Ψυττάλεια

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ψυττάλεια
Η Ψυττάλεια από ψηλά.
Γεωγραφία
Αρχιπέλαγος Αιγαίο Πέλαγος
Νησιωτικό σύμπλεγμα Νησιά Αργοσαρωνικού
Έκταση 0,375 km2
Χώρα
Περιφέρεια Αττικής
Νομός Πειραιά
Δημογραφικά
Πληθυσμός 0 (απογραφής 2001)
Άποψη της Ψυττάλειας και μέρους των εγκαταστάσεων βιολογικού καθαρισμού

Η Ψυττάλεια είναι μικρό νησί του Σαρωνικού Κόλπου, ανάμεσα στο λιμάνι του Πειραιά και τη Σαλαμίνα. Έχει έκταση 0,375 τετραγωνικά χιλιόμετρα, 1500 μ. μήκος και δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Ανήκει διοικητικά στο δήμο Πειραιά. Στο νησί υπάρχουν εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού των λυμάτων των κατοίκων του νομού Αττικής, που είναι οι μεγαλύτερες της Ευρώπης.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πριν απο τη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ., οι Πέρσες εγκατέστησαν στο νησί περσική φρουρά, που αποτελούνταν απο πολεμιστές και ευγενείς. Μετά το τέλος της ναυμαχίας, ο περσικός στόλος φεύγοντας προς το Φάληρο εγκατέλειψε τη φρουρά της Ψυττάλειας και ο Αριστείδης αποβιβάστηκε στο νησί και εξόντωσε όλους τους Πέρσες. Γι αυτό το λόγο ένα από τα τρόπαια, μετά τη νίκη , στήθηκε επάνω στη Ψυττάλεια. Μνημονεύεται από τον Αισχύλο, τον Ηρόδοτο, τον Πλούταρχο, τον Στράβωνα, τον Παυσανία και άλλους συγγραφείς ως τόπος λατρείας του Πανός, όπου υπήρχαν μάλιστα και ξόανά του. Ανασκαφική έρευνα που διενεργήθηκε στο νησί το 1986 αποκάλυψε κτηριακό συγκρότημα των υστερορωμαϊκών χρόνων επάνω σε μικρή χερσόνησο στη βορειοδυτική πλευρά του. Άλλη εγκατάσταση εντοπίσθηκε και στη γειτονική βραχονησίδα Αταλάντη ή Ταλαντονήσι , νησιώτικο καταφύγιο από την εποχή των βαρβαρικών επιδρομών στην Ελλάδα (6ος-7ος αι.μ.Χ).[1]

Στους νεότερους χρόνους, κατά το πρότυπο που δίδαξε η Γαλλία για τις κτήσεις της, μετατράπηκε σε ναυτικές φυλακές.

Την περίοδο της ναυμαχίας της Σαλαμίνας ονομαζόταν «Λειψοκουτάλα»,γιατί κοιτώντας την από την κορυφή του όρους Αιγάλεω έμοιαζε με μικρή-λειψή κουτάλα.

Παλαιότερα, η Ψυτάλλεια αποκαλούνταν ως Λειψοκουταλιά, λόγω του σχήματος της.

Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από την δεκαετία του '50, άρχιζε να υπάρχει η χρήση των σπιτικών βόθρων και η μεταφορά των βοθρολυμάτων με βυτιοφόρα προς αποδέκτες ευκολίας, ώστε να μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες της Αθήνας. Το 1959 λοιπόν, άρχιζε να χτίζεται ο Κεντρικός Αποχετευτικός Αγωγός (εν συντομία: Κ.Α.Α) και οδηγούσε τα λύματα του ιστορικού κέντρου στον Ακροκέραμο, στην περιοχή του Κερατσινίου, και χυνόταν στην θάλασσα μέχρι και το 1994. Ο αγωγός ικανοποίησε τους κατοίκους των γύρω περιοχών, αλλά δημιουργούσε ταυτοχρόνως περιβαλλοντολογικά προβλήματα, μολύνοντας έτσι τον Σαρωνικό Κόλπο αλλά και στην παραθαλάσσια περιοχή της Ελευσίνας.

Η Ελλάδα εκείνη την εποχή αναπτυσσόταν οικονομικά και ως μέλος πλέον της ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) απέκτησε την νομική υποχρέωση να προστατεύει το υδάτινο περιβάλλον της. Το σημαντικότερο νομικό κείμενο για τα υγρά απόβλητα, ήταν η οδηγία 91/271/ΕΟΚ, που απαιτούσε τουλάχιστον δευτεροβάθμια επεξεργασία λυμάτων για όλους τους οικισμούς άνω των 15.000 κατοίκων, έως και το τέλος του 2000. Η Αθήνα μόλις το 1985, με λειτουργία του Κέντρου Επεξεργασίας Λυμάτων και Βοθρολυμάτων Μεταμόρφωσης, κατάφερε να κλείσει τις πολυάριθμες "χαβούζες" που ήταν διάσπαρτες στο Λεκανοπέδιο της Αττικής. Δεν υπήρχε καμία εθνική εμπειρία πάνω σε αυτό, και έτσι ο κόσμος αντέδρασε έντονα.

Και κάπως έτσι, άρχιζαν να κατασκευάζουν τον Συμπληρωματικό Αποχετευτικό Αγωγό, για την μεταφορά λυμάτων της υπόλοιπης Αθήνας στον Ακροκέραμο και οι υποθαλάσσιοι αγωγοί μεταφοράς των Λυμάτων, μετά από προεπεξεργασία από τον Ακροκέραμο στην Ψυτάλλεια, τα κυρίως έργα επεξεργασίας πάνω στο νησί και δύο υποθαλάσσιοι αγωγοί εκβολής 1.870 μέτρων ο καθένας για την διάθεση των επεξεργασμένων πια λυμάτων στον Σαρωνικό, σε βάθος 63 μέτρων. Αυτό το έργο ήταν πολύ πολύπλοκο, αλλά θα ήταν ένα απο τα μεγαλύτερα σε έκταση Κ.Ε.Λ, στην Γη, αφού θα κάλυπτε σχεδόν όλη την έκταση του νησιού.

Οι εγκαταστάσεις στην Ψυτάλλεια κατασκευάστηκαν σε φάσεις, λόγω για οικονομικούς περιορισμούς, αλλά λόγω του τόσο πολύπλοκου σχεδιασμού. Από το 1994 όπου και πρωτολειτούργησε το Κ.Ε.Λ., έως και το καλοκαίρι του 2004, στην Ψυτάλλεια γινόταν πρωτοβάθμια επεξεργασία, η οποία μείωσε το φορτίο ρύπανσης κατά 35 %.

Τα αποτελέσματα απο το Κ.Ε.Λ. της Ψυτάλλειας είχαν αίσιο τέλος, καθώς διευκόλυνε τις καθημερινές δραστηριότητες των κατοίκων των γύρω περιοχών.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Πετράκος Β.Χ., Η αρχαιολογία της Ψυττάλειας, Ο Μέντωρ, έτος 18ο, τ/χ.74-75,(2005),σελ.33-72

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Πετράκος Β.Χ., Η αρχαιολογία της Ψυττάλειας, Ο Μέντωρ, έτος 18ο, τ/χ.74-75,(2005),σελ.33-72


Συντεταγμένες: 37°56′26.97″N 23°35′19.42″E / 37.9408250°N 23.5887278°E / 37.9408250; 23.5887278