Patrologia Latina

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

H Patrologia Latina (Λατινική Πατρολογία, συντομογραφία PL) ή όπως είναι ο πλήρης τίτλος της Patrologiae Latinae Cursus Completus, είναι η πρώτη συλλογή του κλασικού έργου του Ζακ Πολ Μιν (Jacques Paul Migne) Patrologiae cursus completus, η οποία περιλαμβάνει έργα χριστιανών πατέρων και εκκλησιαστικών συγγραφέων που έγραψαν στα Λατινικά.

Η πρώτη σελίδα της αρχικής έκδοσης της Πατρολογίας του Μιν

Η συλλογή εκδόθηκε σε τρεις σειρές από το 1844 έως το 1865. Η πρώτη σειρά περιλαμβάνει τους πρώτους 73 τόμους (1844-49), η δεύτερη σειρά τους τόμους 74-217 (1849-1855), ενώ η τρίτη σειρά τους τόμους 218-221 (1862-64). Οι τέσσερις αυτοί τελευταίοι τόμοι αποτελούν παράρτημα του έργου και περιέχουν συνολικό πίνακα των περιεχομένων των υπολοίπων. Η συλλογή περιλαμβάνει τα έργα των εκκλησιαστικών συγγραφέων που γράφτηκαν στα Λατινικά, από τον 2ο έως και τον 13ο αιώνα. Το κείμενο είναι τυπωμένο και αριθμημένο σε στήλες. Το έργο ανατυπώθηκε πολλές φορές στην Ευρώπη, με πρώτες αυτές του εκδοτικού οίκου των Αδελφών Γκαρνιέ στο Παρίσι (ήδη από το 1880).

Η συλλογή στηρίζεται σε ανατυπώσεις προγενέστερων εκδόσεων, οι οποίες συχνά περιέχουν λάθη, ενώ και η ποιότητα της εκτύπωσης είναι από μέτρια έως κακή. Παρ' όλα αυτά, είναι η μοναδική έκδοση η οποία εμπεριέχει τόσο μεγάλο αριθμό έργων, μερικά από τα οποία δεν είναι διαθέσιμα αλλού, και γι' αυτό αποτελεί σημείο αναφοράς, κυρίως για όσους μελετούν τη Μεσαιωνική Γραμματεία.

Κατάλογος περιεχομένων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα έργα στην πλειοψηφία τους είναι θεολογικά και εκκλησιαστικά, υπάρχουν όμως και πολλά ιστορικού, φιλολογικού, γλωσσολογικού αλλά και ποικίλου, περιεχομένου.

Ως γνωστόν, η επίσημη γλώσσα στη λατρεία μέχρι σχεδόν τα τέλη του 4ου αιώνα στη Ρώμη και τις αρχές του 3ου στην Καρχηδόνα, ήταν τα Ελληνικά. Οι πρώτοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς που έγραψαν στα Λατινικά ήταν ο Μινούκιος Φήλιξ (ίσως τέλος 2ου αιώνα) και οι Τερτυλλιανός στην Καρχηδόνα (γύρω στο 200) και ο Νοβατιανός στη Ρώμη (γύρω στο 250).

Οι σπουδαιότεροι συγγραφείς είναι οι εξής:

  • Τόμος 64: Βοήθιος
  • Τόμοι 73-74: Βίοι Πατέρων
  • Τόμος 80: Συγγραφείς 7ου αιώνα
  • Τόμοι 85-86: Λειτουργία Μοζαραβικού τύπου
  • Τόμος 87: Συγγραφείς 7ου αιώνα
  • Τόμος 105: Theodulfus Aurelianensis, Eigil Fuldensis, Dungalus reclusus, Ermoldus Nigellus, Symphosius Amalarius
  • Τόμοι 107-112: Rabanus Maurus
  • Τόμοι 113-114: Walafridus Strabo
  • Τόμος 116-118: Haymo Halberstatensis
  • Τόμος 120: Paschasius Radbertus
  • Τόμοι 125-126: Hincmarus Rhemensis
  • Τόμος 131: Remigius Antissiodorensis, Notkerus Balbulus
  • Τόμος 132: Regino Prumiensis, Hucbaldus S. Amandi
  • Τόμος 133: Odo Cluniacensis
  • Τόμος 134: Atto Vercellensis
  • Τόμος 137: Hrothsuita Gandersheimensis, Widukindus Corbeiensis, Dunstanus Cantuariensis, Adso Dervensis
  • Τόμος 138: Richerus S. Remigii
  • Τόμος 140: Burchardus Wormaciensis, Henricus II imperator, Adelboldus Trajectensis
  • Τόμος 142: Bruno Herbipolensis, Odilo Cluniacensis, Berno Augiae Divitis
  • Τόμος 146: Othlonus S. Emmerammi, Adamus Bremensis, Gundecharus Eichstetensis, Lambertus Hersfeldensis, Πέτρος Malleacensis
  • Τόμοι 152-153: Bruno Carthusianorum
  • Τόμος 156: Guibertus S. Mariae de Novigento
  • Τόμος 160: Sigebertus Gemblacensis
  • Τόμοι 164-165: Bruno Astensis
  • Τόμοι 167-170: Rupertus Tuitensis
  • Τόμος 171: Hildebertus Turonensis, Marbodus Redonensis
  • Τόμος 181: Herveus Burgidolensis
  • Τόμος 187: Gratianus
  • Τόμος 193: Garnerius S. Victoris, Gerhohus Reicherspergensis
  • Τόμος 197: Hildegardis abbatissa
  • Τόμος 209: Μαρτίνος Legionensis, Wilhelmus Daniae, Gualterus de Castellione
  • Τόμος 210: Alanus de Insulis
  • Τόμος 212: Helinandus Frigidi Montis, Guntherus Cistdmciensis, Odo de Soliaco
  • Τόμοι 218-221: Πίνακας περιεχομένων

Σχετικά άρθρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]