Άγιος Βαλεντίνος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Άγιος Βαλεντίνος
Saint Valentine - facial reconstruction.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση226
Τέρνι
Θάνατος14  Φεβρουαρίου 273
Ρώμη
Αιτία θανάτουαποκεφαλισμός
Χώρα πολιτογράφησηςΑρχαία Ρώμη
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Eορτασμός αγίου14 Φεβρουαρίου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταιατρός
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαεπίσκοπος
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Άγιος Βαλεντίνος (ιταλικά: San Valentino‎, λατινικά: Sanctus Valentinus‎), επίσημα γνωστός ως 'Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης,[1] ήταν ευρέως αναγνωρισμένος ρωμαιοκαθολικός άγιος του 3ου αιώνα και τιμάται στις 14 Φεβρουαρίου. Από τον Μεσαίωνα, συνδέεται με μια παράδοση γαλήνιας αγάπης.

Ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν ιερέας στη Ρώμη και βοηθούσε τους Χριστιανούς που ήταν θύματα διώξεων στην περιοχή.[2] Μαρτύρησε και θάφτηκε σε χριστιανικό κοιμητήριο στην Βία Φλαμινία κοντά στο Πόντε Μιλβίο της βόρειας Ρώμης στις 14 Φεβρουαρίου, η οποία εορτάζεται ως Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου από το 496. Τα υπολείμματα του κρατήθηκαν στην Εκκλησία και Κατακόμβες του Σαν Βαλεντίνο, η οποία παρέμεινε σημαντικός χώρος προσκυνήματος κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, μέχρι τη μεταφορά των λειψάνων του στην εκκλησία Σάντα Πρασέντε στο ποντιφικάτο του Νικολάου Δ'.[3] Το λουλουδοσκέπαστο κρανίο του Αγίου Βαλεντίνου εκτίθεται στη βασιλική της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν της Ρώμης, ενώ άλλα λείψανα μεταφέρθηκαν στην Καρμελιτική Εκκλησία Γουαϊτφράιαρ Στριτ στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, όπου παραμένουν μέχρι σήμερα. Αυτός ο χώρος αποτελεί δημοφιλή χώρο προσκηνύματος, ιδιαίτερα στις 14 Φεβρουαρίου, για αυτούς που ψάχνουν για αγάπη.[4] Σύμφωνα με τον καθηγητή Τζακ Μπ. Όρατς του πανεπιστημίου του Κάνσας, ο Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης, όπως και ο Άγιος Βαλεντίνος του Τέρνι, είναι "αφηρημένοι των πράξεων των δύο αγίων που βρίσκονται σχεδόν σε κάθε μοναστήρι στην Ευρώπη".[5]

Στην Αγγλικανική,[6] και στις Λουθηρανικές εκκλησίες, ο Άγιος Βαλεντίνος εορτάζεται στις 14 Φεβρουαρίου.[7] Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Άγιος Βαλεντίνος εορτάζεται στις 6 Ιουλίου.[8][9] Το 1969 η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον αφαίρεσε από το Γενικό Ρωμαιοκαθολικό Ημερολόγιο, αφήνοντας το λειτουργικό εορτασμό του στα τοπικά ημερολόγια, παρόλο που η χρήση των προ του 1970 ημερολογίων επιτρέπεται.[10] Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον αναγνωρίζει ως άγιο, και τον αναφέρει στη καταχώρηση της 14ης Φεβρουαρίου στη Ρωμαιοκαθολική Μαρτυρολογία,[11].

Ταυτοποίηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια[12] και άλλες αγιογραφικές πηγές[13] μιλάνε για τρεις Άγιους Βαλεντίνους που σχετίζονται με τις 14 Φεβρουαρίου. Ένας ήταν Ρωμαίος ιερέας, ένας άλλος ήταν επίσκοπος της Ιντεράμνα (το σημερινό Τέρνι της Ιταλίας) που τάφηκε κατά μήκος της Βία Φλαμινία έξω από τη Ρώμη, σε διαφορετικές αποστάσεις από την πόλη. Ο τρίτος λέγεται ότι είναι ένας άγιος που μαρτύρησε την ίδια ημέρα με έναν αριθμό συντρόφων στη ρωμαϊκή επαρχία της Αφρικής.

Αν και οι υπάρχοντες αναφορές των μαρτυρίων των δύο πρώτων καταγεγραμμένων αγίων έχουν καθυστερημένη ημερομηνία και περιέχουν θρυλικά στοιχεία, ένας κοινός πυρήνας πραγματικών γεγονότων μπορεί να στηρίζεται στις δύο αναφορές και μπορεί να αναφέρεται σε ένα μόνο άτομο.[14] Σύμφωνα με την επίσημη βιογραφία της Μητρόπολης του Τέρνι, ο Μητροπολίτης Βαλεντίνος γεννήθηκε και έζησε στην Ιντεράμνα. Ενώ βρισκόταν σε προσωρινή διαμονή στη Ρώμη φυλακίστηκε, βασανίστηκε και μαρτύρησε εκεί στις 14 Φεβρουαρίου 269. Το σώμα του ρίχτηκε βιαστικά σε κοντινό νεκροταφείο και μερικές νύχτες αργότερα οι μαθητές του ανακάλυψαν το σώμα του και τον επέστρεψαν στο σπίτι.[15]

Η Ρωμαϊκή Μαρτυρολογία, ο επίσημος κατάλογος αναγνωρισμένων αγίων της Καθολικής Εκκλησίας, δίνει μόνο έναν Άγιο Βαλεντίνο για τις 14 Φεβρουαρίου: ένα μάρτυρα που πέθανε στη Βία Φλαμινία[16].

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 6 surprising facts about St Valentine
  2. Cooper, J. C. (2013). Dictionary of Christianity (στα English). Routledge. σελ. 278. ISBN 9781134265534. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  3. Webb, Matilda (2001). The churches and catacombs of early Christian Rome: a comprehensive guide (στα English). Sussex Academic Press. σελ. 254. ISBN 9781902210575. It remained an important pilgrim site throughout the Middle Ages until the relics of St. Valentine were transferred to the church of Santa Prassede (Itinerary 3) during the pontificate of Nicholas IV (1288-92). CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  4. Meera, Lester (2011). Sacred Travels. Adams Media. σελ. When Father John Spratt, an Irish Carmelite returned to his parish in Dublin from preaching in a Jesuit church in Gesu, Italy, he brought the sacred relics of Saint Valentine, given to him by Pope Gregory XVI. ISBN 1440525463. 
  5. Chapman, Alison (2013). Patrons and Patron Saints in Early Modern English Literature (στα English). Routledge. σελ. 122. ISBN 9781135132316. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  6. «Holy Days». Church of England (Anglican Communion). 2012. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2012. February 14 Valentine, Martyr at Rome, c.269 
  7. Pfatteicher, Philip H. (1 Αυγούστου 2008). New Book of Festivals and Commemorations: A Proposed Common Calendar of Saints. Fortress Press. σελ. 86. ISBN 9780800621285. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2012. IO 
  8. «St. Valentine». pravmir.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις Ιανουαρίου 16, 2013. 
  9. Coptic Orthodox Church – From Where Valentine's Day Comes From Αρχειοθετήθηκε May 25, 2010, στο Wayback Machine.
  10. Calendarium Romanum Libreria Editrice Vaticana (1969), p. 117
  11. Roman Martyrology, Libreria Editrice Vaticana, 2001, p. 141
  12. «CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: St. Valentine». newadvent.org. 
  13. René Aigrain, Hagiographie: Ses sources, ses méthodes, son histoire, (Paris 1953, pp 268–69; Agostino S. Amore, "S. Valentino di Roma o di Terni?", Antonianum 41.(1966), pp 260–77.
  14. Oxford Dictionary of the Christian Church, 1983, p. 1423
  15. San Valentino: Biografia. Αρχειοθετήθηκε December 29, 2012, στο Wayback Machine.. Diocese of Terni. 2009. English version, written probably after examining all previous sources.
  16. Martyrologium Romanum 2001, February 14, p. 141.