Ferrari Enzo Ferrari

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ferrari Enzo Ferrari
Collection car Musée Ferrari 042.JPG
Collection car Musée Ferrari 043.JPG Ferrari Enzo Ferrari του 2002 στο μουσείο της εταιρείας
Κατασκευαστής Ferrari
Μητρική εταιρεία Όμιλος Fiat
Παραγωγή 2002 — 2004
Συναρμολόγηση Μαρανέλλο, Ιταλία
Προηγούμενο μοντέλο Ferrari F50
Επόμενο μοντέλο Ferrari LaFerrari
Κατηγορία Σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar)
Αμάξωμα 2-θέσιο Berlinetta
Διαμόρφωση Κινητήρας στο κέντρο και πίσω από τα καθίσματα, πίσω κίνηση
Κινητήρας 6.0 L V12, βενζίνης
Μετάδοση 6-τάχυτο σειριακό κιβώτιο
Μεταξόνιο 2.650 χιλιοστά
Μήκος 4.702 χιλιοστά
Πλάτος 2.035 χιλιοστά
Ύψος 1.147 χιλιοστά
Κενό Βάρος 1.255 κιλά
Μεταφερόμενο Καύσιμο 110 λίτρα
Σχετική εξέλιξη Ferrari FXX
Maserati MC12
Maserati MC12 Corsa
Σχεδιαστής Ken Okuyama (Πινινφαρίνα)

Η Ferrari Enzo Ferrari ήταν ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari. Ονομάστηκε Enzo προς τιμήν του ιδρυτή της εταιρείας, Έντσο Φερράρι. Κατασκευάστηκε από το 2002 έως το 2004, στο Μαρανέλλο της Ιταλίας, σε μόλις 400 αντίτυπα, όλα αποκλειστικά στο χέρι, και κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ήταν το ακριβότερο, ισχυρότερο και ταχύτερο μοντέλο της Ferrari. Αντικατέστησε την Ferrari F50 και αντικαταστάθηκε το 2013 από την Ferrari LaFerrari.

Εξέλιξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η εξέλιξη του μοντέλου ξεκίνησε το 1998 και κράτησε 4 έτη. Μια από τις βασικές οδηγίες που δόθηκαν εξ αρχής στον σχεδιαστικό οίκο Πινινφαρίνα, ήταν το μπροστινό μέρος του να θυμίζει ρύγχος μονοθεσίου της Φόρμουλα 1 και μάλιστα σε ακόμα εντονότερο βαθμό από την προκάτοχο Ferrari F50. Η εξωτερική του εμφάνιση διαμορφώθηκε από τον Ιάπωνα Ken Okuyama, ενώ έγιναν και κάποιες ακόμα βελτιώσεις, μετά από πολλές σχετικές δοκιμές σε αεροδυναμική σήραγγα, και ο τελικός αεροδυναμικός συντελεστής Cd μετρήθηκε στο 0,36.

Το τιμόνι και ο πίνακας οργάνων μιας Ferrari Enzo Ferrari κόκκινου χρώματος. Τα δύο κουμπιά με τα βέλη πάνω στο τιμόνι, είναι τα φλας.

Επίσης, ο ίδιος οίκος σχεδίασε και το σαλόνι, μολονότι η αρχική πρόταση του Πινινφαρίνα προέβλεπε την υιοθέτηση ενός εντελώς ψηφιακού πίνακα οργάνων. Τελικώς όμως, αποφασίστηκε ο συνδυασμός αναλογικών και ψηφιακών ενδείξεων, με οθόνες υγρών κρυστάλλων και αναλογικό ταχύμετρο και στροφόμετρο, τα οποία μάλιστα είχαν φόντο ίδιου χρώματος με την εξωτερική βαφή του αμαξώματος, σε κόκκινο ή κίτρινο. Μάλιστα σχεδιάστηκε και ένα τιμόνι με κάπως επίπεδο το πάνω μέρος της στεφάνης του, η οποία έφερε μια σειρά από λαμπάκια που άναβαν διαδοχικά στη σειρά καθώς ανέβαιναν οι στροφές του κινητήρα, ενώ όταν πλησίαζε στο όριο των στροφών όλα τα λαμπάκια αναβόσβηναν - τεχνολογία απευθείας από την Φόρμουλα 1.

Ο κινητήρας μιας Ferrari Enzo Ferrari του 2003.

Για την κίνηση του μοντέλου, εξελίχθηκε και κατασκευάστηκε ένας εντελώς νέος κινητήρας, κυβισμού 5.998 cm³ και V12 με 48 βαλβίδες, ισχύος 485 kW / 660 hp στις 7.800 rpm και ροπής 657 N·m στις 5.500 rpm, με τον ηλεκτρονικό κόφτη να επεμβαίνει στις 8.200 rpm. Παράλληλα, τοποθετήθηκε ένα 6-τάχυτο ημι-αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, που λειτουργεί από τον οδηγό με «paddles» (μοχλούς αλλαγής ταχυτήτων) πίσω από το τιμόνι, ένα κιβώτιο απευθείας από την Φόρμουλα 1, με χρόνο αλλαγής ταχυτήτων μόλις 150 χιλιοστά του δευτερολέπτου. Αντιθέτως, δεν είχε πλέον το κλασικό χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων, με τις παραδοσιακές περιφραγμένες θυρίδες «σαν χτένα» που είχαν τα παλαιότερα μοντέλα της Ferrari, με αποτέλεσμα να γίνει το πρώτο αυτοκίνητο δρόμου της Ferrari χωρίς μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων. Μάλιστα στα αρχικά στάδια της εξέλιξης, οι μηχανικοί της εταιρείας είχαν σκεφτεί ακόμα και για ενδεχόμενο 7-τάχυτο ημι-αυτόματο κιβώτιο, πλην όμως θεωρήθηκε τότε ότι δεν ήταν αναγκαίο σε έναν κινητήρα τόσο υψηλής ροπής και ότι οι 6 σχέσεις ήταν αρκετές.

Γενικότερα, μαζί και με το κιβώτιο ταχυτήτων, μεγάλο μέρος της τεχνολογίας του μοντέλου προήλθε απευθείας από την Φόρμουλα 1 και η εταιρεία χρησιμοποίησε την τεχνογνωσία της στους αγώνες για τη δημιουργία του, σε μεγαλύτερο βαθμό ακόμα και από την Ferrari F50. Στα πλαίσια αυτής της φιλοσοφίας, έγινε για πρώτη φορά σε πολιτικής έκδοσης μοντέλο της Ferrari εκτενής χρήση ανθρακονημάτων, ιδίως στο σαλόνι, με σκοπό την μείωση του συνολικού βάρους. Μάλιστα στην εξέλιξη του διαδόχου της F50 έλαβε μέρος και ο Μίχαελ Σουμάχερ, με ιδιαίτερα ενεργό συμμετοχή, και οι παρατηρήσεις του, σχετικά με την οδική συμπεριφορά και την καμπύλη αύξησης της διαθέσιμης ισχύος, συνετέλεσαν καθοριστικά στην τελική διαμόρφωση του αυτοκινήτου.

Σε ολόκληρο το χρονικό διάστημα της εξέλιξης, δεν είχε αποφασιστεί η εμπορική ονομασία του μοντέλου, αν και συνήθως αναφερόταν ανεπίσημα ως Ferrari F60, ως η λογική συνέχεια των προκατόχων Ferrari F40 και Ferrari F50, με αποτέλεσμα να αναφέρεται το όνομα F60 και στις πρώτες διαρροές στον Τύπο, ήδη από το 1999. Κατά την παρουσίασή του, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 2002, ονομάστηκε Ferrari Enzo Ferrari ή απλά Ferrari Enzo, προς τιμήν του ιδρυτή της εταιρείας.

Παραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ferrari Enzo Ferrari του 2003 στο Μίσιγκαν, ΗΠΑ.

Αρχικά η Ferrari ανακοίνωσε ότι θα κατασκεύαζε 349 Enzo Ferrari, όση ακριβώς ήταν και η συνολική παραγωγή της προκατόχου Ferrari F50. Λόγω του μικρού αριθμού αντιτύπων, τηρήθηκε αυστηρή σειρά προτεραιότητας, και όλες οι 349 προ-πωλήθησαν σε προεπιλεγμένους τακτικούς πελάτες της Ferrari, ιδίως σε όσους είχαν αγοράσει στο παρελθόν τις F40 και F50. Μάλιστα η πώληση όλων των 349 αντιτύπων έγινε πριν ακόμα ξεκινήσει η παραγωγή τους, με την εργοστασιακή τιμή στα 659.330 δολάρια. Μια ιδιαιτερότητα της Enzo Ferrari, αντίθετα με τα περισσότερα μοντέλα της εταιρείας, ήταν ότι δεν κατασκευάστηκε ποτέ σε δεξιοτίμονη έκδοση.

Μεταγενέστερα, λόγω της εξαιρετικά υψηλής ζήτησης, η Ferrari άλλαξε την αρχική της απόφαση και ανακοίνωσε ότι θα κατασκεύαζε 50 ακόμα Enzo Ferrari, όπως και έγινε μέσα στο 2003, φτάνοντας έτσι τα 399 αντίτυπα. Τελικώς, εν έτει 2004 προχώρησε στην κατασκευή και 1 ακόμα αντιτύπου, το οποίο και δώρισε στο Βατικανό, με αποτέλεσμα να φτάσει συνολικά τις 400 Enzo Ferrari.

Εξαιρετικά σπάνια μαύρη Ferrari Enzo Ferrari.

Σε αντίθεση με τα 5 χρώματα της παλέτας χρωματισμών της Ferrari F50, η Ferrari προσέφερε επίσημα μόνο 2 επιλογές στην εξωτερική βαφή αμαξώματος της Enzo: κόκκινο ή κίτρινο. Στην πράξη, ωστόσο, τελικώς κατασκευάστηκαν και ελάχιστες μαύρες και ασημί Enzo ειδικών εκδόσεων. Φυσικά, η συντριπτική πλειοψηφία των Ferrari Enzo παραγγέλθηκε με κόκκινη βαφή, με δεύτερο σε απήχηση το κίτρινο, όπως παραδοσιακά συμβαίνει με όλα τα μοντέλα της Ferrari.

Επιδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πανοραμικό πλάνο της Ferrari Enzo Ferrari.

Οι επιδόσεις της Ferrari Enzo Ferrari είχαν εμφανώς βελτιωθεί ως προς αυτές της προκατόχου Ferrari F50. Αρχικά, η εταιρεία είχε ανακοινώσει ότι η μέγιστη ταχύτητα έφτανε τα 350+ χιλιόμετρα την ώρα και τελικώς μετρήθηκαν επίσημα τα εξής νούμερα:[1]

  • Επιτάχυνση 0–100 km/h: 3,27 sec
  • Επιτάχυνση 0–160 km/h: 6,4 sec
  • Επιτάχυνση 0–200 km/h: 9,5 sec
  • Επιτάχυνση 0–300 km/h: 26,1 sec
  • Τελική ταχύτητα: 355 km/h

Ειδικότερα για την μέγιστη ταχύτητα, έχουν καταγραφεί αρκετές διαφορετικές μετρήσεις, με κάποιες ανεξάρτητες δοκιμές να έχουν καταφέρει ακόμα και 363 km/h. Η μέγιστη ένδειξη στο ταχύμετρο ήταν 400 km/h.

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Hochspringen auto motor und sport: Die 300-km/h-Elite: Auf die Schnelle Auf: www.auto-motor-und-sport.de. 20. Juni 2008, 05:00 Uhr. «Zitat: Erst bei 355 km/h siegen die Fahrwiderstände.»

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα