείωσε το νικητήριο τέρμα με ισχυρό σουτ από πάνω από 20 μέτρα, το οποίο χαρακτηρίστηκε από τον αθλητικό τύπο ως το πιο όμορφο γκολ του τουρνουά.[17] Η ΦΙΦΑ τον τίμησε, γιατί εξαιτίας του άλλαξε ένας ποδοσφαιρικός κανονισμός. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924, είχε σκοράρει απευθείας με εκτέλεση κόρνερ, αλλά το γκολ του ακυρώθηκε, γιατί ο συγκεκριμένος τρόπος σκοραρίσματος δεν επιτρεπόταν. Μετά από ένα μήνα, η ΦΙΦΑ, άλλαξε τον κανονισμό.[18]

Στην ηλικία των 19 ετών, σημείωσε το γκολ που έδωσε στην Ουρουγουάη τον τίτλο στο Κόπα Αμέρικα του 1917, στον τελικό εναντίον της Αργεντινής, ο οποίος ήταν ο τέταρτος διεθνής αγώνας του, ενώ είχε σκοράρει και στον ημιτελικό εναντίον της Βραζιλίας.[19]

Ο Σκαρόνε ολοκλήρωσε τη διεθνή του σταδιοδρομία οδηγώντας την Ουρουγουάη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930 και μολονότι η διεθνής του σταδιοδρομία τερματίστηκε το ίδιο έτος, τα 31 γκολ σε 52 αγώνες (στην πραγματικότητα 52, αλλά τα 21 γκολ σημειώθηκαν σε ανεπίσημους αγώνες) που σημείωσε για τη χώρα του, ήταν μέχρι το 2011 το εθνικό ρεκόρ.[20]

Προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη συνταξιοδότησή του ως παίκτης, ο Σκαρόνε έγινε προπονητής ποδοσφαίρου. Ήταν ο δεύτερος προπονητής της Μιγιονάριος από την ίδρυσή της, από το 1947 έως το 1948, ενώ ο σύλλογος ήταν ακόμα ερασιτεχνική ομάδα. Διετέλεσε προπονητής της Νασιονάλ και της Ρεάλ Μαδρίτης τη δεκαετία του 1950. Απεβίωσε το 1967 στο Μοντεβιδέο, σε ηλικία 68 ετών.

Τίτλοι και διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νασιονάλ

Ουρουγουάη

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «HECTOR SCARONE, THE URUGUAYAN WIZARD». INTER Official Site. 7 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2018. 
  2. «HECTOR SCARONE EL MAGO».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 16 Απριλίου 2020.
  3. «Tournoi Olympique de Football Paris 1924».  (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε 20 Απριλίου 2020.
  4. «IFFHS Century Elections».  Ανακτήθηκε 13 Απριλίου 2020.
  5. «Ενας αρτίστας των γηπέδων σε ρόλο κανονιέρη».  Ανακτήθηκε 21 Απριλίου 2020.
  6. «Héctor Scarone, "El Gardel del Fútbol", nacía un día como hoy».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 16 Απριλίου 2020.
  7. «Héctor Scarone». [νεκρός σύνδεσμος] (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 16 Απριλίου 2020.
  8. «Έκτορ Σκαρόνε».  Ανακτήθηκε 21 Απριλίου 2020.
  9. «European trip of Club Nacional de Futbal».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 16 Απριλίου 2020.
  10. «Hector Scarone history».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 16 Απριλίου 2020.
  11. «Scarone Hector».  (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε 16 Απριλίου 2020.
  12. «Héctor Scarone, el 'mago' charrúa».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 16 Απριλίου 2020.
  13. «Uruguay : All time topscorers».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 16 Απριλίου 2020.
  14. «In Amsterdam in 1928 the football masters were Uruguayan».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 17 Απριλίου 2020.
  15. «InfoPlus» (PDF) (στα Ισπανικά). FIFA. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2018. 
  16. «Uruguay: dos Mundiales, cuatro estrellas» (στα Ισπανικά). EL PAIS. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2018. 
  17. «Tournoi Olympique de Football Amsterdam 1928».  (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε 20 Απριλίου 2020.
  18. «Ο παίκτης που θεωρούσαν ότι ήταν καλύτερος και από τον Πελέ».  Ανακτήθηκε 21 Απριλίου 2020.
  19. «Copa America am eacuterica 1917».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 17 Απριλίου 2020.
  20. «Forlan record and disappointment».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 16 Απριλίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]