Άρνολντ Τόινμπι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Άρνολντ Τόινμπι
Arnold J. Toynbee Anefo.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση14 Απριλίου 1889
Λονδίνο
Θάνατος22 Οκτωβρίου 1975
Γιορκ
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένο Βασίλειο
ΘρησκείαΑγγλικανική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΑγγλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά, Ελληνικά
ΣπουδέςΚολέγιο του Γουίντσεστερ
Κολέγιο Μπέλιολ
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταιστορικός
καθηγητής πανεπιστημίου
διπλωμάτης
φιλόσοφος
ΕργοδότηςΣχολή Οικονομικών του Λονδίνου
Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου
Αξιοσημείωτο έργοΣπουδή της Ιστορίας
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςCompanion of Honour
Εταίρος της Βρετανικής Ακαδημίας
Επίτιμος διδάκτωρ του Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου του Σεαρά (Βραζιλία)
Επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Καλκούτας
Επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Ουάσινγκτον και Λι (ΗΠΑ)[1]
Υπογραφή
Arnold J Toynbee signature 1948.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Άρνολντ Τόινμπι ή Τόυνμπη (Αγγλικά: Arnold Joseph Toynbee· Λονδίνο, 14 Απριλίου 1889Γιορκ, 22 Οκτωβρίου 1975) ήταν Βρετανός ιστορικός και φιλόσοφος της Ιστορίας.

Έγινε γνωστός για το δωδεκάτομο έργο του Σπουδή της Ιστορίας (A Study of History, 1934–1961), στο οποίο ανέλυσε την γένεση, ανάπτυξη, ακμή, φθορά, παρακμή και εξαφάνιση είκοσι περίπου διαφορετικών πολιτισμών, από τους αρχαίους Αιγυπτίους μέχρι το Βυζάντιο και τους πολιτισμούς της Άπω Ανατολής και του Νέου Κόσμου. Το έργο αυτό επηρέασε πολλούς ιστορικούς σύγχρονους του Τόινμπι, στην αναζήτηση κοινών στοιχείων στην κυκλική πορεία διαφόρων πολιτισμών.

Ήταν ο πρώτος κάτοχος της Έδρας Κοραή στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου, αλλά αναγκάσθηκε να παραιτηθεί κατηγορούμενος για φιλοτουρκική προπαγάνδα στην διαμάχη Ελλάδας και Τουρκίας που οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή και την δημιουργία της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Τόινμπι προέρχονταν από οικογένεια διανοουμέων Βρετανών αστών[2]. Πραγματοποίησε κλασικές σπουδές στο Κολέγιο Γουίντσεστερ και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (1907–1911) και για μικρό διάστημα μαθήτευσε στην Βρετανική Σχολή Αθηνών (1911–1912).

Το 1912 άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το 1915 προσελήφθη στο Τμήμα Πολιτικών Πληροφοριών του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών (Φόρεϊν Όφις). Το 1919 συμμετείχε στην Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού ως μέλος της βρετανικής αντιπροσωπείας, και την ίδια χρονιά εκλέχθηκε πρώτος κάτοχος της Έδρας Κοραή στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου (Κινγκς Κόλετζ).

Τον Οκτώβριο του 1920, ο Τόινμπι έλαβε άδεια από την Έδρα Κοραή να επισκευθεί την Ελλάδα για να βελτιώσει τα Ελληνικά του. Ταυτόχρονα, έκλεισε συμφωνία με την εφημερίδα Μάντσεστερ Γκάρντιαν[3] για να στέλνει ανταποκρίσεις από το Ελληνοτουρκικό Πόλεμο, που ήδη είχε λάβει μεγάλες διαστάσεις. Τον Ιανουάριο του 1921, ο Τόινμπι επισκέφθηκε την Αθήνα και μετά έφυγε για την Σμύρνη και τα παράλια της Μικράς Ασίας που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του Ελληνικού Στρατού. Στα μέσα Μαρτίου του 1921, έφυγε από την Σμύρνη για την Κωνσταντινούπολη. Από εκεί επισκέφθηκε την Γιάλοβα και άλλες περιοχές στα νότια παράλια της Προποντίδας, όπου οι Τούρκοι υποστήριζαν πως ο Ελληνικός Στρατός είχε προβεί σε ωμότητες. Οι ανταποκρίσεις που δημοσίευσε κατόπιν ο Τόινμπι, είχαν εμφανώς φιλοτουρκικό χαρακτήρα[4]. Το αποτέλεσμα ήταν να προκαλέσει την οργή των πλουσίων Ελλήνων χορηγών της Έδρας Κοραή και ο ίδιος να αναγκαστεί να παραιτηθεί από την θέση του. Η παραίτησή του έγινε δεκτή από την διεύθυνση του Κολεγίου τον Ιούλιο του 1924[5].

Το 1925, ο Τόινμπι εκλέχθηκε καθηγητής διεθνούς ιστορίας στην Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (London School of Economics) και σχεδόν ταυτόχρονα ανέλαβε διευθυντής μελετών στο Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Βρετανίας (Chatham House), θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1955[6]. Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του ανέλιξη, ο Τόινμπι συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως σύμβουλος στο Φόρεϊν Όφις. Το 1936 επισκέφθηκε το Βερολίνο για να δώσει διαλέξεις στην Γερμανική Νομική Εταιρεία και να συναντηθεί με τον Χίτλερ. Σε εμπιστευτικό του σημείωμα προς την Βρετανική Κυβέρνηση, έγραψε ότι ο Χίτλερ τού φάνηκε ειλικρινής στις προθέσεις του για συνδιαλλαγή με τους Βρετανούς[7].

Ο Τόινμπι νυμφεύθηκε το 1913 την πεζογράφο Ρόζαλιντ Μάρεϊ[8], κόρη του Γκίλμπερτ Μάρεϊ[9], επιφανούς Βρετανού κλασικιστή και καθηγητή Ελληνικών στην Οξφόρδη. Με την Ρόζαλιντ, ο Τόινμπι απέκτησε τρεις γιους: τον Τόνι[10], τον Φίλιπ[11] και τον Λόρενς[12].

Ο πρώτος γιος του Τόινμπι αυτοκτόνησε τον Μάρτιο του 1939, εξαιτίας μιας ερωτικής απογοήτευσης. To γεγονός αυτό συγκλόνισε τον Τόινμπι και τον έκανε να στραφεί περισσότερο προς την θρησκεία[13]. Το 1943, η Ρόζαλιντ αποφάσισε να βάλει τέλος στον γάμο τους και ο Τόινμπι πέρασε μια περίοδο έντονης μελαγχολίας.

Το 1946 νυμφεύθηκε την γραμματέα του Βερόνικα Μπάουλτερ[14], με την οποία έζησε το υπόλοιπο της ζωής του. Τα επόμενα είκοσι χρόνια, ο Τόινμπι συνέχισε να γράφει, να διδάσκει, να συμβουλεύει την κυβέρνηση της Βρετανίας και να δίνει διαλέξεις σε όλο τον κόσμο με τρομερή επιτυχία[15]. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η φήμη του ως ιστορικού άρχισε να δύει, καθώς πολλοί επέκριναν το έργο του[16][17]. Έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο το καλοκαίρι του 1974 και πέθανε παράλυτος σε γηροκομείο στο Γιορκ της Αγγλίας στις 22 Οκτωβρίου 1975[18].

Έργο, θεωρίες και απόψεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

«Τα Βαλκάνια». Χάρτης από το βιβλίο του Τόινμπι Η εθνικότητα και ο πόλεμος (Nationality and the War, 1915). Η κατάσταση στα Βαλκάνια στις αρχές του 20ού αι. απασχόλησε πολύ τον Τόινμπι. Στον χάρτη φαίνονται η εθνική σύνθεση στα Νότια Βαλκάνια και οι αλλαγές που πρότειναν οι Βρετανοί στα σύνορα το 1915.

Θεωρία για την γένεση και τον θάνατο των πολιτισμών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το σημαντικότερο έργο του Τόινμπι είναι η δωδεκάτομη Σπουδή στην Ιστορία, ο πρώτος τόμος της οποίας κυκλοφόρησε το 1934 και ο τελευταίος το 1961[19]. Στην Σπουδή στην Ιστορία, ο Τόινμπι υποστηρίζει πως οι πολιτισμοί (ή οι κοινωνίες) φτιάχνονται από «ανθρώπους της Δημιουργίας», οι οποίοι είναι ικανοί να απαντήσουν σε κάποια πρόκληση των καιρών τους.

Η θεωρία του Τόινμπι, στην οποία δόθηκε το όνομα «Πρόκληση και Απάντηση» ("Challenge and Response"[20]), υποστηρίζει πως μια μειονότητα δημιουργών, ερχόμενη αντιμέτωπη με κάποια σοβαρή ιστορική πρόκληση, απαντάει με έργα, αξίες και θεσμούς, καθώς και με ηθικούς κώδικες οι οποίοι πηγάζουν από τις αρχές και τις μορφές που θέλουν να προβάλουν οι δημιουργοί. Όμως με την άνοδο στην εξουσία, η μειονότητα των δημιουργών διαχειρίζεται τα έργα της και μεταβάλλεται σε κυρίαρχη και τυραννική ελίτ που οδηγεί τον ίδιο τον πολιτισμό της σε συντηρητισμό, μαρασμό και θάνατο[21]. Για τον Τόινμπι, οι πολιτισμοί δεν πεθαίνουν εξαιτίας εξωτερικών παραγόντων, αλλά οδηγούνται μόνοι τους στην «αυτοκτονία»[22][23].

Πρότυπο για την θεωρία του Τόινμπι για την γένεση και τον θάνατο των πολιτισμών υπήρξε ο αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός, τον οποίο θαύμαζε και ταύτιζε με τον Ρωμαϊκό Πολιτισμό σε ένα ενιαίο σύνολο[24]. Σύμφωνα με την Γαζή[25],

«Κεντρική θέση του έργου [Σπουδή στην Ιστορία] αποτελεί η παραδοχή ότι η ανθεκτικότητα ενός πολιτισμού εξαρτάται από την ετοιμότητά του να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις και στις αλλαγές που θέτουν ή επιβάλλουν τόσο φυσικοί όσο και ιστορικοί παράγοντες. Στο πνεύμα όμως μιας μακράς παράδοσης αποικιακής σκέψης, ο Τόινμπι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η δυτική κυρίως χριστιανοσύνη διαθέτει αυτή την αρετή και επομένως εχέγγυα επιβίωσης και κυριαρχίας.»

Απόψεις για γεγονότα του 20ού αιώνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήδη από τον καιρό του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τόινμπι ήταν ένας από τους υποστηρικτές του πολέμου «υπέρ προοδευτικών αιτιών», δηλαδή εφόσον ο πόλεμος οδηγεί τελικά σε παγκόσμια ειρήνη («pax oecumenica»). Έτσι, ενέκρινε τον πόλεμο της Κορέας, αλλά ήταν απολύτως αντίθετος με την στάση των Αμερικανών στον πόλεμο του Βιετνάμ[26].

Arnold J. Toynbee, Study of History. Εξώφυλλο του α΄ τόμου της σύνοψης που επιμελήθηκε ο Ντέιβιντ Σόμερβελ (D.C. Somervell), Oxford University Press, 1946.

Όσον αφορά τον κομμουνισμό γενικότερα, ο Τόινμπι θεωρούσε πως επρόκειτο για «θρησκεία»[27] και βασική απειλή για τις δυτικές χριστιανικές αξίες[28], ενώ κατέτασσε την Ρωσία στην συνέχεια του Βυζαντίου και στις λιγότερο ανεπτυγμένες μη δυτικές κοινωνίες[29][30].

Παρομοίως, θεωρούσε πως η Ορθοδοξία επέζησε στα Βαλκάνια χάρη στην ανεκτικότητα και τoν συντηρητισμό των Οθωμανών[31][32]. Όσον αφορά τον σύγχρονο Ελληνισμό, ο Τόινμπι πίστευε πως ταλαιπωρείται και βασανίζεται από το βυζαντινό και αρχαιοελληνικό παρελθόν του[33].

Για την Κίνα, ο Τόινμπι είχε προβλέψει ότι μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης από τεχνοκράτες, «με το κράτος να ενεργεί ως κομφουκιανός paterfamilias, να απαιτεί και να λαμβάνει […] υπακοή παιδιού προς γονέα από τους εργάτες»[34].

Ο Τόινμπι εξέφρασσε απόψεις και για την διαμάχη μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Αρχικά τάχθηκε με το μέρος των Σιωνιστών για την δημιουργία του Ισραήλ, αλλά αργότερα ανασκεύασε τις απόψεις εκτιμώντας πως ένα ανεξάρτητο εβραϊκό κράτος θα μπορούσε να οδηγήσει σε πυρηνικό πόλεμο[35].

Δημοσιεύσεις και μεταθανάτια αναγνώριση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Τόινμπι ήταν πολυγραφότατος. Εκτός από την Σπουδή στην Ιστορία, συνέγραψε και επιμελήθηκε πολλές άλλες εκδόσεις. Συνέχισε να γράφει άρθρα και βιβλία μέχρι το τέλος της ζωής του.

Στα Ελληνικά, κυκλοφόρησαν τα εξής βιβλία:

  • Σπουδή στην Ιστορία (επίτομη), μτφ. Νικόλαος Κ. Παπαρρόδου, Αφοί Σπυρόπουλοι και Κ. Κουμουνδουρέας ΟΕ, Αθήνα 1962
  • Οι Έλληνες και οι κληρονομιές τους, μτφ. Νίκος Γιανναδάκης, Ινστιτούτο του Βιβλίου Μ. Καρδαμίτσα, Αθήνα 1992
  • Το Δυτικό ζήτημα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, μτφ. Παναγιώτης Πάρτσος, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2003
  • Η φονική τυραννία των Τούρκων, μτφ. Θαλής Ν. Καραγιαννόπουλος, Βιβλιοπωλείο Λαβύρινθος, Αθήνα 2020

Μετά τον θάνατό του, δημιουργήθηκε το Ίδρυμα Τόινμπι το οποίο απονέμει κάθε χρόνο το ομώνυμο βραβείο (Toynbee Prize) σε κοινωνικούς επιστήμονες που έχουν προσφέρει πολλά στην ανθρωπότητα.

Σημειώσεις και παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. web.archive.org/web/20140519183811/http://www2.wlu.edu/documents/registrar/honors/hondegs.pdf.
  2. Θείος του ήταν ο συνονόματός του οικονομολόγος Άρνολντ Τόινμπι (1852–1883) (McNeill 1989, σσ. 3-20).
  3. Η εφημερίδα The Manchester Guardian είναι σήμερα γνωστή με το όνομα The Guardian.
  4. Κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τόινμπι είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ της Ελλάδας και είχε γράψει μία μονογραφία για την Γενοκτονία των Αρμενίων, ευθυγραμμίζοντας τις απόψεις του με την επίσημη εξωτερική πολιτική της Βρετανίας. Στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, τον Μάρτιο–Απρίλιο του 1919, o Τόινμπι και ο διπλωμάτης Χάρολντ Νίκολσον πρότειναν, εκ μέρους της Βρετανίας, η Ελλάδα να λάβει ολόκληρη την Θράκη συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής ακτής της Κωνσταντινούπολης, όμως ο Ελευθέριος Βενιζέλος προτίμησε την εντολή για την Σμύρνη (Μηνακάκης & Ιωαννίδης 2022). Οι μετέπειτα εξελίξεις και η επίσκεψή του στην ΒΔ Τουρκία το 1921, όπου μένονταν ο πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, έκαναν τον Τόινμπι να μεταστραφεί κατά της Ελλάδας (Γαζή 2008· Gill 2011, σσ. 173-174· Giannakopoulos 2021, σσ. 494-495). Σχεδόν αμέσως μετά την Καταστροφή της Σμύρνης, ο Τόινμπι έγραψε μάλιστα ότι «τα τεκμήρια είναι κατά των Ελλήνων για τον εμπρησμό στο εσωτερικό [της πόλης]» (Toynbee 1922, σ. 415). Εννέα μήνες αργότερα ανασκεύασε τις απόψεις του για την πυρπόληση της Σμύρνης κατηγορώντας τους Αρμενίους και τους Τούρκους ως υπαιτίους της πυρκαγιάς (Toynbee 1923, σ. 545). Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, συνέχισε να διέκειται φιλικά προς την Τουρκία (Hall 2014, σ. 27) και να έχει συναλλαγές με εξέχοντες Τούρκους (Gold 1961, σ. 80· Clogg 1985, σ. 102· Σαββίδης 1995, σ. 1061). Για την τουρκική διπλωματία, ο Τόινμπι εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό πρόσωπο αναφοράς (Καλίν 2017).
  5. Clogg 1985, σ. 98.
  6. McNeill 1989, σ. 206.
  7. Pemberton 2020, σ. 34.
  8. Rosalind Murray (1890–1967).
  9. Gilbert Murray (1866–1957).
  10. Anthony Henry Robert ή απλά Tony Toynbee (1914–1939).
  11. Theodore Philip ή απλά Philip Toynbee (1916–1981), δημοσιογράφος και συγγραφέας, κομμουνιστής στα νειάτα του, με έντονο βίο και συνεχή ανάμειξη στα κοινά (Sigal 1985).
  12. Laurence Leifchild ή απλά Laurence Toynbee (1922–2002), ζωγράφος (Buckman 2002).
  13. McNeill 1989, σσ. 176-177.
  14. Veronica Boulter Toynbee (1893–1980).
  15. McNeill 1989, σσ. 205-261.
  16. Lang 2011, σ. 747.
  17. Kumar 2014, σ. 816.
  18. McNeill 1989, σ. 296.
  19. Κυκλοφόρησε στα Αγγλικά σε δώδεκα τόμους. Οι τόμοι 1–10 κυκλοφόρησαν σε περιληπτική έκδοση σε δύο τόμους (1946, 1957) και κατόπιν σε έναν τόμο (1960). Κυκλοφόρησε επίσης στα Ελληνικά σε έναν περιληπτικό τόμο το 1962 (Τόυνμπη 1962).
  20. Hall 2003, σσ. 394-395.
  21. Γεωργουσόπουλος 2007.
  22. «Μια κοινωνία δεν πεθαίνει ποτέ από "φυσικά αίτια", αλλά πάντα πεθαίνει από "αυτοκτονία" ή φόνο — και σχεδόν πάντα από την πρώτη.» (Σημείωση του επιμελητή στο Toynbee 1947, σ. 273.)
  23. Lu 2014, σ. 61.
  24. Για τον Τόινμπι, ο αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός ήταν «το καλύτερο λουλούδι που είχε ποτέ ανθίσει» (Kumar 2014, σσ. 830-833 και υποσημείωση 20, σ. 832).
  25. Γαζή 2008.
  26. Navari 2000, σ. 295.
  27. «Ο κομμουνισμός είναι θρησκεία και θρησκεία μιας συγκεκριμένης οικογένειας. Είναι θρησκεία της εβραιοχριστιανικής-μουσουλμανικής οικογένειας, πείτε την ιουδαϊκή οικογένεια αν θέλετε. Είναι [θρησκεία] πολύ λεπτά μεταμφιεσμένη. Θεός είναι "η Ιστορική Αναγκαιότητα"· ο εκλεκτός λαός είναι "το Προλεταριάτο".» (Toynbee 1970, σ. 493).
  28. Hall 2014, σ. 32.
  29. Paquette 2000, σσ. 69, 75 και 78.
  30. Kumar 2014, σ. 832.
  31. «Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στην ακμή της, το σύστημα του μιλλέτ λειτούργησε αποτελεσματικά για να κρατήσει ικανοποιημένους και πιστούς τους κατακτημένους ορθόδοξους χριστιανούς υπηκόους των Οθωμανών. Τους έδωσε περισσότερη ελευθερία από ό,τι απολάμβαναν οι ομόθρησκοί τους επί Φραγκοκρατίας» (Toynbee 1955, σ. 122).
  32. Kumar 2014, σ. 835.
  33. Πουρνάρα 2015.
  34. Sempa 2018.
  35. Sheleg 2007.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα Ελληνικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε άλλες γλώσσες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]