Chevrolet Camaro 2ης γενιάς
 Chevrolet Camaro RS Turbo 350 του 1972 |
|
| Κατασκευαστής | Chevrolet |
|---|---|
| Μητρική εταιρεία | General Motors |
| Παραγωγή | 1970 — 1981 |
| Συναρμολόγηση | Van Nuys, Καλιφόρνια Norwood, Οχάιο |
| Προηγούμενο μοντέλο | Chevrolet Camaro 1ης γενιάς |
| Επόμενο μοντέλο | Chevrolet Camaro 3ης γενιάς |
| Κατηγορία | Pony car, Muscle car |
| Αμάξωμα | 2-πορτο coupé |
| Διαμόρφωση | Κινητήρας μπροστά, πίσω κίνηση |
| Πλατφόρμα | F-body |
| Κινητήρας | 3.8 L V6 3.8 L I6 4.1 L I6 5.0 L V8 5.7 L V8 6.5 L V8 6.6 L V8 7.4 L V8 / Όλοι βενζίνης |
| Μετάδοση | 3-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο |
| Σχετική εξέλιξη | Pontiac Firebird |
Η δεύτερη γενιά της Chevrolet Camaro κυκλοφόρησε στις 26 Φεβρουαρίου 1970,[1] υπέστη δύο αισθητικές ανανεώσεις κατά τις σεζόν του 1974 και του 1978 και τελικώς παρέμεινε στην παραγωγή έως το 1981. Αντικαταστάθηκε από την Chevrolet Camaro 3ης γενιάς, τον Ιανουάριο του 1982.
Πίνακας περιεχομένων |
Βασικά στοιχεία[Επεξεργασία]
Η εξωτερική εμφάνιση είχε αλλάξει δραματικά ως προς την Chevrolet Camaro 1ης γενιάς και το αυτοκίνητο ήταν χαμηλότερο, μακρύτερο και φαρδύτερο από την πρώτη γενιά (με μήκος 4,77 - 5 μέτρα, ανάλογα με την έκδοση και το έτος). Η νέα αισθητική απέσπασε θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό, αν και ορισμένοι σχολίασαν ότι πλέον έδειχνε περισσότερο ευρωπαϊκή - η έμπνευση του ντιζάιν είχε πράγματι προέλθει από τις Jaguar, Aston Martin και Ferrari της τότε εποχής.
Μη πιεζόμενοι από την ίδια βιασύνη για την ανάπτυξη της πρώτης γενιάς και έχοντας επωφεληθεί από έναν υψηλότερο προϋπολογισμό, οι μηχανικοί της General Motors έδωσαν περισσότερη προσοχή στην κατασκευή της νέας Camaro. Ως αποτέλεσμα, η ανάρτηση και το σασί είχαν βελτιωθεί σημαντικά, τόσο στην άνεση όσο και στην αντοχή. Το πίσω πλαϊνά παράθυρα αφαιρέθηκαν, με σκοπό την μείωση του κόστους και τη διευκόλυνση της παραγωγής. Από την σεζόν του 1975 πάντως, το πίσω παρμπρίζ μεγάλωσε και έγινε καμπυλωτό, για να αντισταθμιστεί αυτή η έλλειψη, παρέχοντας έτσι καλύτερη ορατότητα προς τα πίσω. Λόγω της αφαίρεσης των πίσω πλαϊνών παραθύρων και της συνεπακόλουθης ανυπαρξίας μεσαίας πλαϊνής κολώνας, επίσης, οι πόρτες του νέου μοντέλου έγιναν εξαιρετικά μεγάλες. Όλες οι Camaro, ακόμα και οι βασικές εκδόσεις, έλαβαν καλύτερη ηχομόνωση και θερμομόνωση.
Στη δεύτερη γενιά της Camaro, δεν προσφέρθηκε ανοιχτή έκδοση convertible.[2][3] Ωστόσο, το μοντέλο θεωρήθηκε γενικώς ως το καλύτερο Αμερικανικό muscle car που είχε κατασκευαστεί έως τότε[1] και οι μηχανικοί της General Motors υποστήριξαν ότι ήταν πολύ περισσότερο «Driver's Car» από τον προκάτοχό του.[4]
Επιπτώσεις των πετρελαϊκών κρίσεων[Επεξεργασία]
.jpg)
Οι ίδιοι κινητήρες της πρώτης γενιάς διατηρήθηκαν, τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια. Τελικώς όμως, η πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973 έβαλε τέλος στον ξέφρενο συναγωνισμό των κυβικών και έπληξε καίρια τις πωλήσεις, όπως συνέβη τότε και με το σύνολο των Αμερικανικών muscle cars, πολλά από τα οποία διακόπηκαν οριστικά.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω και με τις νέες και αυστηρότερες προδιαγραφές εκπομπών καυσαερίων, που είχαν μάλιστα ως αποτέλεσμα την προσωρινή διακοπή της έκδοσης Z28, το 1975. Ευτυχώς, την άνοιξη του 1977, η Z28 επανήλθε στην αγορά, ως μοντέλο 1977½, λόγω της μεγάλης αύξησης των πωλήσεων της κορυφαίας έκδοσης Trans Am, της δίδυμης Pontiac Firebird. Συγκεκριμένα, η Trans Am πώλησε 46.000 αντίτυπα το 1976, δηλαδή το ½ των πωλήσεων όλων των Firebird και αυτό ενθάρρυνε την Chevrolet να επαναφέρει την Ζ28. Αν και ο κινητήρας 5.7 L (350 cu. in.) V8 της νέας Camaro Z28 απέδιδε μόλις 185 ίππους (175 hp στην Καλιφόρνια), λόγω των αυστηρότερων προδιαγραφών, η Ζ28 γνώρισε αμέσως τεράστια εμπορική επιτυχία, παρομοίως με την Trans Am. Την σεζόν του 1978, όλες οι Camaro απέκτησαν νέους, αεροδυναμικούς προφυλακτήρες εμπρός και πίσω. Το καλοκαίρι του 1979, για την σεζόν του 1980, τοποθετήθηκε ένα ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 85 μίλια / ώρα (137 χιλιόμετρα / ώρα), λόγω ενός σχετικού νόμου που βγήκε τότε, αντικαθιστώντας το προηγούμενο που έδειχνε έως τα 130 μίλια / ώρα (209 χιλιόμετρα / ώρα).
Αν και το 1979 χτύπησε η δεύτερη συνεχόμενη πετρελαϊκή κρίση, τόσο η Camaro, όσο και η δίδυμη Firebird κατάφεραν και πάλι να επιβιώσουν, ως δύο από τα ελάχιστα muscle cars της «χρυσής εποχής» που μπόρεσαν να επιβιώσουν από τις διαδοχικές ενεργειακές κρίσεις. Το 1979, οι πωλήσεις έφτασαν στο υψηλότερο νούμερο της ιστορίας όλων των γενεών της Camaro, με 282.571 αντίτυπα, ενώ το 1981 έπεσαν στα 126.139 αντίτυπα. Συνολικά παρήχθησαν 2.233.952 αυτοκίνητα από τη δεύτερη γενιά της Camaro.
Κινητήρες[Επεξεργασία]
.jpg)
Όλοι οι κινητήρες της δεύτερης γενιάς της Camaro προήλθαν από την Chevrolet, εκτός από έναν:
- 1979–1981: 3.8 L (229 cu. in.) V6
- 1980–1981: 3.8 L (231 cu. in.) V6 από την Buick (για την Καλιφόρνια)
- 1970–1979: 4.1 L (250 cu. in.) 6-κύλινδρος σε σειρά (Ι6)
- 1970–1973: 5.0 L (307 cu. in.) V8
- 1976–1981: 5.0 L (307 cu. in.) V8
- 1970–1976: 5.0 L (305 cu. in.) V8
- 1970–1981: 5.7 L (350 cu. in.) V8
- 1970–1972: 6.6 L (402 cu. in.) V8
- 1970–1973: 7.4 L (454 cu. in.) V8
Συνδυάζονταν με 3-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο ή 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Αναφορές[Επεξεργασία]
- ↑ 1,0 1,1 Hot Rod Magazine, February 1987, pp.113–4.
- ↑ Pearley, John (2003-06-16). A Chevrolet Camaro History. Edmunds.com. http://www.edmunds.com/insideline/do/Features/articleId=66170. Ανακτήθηκε στις 2007-01-05.
- ↑ Flory, J. "Kelly", Jr. American Cars 1960–1972 (Jefferson, NC: McFarland & Coy, 2004), p.726.
- ↑ Lamm, Michael (1980). The Great Camaro. Motorbooks International. p. 144. ISBN 9780932128003.
Βιβλιογραφία[Επεξεργασία]
- Standard Catalog of Chevrolet 1912–2003, Krause Publications, 2003, ISBN 0-87349-680-9.
