Χλωριούχο καίσιο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
καίσιο χλωρίδιο
Caesium chloride.jpg
Caesium-chloride-3D-ionic.png
Γενικά
Όνομα IUPAC Χλωριούχο καίσιο
Χημικά αναγνωριστικά
Χημικός τύπος CsCl
Μοριακή μάζα 168,36 g/mol
Αριθμός CAS 7647-17-8
SMILES [Cs+].[Cl-]
InChI 1S/ClH.Cs/h1H;/q;+1/p-1
Αριθμός EINECS 231-600-2
Αριθμός UN GNR9HML8BA
ChemSpider ID 22713
Δομή
Κρυσταλλική δομή
στερεού
κυβική
Φυσικές ιδιότητες
Σημείο τήξης 645 °C
Σημείο βρασμού 1.297 °C
Πυκνότητα 3.990 kg/m3
Διαλυτότητα
στο νερό
1.865 kg/m3
Διαλυτότητα
σε άλλους διαλύτες
διαλυτό σε αιθανόλη.
Δείκτης διάθλασης ,
nD
1,64
Εμφάνιση Λευκό στερεό
Χημικές ιδιότητες
Επικινδυνότητα
Η κατάσταση αναφοράς είναι η πρότυπη κατάσταση (25°C, 1 Atm)
εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά

Το χλωριούχο καίσιο είναι ένα ανόργανο άλας με χημικό τύπο CsCI. Στις συνηθισμένες συνθήκες (Τ = 25 °C, P = 1 atm) είναι ένα άχρωμο στερεό που αποτελεί μια σημαντική πηγή ιόντων καισίου σε μια ποικιλία εφαρμογών. Η κρυσταλλική του δομή είναι κυβική. Κάθε ιόν καισίου περιβάλλεται από 8 ιόντα χλωρίου σε θέσεις κορυφών κύβου και το αντίστροφο. Οι κρύσταλλοι χλωριούχου καισίου είναι θερμικά σταθεροί, αλλά εύκολα διαλύονται στο νερό κα στο πυκνό υδροχλωρικό οξύ και γι' αυτό σταδιακά αλλοιώνονται όταν εκτίθεται στην ατμόσφαιρα, λόγω της υγρασίας της. Το χλωριούχο καίσιο βρίσκεται στη φύση διαλυμένο σε μεταλλικά νερά και ως πρόσμιξη στα ορυκτά καρναλλίτη (μέχρι 0,002%), συλβίτη και καινίτη. Λιγότεροι από 20 τόννους χλωριούχου καισίου παράγονται ετήσια παγκοσμίως, κυρίως από ορυκτά που περιέχουν το καίσιο ως πρόσμιξη[1].

Το χλωριούχο καίσιο είναι γενικά ένα υλικό ισοπυκνικής φυγοκέντρισης για το διαχωρισμό διαφόρων τύπων DNA. Είναι ακόμη ένα αντιδραστήριο για την Αναλυτική Χημεία, όπου χρηιμοποιείται για την ταυτοποίηση ιόντων με το χρώμα και τη μορφολογία των ιζημάτων. Όταν εμπλουτίζεται σε ραδιοϊσότοπα, όπως τα 137CsCl ή 131CsCl, το χλωριούχο καίσιο χρησιμοποιείται από την Πυρηνική Ιατρική για τη θεραπεία του καρκίνου και για τη διάγνωση μυοκαρδιακού εμφράγρματος. Σε μια άλλη μορφή θεραπείας του καρκίνου μελετάται η χρήση συμβατικού (μη ραδιενεργού) χλωριούχου καισίου. Αν και το συμβατικό χλωριούχο καίσιο έχει χαμηλή τοξικότητα για τους ανθρώπους και τα ζώα, το ραδιενεργό εύκολα μολύνει το περιβάλλον, εξαιτίας της μεγάλης διαλυτότητάς του στο νερό. Η διάχυση 93 γραμμαρίων 137CsCl το 1987 στη Γκοϊάνια της Βραζιλίας κατέληξε σε ένα από τα χειρότερα ατυχήματα διάχυσης ραδιενέργειας παγκοσμίως, σκοτώνοντας 4 και επιρρεάζοντας πάνω από 100.000 ανθρώπους.

Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Greenwood, Norman N.; Earnshaw, Alan (1997). Chemistry of the Elements (2nd ed.). Oxford: Butterworth-Heinemann. ISBN 0080379419.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Caesium chloride της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).