Άγρας Πέλλας
Συντεταγμένες: 40°48′19.80″N 22°00′13.07″E / 40.8055000°N 22.0036306°E
| Άγρας | |
|---|---|
| Διοίκηση | |
| Χώρα | Ελλάδα |
| Περιφέρεια | Κεντρικής Μακεδονίας |
| Περιφερειακή Ενότητα | Πέλλας |
| Δήμος | Έδεσσας |
| Δημοτική Ενότητα | Έδεσσας |
| Γεωγραφία | |
| Γεωγραφικό διαμέρισμα | Μακεδονία |
| Υψόμετρο | 480 μ. |
| Έκταση | 24,648 (η κοινότητα) |
| Πληθυσμός | |
| Μόνιμος | 661 |
| Έτος απογραφής | 2021 |
| Πληροφορίες | |
| Παλαιά ονομασία | Βλάδοβο |
| Ταχ. κώδικας | 58200 |
| Τηλ. κωδικός | 23810-92 |
Ο Άγρας είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας[1] σε υψόμετρο 480 μέτρων[2].
Γεωγραφία - Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Άγρας βρίσκεται σε απόσταση περίπου 4 χλμ. Δ. από το κέντρο της Έδεσσας και μέσα από το νότιο τμήμα του περνάει η ΕΘνική Οδός Έδεσσας - Φλώρινας, και αποτελεί κόμβος μεταξύ της Κεντρικής και της Δυτικής Μακεδονίας. Η ονομασία του χωριού οφείλεται στον μακεδονομάχο ήρωα Καπετάν Άγρα που στις 7 Ιουνίου 1907 απαγχονίστηκε από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες της ΕΜΕΟ στο δρόμο προς τη γειτονική Καρυδιά (ΒΔ.).[3] Στις 25 και 26 Ιουλίου του 1896, κατά τη Μακεδονική Επανάσταση του 1896, σώμα των μακεδονομάχων οπλαρχηγών Ι. Γεωργαντά και Β. Οικονόμου ηττήθηκε μετά από σφοδρή μάχη με Οθωμανικό στράτευμα.
Ανατολικά του χωριού είναι ο Υδροηλεκτρικός Σταθμός Άγρα της ΔΕΗ, ενώ δυτικά ο υδροβιότοπος Άγρα-Βρυτών-Νησίου από τον οποίο πηγάζουν νερά που κατευθύνονται στον ποταμό Εδεσσαίο ή Βόρα, το οποίο είναι ένα από τα αξιοθέατα της περιοχής.[4] Πρόκειται για τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε πάνω στην κοίτη του ποταμού το 1953 για τις ανάγκες του υδροηλεκτρικού σταθμού και η οποία παλιότερα αναφερόταν ως "τυρφώνας Νησίου" ή ως τεχνητή λίμνη Άγρα.[5]
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Βλάδοβο και έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 όταν ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1926 με το ΦΕΚ 97Α - 18/03/1926 μετονομάστηκε οριστικά σε Άγρας.[6] Αρχικά από το 1912 μέχρι το 1917, ανήκε στην Επαρχία Βοδενών του Νομού Θεσσαλονίκης, ενώ από το 1917 μέχρι το 1999 αποτελούσε πλέον αυτόνομη Κοινότητα και μέρος της Επαρχίας Εδέσσης του Νομού Πέλλας, η οποία έγινε αυτόνομος νομός από διάσπαση τμημάτων του Νομού Θεσσαλονίκης, και από το 1999 μέχρι το 2010, Δημοτικό Διαμέρισμα του Καποδιστριακού Δήμου Έδεσσας. Από το 2011 μέχρι σήμερα, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Άγρα του Καλλικρατικού και διευρυμένου Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 796 κατοίκους.[7] Η τοπική κοινότητα Άγρα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 24,648 χμ² (2011).[8]
Πληθυσμός
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Έτος | Πληθυσμός |
|---|---|
| 1991 | 972 |
| 2001 | 851 |
| 2011 | 796 |
| Έτος | Πληθυσμός |
|---|---|
| 1961 | 1.050 |
| 1971 | 888 |
| 1981 | 897 |
| 1991 | 1.005 |
| 2001 | 883 |
| 2011 | 787 |
| 2021 | 662 |
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 193, τομ. 1.
- ↑ «Άγρας ΠΕΛΛΑΣ, Δήμος ΕΔΕΣΣΑΣ | buk.gr». buk.gr. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2020.
- ↑ «Καπετάν Άγρας: Ένας γενναίος Μακεδονομάχος (1880-1907)». NewsNowgr.com. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2020.
- ↑ «Edessa - Village Nisi Εδεσσα Νησί - Ορεινή Πέλλα Καϊμάκτσαλάν». www.edessacity.gr. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2020.
- ↑ «Λίμνες / Λίμνη-Άγρα-Βρυττών-Νησίου, NaturaGraeca». www.naturagraeca.com. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2020.
- ↑ «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». ΕΕΤΑΑ. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2020.
- ↑ «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10520 (σελ. 46 του pdf)
- 1 2 https://www.statistics.gr/2011-census-pop-hous
- ↑ https://www.eetaa.gr/metaboles/apografes/apografi_2011_monimos.pdf
- ↑ https://www.eetaa.gr/metaboles/apografes/apografi_2001_monimos.pdf
- ↑ https://www.eetaa.gr/metaboles/apografes/apografi_1991_monimos.pdf
- ↑ ΠΛ 1:255
- ↑ ΠΛΜ 2:101
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
- Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
