Chevrolet Corvette C4

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Chevrolet Corvette C4
Chevrolet C4 Corvette Coupe (Orange Julep).jpg Chevrolet Corvette C4 coupé του 1983 - 1990
Chevrolet C4 Corvette Convertible (Centropolis Laval '10).jpg Chevrolet Corvette C4 convertible του 1991 - 1996
Κατασκευαστής Chevrolet
Μητρική εταιρεία General Motors
Παραγωγή Μάρτιος 1983 — Ιούνιος 1996
Χρονιά Μοντέλου 1984 — 1996
Συναρμολόγηση Bowling Green, Κεντάκι, ΗΠΑ
Προηγούμενο μοντέλο Chevrolet Corvette C3
Επόμενο μοντέλο Chevrolet Corvette C5
Κατηγορία Σπορ υπεραυτοκίνητο
Αμάξωμα 2-πορτο, 2-θέσιο coupé (1983-1996)
2-πορτο, 2-θέσιο convertible (1986-1996)
Διαμόρφωση Κινητήρας μπροστά, πίσω κίνηση
Πλατφόρμα GM Y-body
Κινητήρας 5.7 L V8 L83 (1983-1984)
5.7 L V8 L98 (1985-1991)
5.7 L V8 LT1 (1992-1996)
5.7 L V8 LT4 (1996)
5.7 L V8 LT5 (1990-1995) στην ZR-1 / Όλοι βενζίνης
Μετάδοση 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο (1983-1996)
«4+3» μηχανικό κιβώτιο της Doug Nash (1984-1988)
6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο της ZF (1988-1996)
Μεταξόνιο 2.440 χιλιοστά
Μήκος 4.480 χιλιοστά
Πλάτος 1.800 χιλιοστά
ZR-1: 1.880 χιλιοστά
Ύψος Coupé: 1.190 χιλιοστά
Convertible: 1.180 χιλιοστά
Κενό Βάρος 1.469 - 1.530 κιλά
Σχετική εξέλιξη Callaway Corvette
Σχεδιαστής Jerry Palmer

Η τέταρτη γενιά της Chevrolet Corvette, γνωστή ως Chevrolet Corvette C4, παρουσιάστηκε επίσημα το 1982, αλλά καθυστέρησε λίγους μήνες να φτάσει στην αγορά, λόγω κατασκευαστικών προβλημάτων των πρώτων αντιτύπων. Η μαζική παραγωγή της τελικώς ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1983 και κυκλοφόρησε επίσημα σε όλες σχεδόν τις πολιτείες των ΗΠΑ μέσα στον ίδιο μήνα, με εξαίρεση την Καλιφόρνια, όπου έφτασε τον Απρίλιο. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τις 20 Ιουνίου 1996,[1] συμπληρώνοντας 13 έτη παραγωγής, και αντικαταστάθηκε τον Ιανουάριο του 1997 από την Chevrolet Corvette C5.

Εξέλιξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η εξέλιξη της Corvette C4 ξεκίνησε το 1978 και διήρκησε 4 χρόνια. Το ζήτημα ήταν εξαιρετικά σοβαρό για την μητρική General Motors, καθώς ο βασικός σκοπός του σχετικού πρότζεκτ, ήταν η δημιουργία μιας νέας γενιάς Corvette που θα εκπλήρωνε τους εξής στόχους:

  • Οδική συμπεριφορά φιλική προς τον οδηγό και, παράλληλα, με γνήσια πλέον χαρακτηριστικά ενός καθαρόαιμου σπορ αυτοκινήτου, καθώς η προκάτοχος Chevrolet Corvette C3 είχε εισπράξει άκρως αρνητικά σχόλια για απρόβλεπτη έως κτηνώδη οδική συμπεριφορά. Ορισμένα έντυπα μάλιστα, κυρίως ευρωπαϊκά, είχαν φτάσει στο σημείο να την θεωρήσουν ως ένα μη γνήσιο supercar.
  • Σημαντική βελτίωση της ποιότητας κατασκευής στο σαλόνι, ως απάντηση σε ανάλογα αρνητικά σχόλια εναντίον των παλαιότερων Corvette, ότι διέθεταν απαράδεκτο φινίρισμα για αυτοκίνητο πολυτελείας.
  • Εκπλήρωση των ολοένα και αυστηρότερων προδιαγραφών εκπομπών καυσαερίων και οικονομίας καυσίμων. Ειδικότερα η ανάγκη μιας πιο οικονομικής Corvette είχε γίνει ήδη επιτακτική, εξαιτίας της πρώτης πετρελαϊκής κρίσης του 1973, ενώ κατά τη διάρκεια της εξέλιξης ξέσπασε και η δεύτερη συνεχόμενη πετρελαϊκή κρίση το 1979 και οξύνθηκε ραγδαία το 1980, ενισχύοντας περαιτέρω την προσοχή προς τον τομέα αυτό.

Καθώς την τότε εποχή, η τεχνολογία ηλεκτρονικού ελέγχου των κινητήρων ήταν ακόμα σε πρώιμο στάδιο, έγινε σύντομα αντιληπτό ότι ο μοναδικός τρόπος εκπλήρωσης του στόχου των προδιαγραφών καυσαερίων και οικονομίας, ήταν η μείωση του βάρους και η βελτίωση της αεροδυναμικής. Αντιθέτως, με την τότε τεχνολογία, δεν ήταν ακόμα εφικτή η απόδοση υψηλής ισχύος, με ταυτόχρονη επίτευξη αυτών των στόχων, με αποτέλεσμα οι Corvette C4 των ετών 1983 - 1991 να έχουν σχετικά μέτρια ιπποδύναμη, εμφανώς χαμηλότερη από τις αποδόσεις των Corvette που κατασκευάστηκαν στη δεκαετία του 1960 και στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1970.

Το αεροδυναμικό προφίλ μιας Chevrolet Corvette C4 της πρώτης σεζόν κυκλοφορίας, του 1984 (έτη 1983-1984).

Από την άλλη, λόγω της μεγάλης έμφασης που δόθηκε στην αεροδυναμική, η C4 απέκτησε μια εξαιρετικά φουτουριστική αισθητική για τα δεδομένα του 1983, με ομαλές αεροδυναμικές γραμμές και εντυπωσίασε ιδιαίτερα τον Τύπο και το κοινό κατά την εισαγωγή της. Παράλληλα, για την σχεδίασή της είχε χρησιμοποιηθεί και αεροδυναμική σήραγγα, με αποτέλεσμα να έχει αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,34 - νούμερο εντυπωσιακό τότε για τα σπορ υπεραυτοκίνητα μαζικής παραγωγής. Ο συντελεστής αυτός αντιπροσώπευε μια τεράστια μείωση κατά 23,7% ως προς την Corvette C3 του 1982, η οποία είχε Cd 0,44. Γενικότερα, κάθε λεπτομέρεια του νέου αυτοκινήτου είχε μελετηθεί προσεκτικά προς την κατεύθυνση αυτή. Εντυπωσιακά παραδείγματα ήταν το τεράστιο καμπυλωτό πίσω παρμπρίζ, που κατέβαινε ομαλά προς τα πίσω, δίνοντας στην C4 το προφίλ ενός hatchback, καθώς και οι εξωτερικοί καθρέπτες σε σχήμα κώνου, με την κορυφές τους να δείχνουν προς την ροή του αέρα.

Εισαγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Chevrolet Corvette C4 της σεζόν του 1984

Η πρώτη επίσημη παρουσίαση της Corvette C4 έγινε το 1982, με αρχική προοπτική να εισαχθεί το φθινόπωρο, ως μοντέλο 1983. Ωστόσο, οι υψηλές πωλήσεις της προκατόχου Corvette C3 έως και την τελευταία στιγμή πριν την αντικατάστασή της, σε συνδυασμό με σωρεία κατασκευαστικών προβλημάτων των πρώτων αντιτύπων προ-παραγωγής της C4, οδήγησαν σε αναβολή της εισαγωγής. Αν και επίσημα κατασκευάστηκαν 44 αντίτυπα της Corvette C4 με κωδικό VIN (Vehicle Identification Number) να αναφέρει την σεζόν του 1983, τελικώς κανένα δεν διατέθηκε στο κοινό. Μεταγενέστερα έγινε γνωστό ότι, εκτός από ένα, όλα τα άλλα καταστράφηκαν σε δοκιμές πρόσκρουσης, κατά τη διάρκεια των πρώτων πειραματικών δοκιμών για την εισαγωγή αερόσακου οδηγού.

Η μοναδική «1983 Corvette» που διατηρήθηκε επίσημα, ήταν μία λευκή με μπλε σαλόνι, κινητήρα L83, κυβισμού 350 κυβικών ιντσών / 5.7 λίτρων V8, με ρύθμιση της ισχύος στους 250 hp (186 kW), 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο και επίσημο κωδικό VIN 1G1AY0783D5100023. Το όχημα κατέληξε κατευθείαν στο Εθνικό Μουσείο της Corvette (National Corvette Museum), στο Bowling Green, Κεντάκι, όπου φυσικά διατηρείται έως σήμερα. Ταυτόχρονα όμως, άλλες πηγές ανεβάζουν σε 47 τα αντίτυπα των Chevrolet Corvette της σεζόν του 1983, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί μια σειρά από φήμες για 3 επιπλέον «Corvette μοντέλα 1983» που ενδεχομένως να είχαν διασωθεί τότε ανεπίσημα και να αποκτήθηκαν μυστικά από άγνωστους ιδιοκτήτες.

Chevrolet Corvette C4 της σεζόν του 1984

Καθώς το νέο μοντέλο πληρούσε ήδη τις επίσημες προδιαγραφές που είχε θέσει η κυβέρνηση των ΗΠΑ για το 1984, η Chevrolet αποφάσισε τελικώς να το λανσάρει ως μοντέλο 1984 και η σεζόν του 1983 παρακάμφθηκε. Το αποτέλεσμα ήταν μια εξαιρετικά μεγάλη σεζόν, διάρκειας 17 μηνών, με τον συνολικό όγκο παραγωγής να ανέρχεται στα 51.547 αντίτυπα, το δεύτερο υψηλότερο νούμερο στην ιστορία της Corvette μετά το 1979, όταν είχε φτάσει τα 53.807 αντίτυπα. Οι πρώτες Corvette της σεζόν (model year) του 1984, κύλησαν από τη γραμμή παραγωγής τον Ιανουάριο του 1983, αρχικά σε περιορισμένα αντίτυπα, τα οποία εκτέθηκαν σε ειδικά επιλεγμένες αντιπροσωπείες. Η μαζική παραγωγή της τελικώς ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1983 και λανσαρίστηκε επίσημα σε όλες σχεδόν τις πολιτείες των ΗΠΑ μέσα στον ίδιο μήνα, με εξαίρεση την Καλιφόρνια, όπου έφτασε τον Απρίλιο. Έως τον Οκτώβριο, το εργοστάσιο κατασκευής της Corvette είχε πλέον φτάσει στον μέγιστο δυνατό ρυθμό παραγωγής.

Ενεργητική και παθητική ασφάλεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Chevrolet Corvette C4 του 1985

Όλες οι Chevrolet Corvette C4 έφεραν εξαρχής 4 δισκόφρενα, ενώ το καλοκαίρι του 1985, για την σεζόν του 1986, απέκτησαν στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) δεύτερης γενιάς και τρίτο πίσω φως φρένων. Την σεζόν του 1990 το ABS υπέστη περαιτέρω βελτιώσεις, ενώ την σεζόν του 1992 προστέθηκε στάνταρ Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system). Μια εντυπωσιακή καινοτομία της C4 ήταν το Σύστημα Ελέγχου Πίεσης Ελαστικών, που εμφανίστηκε την σεζόν του 1987, με έξτρα χρέωση 325 δολάρια. Τα πρώτο έτος, ωστόσο, εμφάνισε κάποια κρούσματα λανθασμένων ενδείξεων κινδύνου, χωρίς να υφίσταται πραγματικά, με αποτέλεσμα να παραγγελθούν με αυτό μόλις 46 αντίτυπα την πρώτη σεζόν που διατέθηκε.

Ιδιαίτερη μέριμνα δόθηκε και στην παθητική ασφάλεια. Ήδη από το λανσάρισμα, έφερε τιμόνι και «κουτί» μπροστά από τον συνοδηγό που κατασκευάζονταν από αφρώδες παραμορφώσιμο πλαστικό, για προστασία και των δύο επιβατών σε τυχόν μετωπική πρόσκρουση. Με την έναρξη της σεζόν του 1990 καθιερώθηκε στάνταρ αερόσακος οδηγού και με την έναρξη της σεζόν του 1994 στάνταρ αερόσακος συνοδηγού.

Εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Chevrolet Corvette C4 convertible του 1986 - 1990 (δεξιά) και του 1991 - 1996 (αριστερά), στο Κεμπέκ του Καναδά, σε φωτογραφία του 2010.

Τα πρώτα 3 χρόνια, διατέθηκε αποκλειστικά ως coupé με αποσπώμενο κεντρικό τμήμα οροφής (συχνά αναφέρεται ως οροφή targa). Το ανοιχτό convertible προστέθηκε στις αρχές του 1986, σηματοδοτώντας έτσι την επιστροφή των Corvette καμπριολέ, καθώς μετά την Corvette C3 κάμπριο των ετών 1968 έως 1975, δεν είχε προσφερθεί ανοιχτή έκδοση επί 11 έτη. Μολονότι η Corvette C4 κάμπριο ήταν, για πρώτη φορά στην ιστορία της Corvette, ακριβότερη από την στάνταρ εκδοχή, γνώρισε αμέσως μεγάλη απήχηση στο κοινό (ενδεικτικώς, το 1987, το ένα τρίτο των αγοραστών της Corvette προτίμησε την έκδοση κάμπριο) και διατήρησε τη δημοτικότητά της έως την τελευταία σεζόν, του 1996. Επίσης, υπέστη ταυτόχρονα με την έκδοση coupé όλες τις αναβαθμίσεις που έγιναν στα επόμενα χρόνια.

Chevrolet Corvette C4 ZR-1 της σεζόν του 1990

Η κορυφαία έκδοση έφτασε το 1990 και ήταν η Corvette ZR-1, που διατέθηκε αποκλειστικά ως coupé και απέκτησε από τον Τύπο αυτοκινήτου και το ευρύ κοινό το παρατσούκλι «King of the Hill» («Βασιλιάς του Λόφου», με την έννοια ότι ήταν ασυναγώνιστο στην επιτάχυνση σε ανηφορικούς δρόμους). Έφερε τον εντελώς νέο κινητήρα LT5, κυβισμού επίσης 5.7 λίτρων και V8, αλλά εντελώς διαφορετικής σχεδίασης και έχοντας μάλιστα 32 βαλβίδες, αντί για 16, ενώ συνδυαζόταν μόνο με το 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Η αρχική ισχύς του κινητήρα ήταν 375 hp (280 kW) στις 6.000 rpm και η ροπή ήταν 502 N·m στις 4.800 rpm. Από την σεζόν του 1993, η ισχύς του αυξήθηκε στους 405 hp (302 kW) στις 5.800 rpm και η ροπή έφτασε τα 522 N·m στις 4.800 rpm. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 1995 και παρήχθη σε μόλις 6.939 αντίτυπα. Το 1996, δηλαδή την τελευταία σεζόν της Corvette C4, αντικαταστάθηκε από την συλλεκτική έκδοση Corvette Grand Sport.

Κινητήρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Chevrolet Corvette C4 του 1984 - 1985, αμέσως πριν καθιερωθεί το στάνταρ τρίτο πίσω φως φρένων.
Chevrolet Corvette C4 convertible του 1990
Chevrolet Corvette C4 ZR-1 του 1995
Chevrolet Corvette C4 convertible του 1996
Κινητήρας Σεζόν Ισχύς Ροπή
5.7 L (350 cu.in.)
L83 V8
1984 205 hp (153 kW) 290 lb·ft (393 N·m)
5.7 L (350 cu.in.)
L98 V8
1985–1986 230 hp (172 kW) 330 lb·ft (447 N·m)
1987–1989 240 hp (179 kW) 345 lb·ft (468 N·m)
1987
B2K Callaway
345 hp (257 kW) 465 lb·ft (630 N·m)
1988–1989
(coupe με πίσω διαφορικό 3.07)
245 hp (183 kW) 345 lb·ft (468 N·m)
1988–1989
B2K Callaway
382 hp (285 kW) 562 lb·ft (762 N·m)
1990–1991 245 hp (183 kW) 345 lb·ft (468 N·m)
1990–1991
(coupe με πίσω διαφορικό 3.07)
250 hp (186 kW) 345 lb·ft (468 N·m)
1990–1991
B2K Callaway
403 hp (301 kW) 575 lb·ft (780 N·m)
5.7 L (350 cu.in.)
LT5 V8
1990–1992 ZR-1 375 hp (280 kW) 370 lb·ft (502 N·m)
1993–1995 ZR-1 405 hp (302 kW) 385 lb·ft (522 N·m)
5.7 L (350 cu.in.)
LT1 V8
1992 300 hp (224 kW) 330 lb·ft (447 N·m)
1993–1995 300 hp (224 kW) 340 lb·ft (461 N·m)
1996 300 hp (224 kW) 335 lb·ft (454 N·m)
5.7 L (350 cu.in.)
LT4 V8
1996 330 hp (246 kW) 340 lb·ft (461 N·m)

Μολονότι ο κυβισμός όλων των κινητήρων της Corvette C4, καθώς και της διαδόχου Corvette C5, ήταν σταθερά στα 5.7 λίτρα, στην πραγματικότητα έγιναν συχνές τοποθετήσεις νέων μηχανικών συνόλων, εντελώς διαφορετικής σχεδίασης, όπως υποδηλώνουν οι διαφορετικοί κωδικοί.

Στη δεκαετία του 1980 όσα αντίτυπα κατασκευάστηκαν με σκοπό την εξαγωγή στην Ευρώπη, στην Μέση Ανατολή και γενικότερα σε άλλες ηπείρους, είχαν λίγο υψηλότερη ισχύ από όσα κυκλοφόρησαν στη Βόρεια Αμερική. Αυτό οφειλόταν στις λιγότερο αυστηρές προδιαγραφές εκπομπών καυσαερίων εκτός ΗΠΑ την τότε εποχή, όπως και στο ότι τα εξαγωγικά μοντέλα είχαν ρυθμιστεί για βενζίνη με μόλυβδο, καθώς στη δεκαετία του 1980 η αμόλυβδη βενζίνη δεν ήταν ακόμα ευρέως διαθέσιμη στα κράτη εκτός Βόρειας Αμερικής.

Κιβώτια ταχυτήτων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Chevrolet Corvette C4 convertible του 1988

Για ολόκληρο το 1983, το πρώτο έτος που διατέθηκε στην αγορά, η Chevrolet Corvette C4 προσφερόταν αποκλειστικά με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, χωρίς να διατίθεται μηχανικό. Από τον Ιανουάριο του 1984 έως τα μέσα του 1988, μπορούσε προαιρετικά να παραγγελθεί με ένα εντελώς ασυνήθιστο και μοναδικό στην ιστορία της αυτοκίνησης μηχανικό κιβώτιο της Doug Nash, γνωστό ως «4+3». Το κιβώτιο αυτό ήταν ένα 4-τάχυτο μηχανικό, με επιπλέον μία αυτόματη overdrive ταχύτητα για κάθε μία από τις 2-α, 3-η και 4-η. Στην πράξη, ωστόσο, η συγκεκριμένη μετάδοση απεδείχθη δύσχρηστη για τους οδηγούς και δεν γνώρισε μεγάλη απήχηση, ενώ εμφάνισε και κάποια προβλήματα αναξιοπιστίας. Τελικώς, το καλοκαίρι του 1988, για την σεζόν του 1989, αντικαταστάθηκε από ένα πολύ πιο σύγχρονο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο της ZF.[2]

Chevrolet Corvette C4 του 1996

Στα μετέπειτα χρόνια, η Corvette C4 προσφερόταν με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο ή 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, γεγονός που διατηρήθηκε και στη διάδοχο Corvette C5, επί όλα τα έτη παραγωγής της. Ειδικότερα πάντως, η κορυφαία έκδοση Corvette ZR-1, που διατέθηκε από το 1990 έως το 1995, συνδυαζόταν μόνο με το 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, ενώ το ίδιο συνέβη και με τον κινητήρα LT4, ισχύος 330 hp, που διατέθηκε μόνο την τελευταία σεζόν της C4, δηλαδή του 1996.

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Editors of Consumer Guide (2003). Corvette 50th Anniversary Chapter 1984-2006. Linconwood, Illinois: Publications International, Ltd. ISBN 0-7853-7987-8.
  2. Jump up Cangialosi, Paul (2010). How to rebuild and modify high-performance manual transmissions. CarTech. ISBN 1934709298.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα