Άλμπερτς Κβιέσις

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Άλμπερτς Κβιέσις
Kviesis.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Alberts Kviesis (Λετονικά)
Γέννηση22  Δεκεμβρίου 1881[1][2]
Έργκλι
Θάνατος9  Αυγούστου 1944[1][2]
Ρίγα[3]
Αιτία θανάτουέμφραγμα του μυοκαρδίου
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Τόπος ταφήςδασικό νεκροταφείο της Ρίγας
Χώρα πολιτογράφησηςΛετονία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΛετονικά
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο του Τάρτου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός[4]
δικηγόρος
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημαd:Q1807079
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαMinister for Interior
Πρόεδρος της Λεττονίας (1930–1936)
μέλος του κοινοβουλίου της Λετονίας
Βραβεύσειςμεγαλόσταυρος του Τάγματος των τριών αστέρων
Τάγμα του Σταυρού του Αετού, 1η κλάση
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Άλμπερτς Κβιέσις (22 Δεκεμβρίου 1881 στην Περιοχή Τέρβετε - 9 Αυγούστου 1944 στη Ρίγα ) ήταν Λετονός πολιτικός και ο τρίτος Πρόεδρος της Λετονίας. [5]

Ο Άλμπερτς Κβιέσις γεννήθηκε στην περιοχή Καλναμούιζα (Τέρβετε) (τώρα Δήμος Ντόμπελε) στο Κυβερνείο της Κουρλάνδης. Έχοντας λάβει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση από τους γονείς του, στη συνέχεια τελείωσε το Γυμνάσιο Γιέλγκαβα και από το 1902 σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Τάρτου, από όπου αποφοίτησε το 1907. Μετά τις σπουδές του, εργάστηκε ως δικηγόρος στη Γιέλγκαβα. Έλαβε ενεργό μέρος στο έργο των εθνικών συλλόγων της Λετονίας, έχοντας υπηρετήσει ως ενεργός πρόεδρος της Λετονικής Εταιρείας Γιέλγκαβα και μέλος της λετονικής επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού Γιέλγκαβα.

Στις 25 Απριλίου 1917, στο Τάρτου, συμμετείχε στην τοπική συνέλευση του Κούρζεμε και εξελέγη στο Προσωρινό Συμβούλιο του Κούρζεμε. Τον Μάιο του 1917, εξελέγη από το Κογκρέσο Λετονών Δικηγόρων στο Γραφείο Λετονών Δικηγόρων του Τάρτου. Στις 17 Νοεμβρίου 1918 ο Κβιέσις ήταν μεταξύ των αντιπροσώπων του Τάουτας παντόμε (Tautas padome) (Λαϊκό Συμβούλιο) της Λετονίας και, ως δικηγόρος, εξελέγη αντιπρόεδρος του Συμβουλίου για νομικές υποθέσεις. Κατά τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας της Λετονίας, ο Κβιέσις συμμετείχε ενεργά στην ανάπτυξη του λετονικού νομικού και δικαστικού συστήματος. Τον Ιούλιο του 1919 διορίστηκε μέλος του Δικαστηρίου και έγινε πρόεδρος του από τον Μάρτιο του 1923. Ταυτόχρονα, από το 1921 έως το 1923 υπηρέτησε ως Υπουργός Εσωτερικών στο υπουργικό συμβούλιο του Ζίγκφριντς Άννα Μεϊερόβιτς. Υπήρξε ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της Ένωσης Λεττονών Αγροτών, εκλεγμένος στη Συνταγματική Συνέλευση και στα τρία πρώτα Σαϊμά. Από το 1926 υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου της Λετονίας.

Μετά την αποτυχημένη προσπάθειά του κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών της Λετονίας το 1927, ο Κβιέσις έθεσε ξανά υποψηφιότητα το 1930 αφού ο Γκούσταβς Ζέμγκαλς αρνήθηκε να είναι υποψήφιος για δεύτερη θητεία. Εξελέγη μετά από έντεκα γύρους ψηφοφορίας στις 9 Απριλίου 1930, με πλειοψηφία 55 ψήφων των μελών της Σαϊμά. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Προέδρου, δεν πρότεινε ποτέ ο ίδιος ούτε έναν νόμο, δεν άσκησε ποτέ βέτο σε έναν νόμο που ψηφίστηκε από τη Σαϊμά και δεν άσκησε ποτέ το δικαίωμά του να συγκαλέσει έκτακτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Στις 11 Απριλίου 1933 επανεξελέγη από τη Σαϊμά για τη δεύτερη θητεία του.

Στις 15 Μαΐου 1934, ο Πρωθυπουργός Κάρλις Ούλμανις οργάνωσε ένα πραξικόπημα, για το οποίο ο Πρόεδρος, συνάδελφός του στο κόμμα, δεν είχε καμία προηγούμενη γνώση. Καθώς το πραξικόπημα βρισκόταν σε εξέλιξη, οι επικοινωνίες του Κβιέσις στο Κάστρο της Ρίγας διακόπηκαν, αλλά ποτέ δεν έκανε καμία προσπάθεια, ως αρχιστράτηγος του στρατού, να αποτρέψει ή να αντισταθεί στο πραξικόπημα. Αφού ο Ούλμανις ενημέρωσε τον Πρόεδρο στη 1 π.μ. της 16ης Μαΐου ότι η Σαϊμά είχε διαλυθεί και το Σύνταγμα είχε ανασταλεί, ο Κβιέσις δεν διαμαρτυρήθηκε και συνέχισε να ασκεί τα καθήκοντά του μέχρι τη λήξη της θητείας του, αν και χωρίς πραγματική εξουσία. Υπέγραψε ευσυνείδητα όλους τους νόμους, που ψηφίστηκαν από την αυταρχική κυβέρνηση του Ούλμανις, με το μόνο αξιοσημείωτο γεγονός της δεύτερης θητείας του να είναι τα πανηγυρικά εγκαίνια του Μνημείου της Ελευθερίας στη Ρίγα στις 18 Νοεμβρίου 1935.

Στις 19 Μαρτίου 1936, ο Κβιέσις εξέδωσε νόμο που όριζε ότι ο Ούλμανις θα γινόταν πρόεδρος μετά τη λήξη της θητείας του Κβιέσις, συνδυάζοντας έτσι αντισυνταγματικά τα δύο αξιώματα. Ο νόμος τέθηκε σε ισχύ, όταν ο Κβιέσις άφησε τα καθήκοντά του στις 11 Απριλίου 1936, μετά την οποία επέστρεψε στη δικηγορία του.

Καθώς ο σοβιετικός στρατός κατέλαβε τη Λετονία το 1940, ο Κβιέσις απαγορεύτηκε να ασκήσει δικηγορία και τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό. Απέφυγε τις μαζικές απελάσεις του Ιουνίου του 1941, έχοντας κρυφτεί με την οικογένειά του στο σπίτι κάποιου δασοφύλακα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, επέστρεψε στη δικηγορία του και έγινε συνεργάτης, εργαζόμενος για τον νομικό σύμβουλο στη Νομική Γενική Διεύθυνση της φιλογερμανικής Λετονικής Αυτοδιοίκησης, που ήταν πλήρως υπό τον γερμανικό έλεγχο. Από το 1943 έως το 1944 υπηρέτησε ως διευθυντής για τις νομικές υποθέσεις της Λετονικής Αυτοδιοίκησης.

Τον Αύγουστο του 1944, καθώς επιβιβαζόταν σε ένα γερμανικό πλοίο, για να φύγει με τον γερμανικό στρατό που υποχωρούσε, πέθανε από καρδιακή προσβολή ενώ το πλοίο ήταν ακόμα στο λιμάνι. Κηδεύτηκε στο Δασικό Νεκροταφείο της Ρίγας.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]