Χαρακτηρισμός καταλληλότητας ταινιών

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Για την διευκόλυνση των θεατών και κυρίως των γονέων έχει θεσπιστεί από πολλούς φορείς σε διάφορες χώρες ένα σύστημα το οποίο χαρακτηρίζει την καταλληλότητα των τανιών, δηλαδή το κατά πόσο μια κινηματογραφική ταινία έχει περιεχόμενο που θα μπορούσαν να δούν συγκεκριμένες ηλικίες. Κάθε χώρα έχει δημιουργήσει το δικό της σύστημα προσδιορισμού καταλληλότητας ταινιών, ανάλογα με την δομή της παιδείας και του πολιτισμού της.

Στην Ελλάδα έχει θεσπιστεί το παρακάτω σύστημα, το οποίο έχει ισχύ νόμου (παραβίαση του συστήματος θεωρείται παράνομη και ο κινηματογράφος μπορεί να σφραγίστει προσωρινά ή/και να διωκτεί ποινικά).

Ο χαρακτηρισμός των κινηματογραφικών ταινιών είναι ο εξής:

  • Κ (κατάλληλη): Κατάλληλη χαρακτηρίζεται μια ταινία της οποίας το περιεχόμενο είναι αποδεκτό για να παρακολουθηθεί απο κάθε ηλικία.
  • Κ-13 (κατάλληλη για άνω των δεκατριών): Σε αυτήν την κατηγορία υπάγονται ταινίες με περιεχόμενο που ίσως θα έβλαπτε μικρά παιδιά, όπως για παράδειγμα τρομακτικές εικόνες, ερωτικές συνευρέσεις, βία κλπ. Ταινίες δράσης κατατάσσονται κατά κύριο λόγο σε αυτήν την κατηγορία.
  • Κ-17 (κατάλληλη για άνω των δεκαεπτά): Κατάλληλες για άνω των 17 χαρακτηρίζονται ταινίες με πολύ τρομαχτικό περιεχόμενο, ταινίες με έντονες ερωτικές σκηνές, βία, καπνό, ναρκωτικά και προκατάληψη, καθώς και ταινίες με έντονα θρησκευτικά ή/και πολιτικά στοιχεία. Οι κινηματογραφικές αίθουσες που προβάλλουν ταινίες που χαρακτηρίζονται ως Κ-17 είναι το μόνο μέρος στην Ελλάδα, που σήμερα μπορούν να διαφημηστούν σε μορφή βίντεο οι καπνοβιομηχανίες. Σε τέτοιες αίθουσες επιβάλλεται η επίδειξη ταυτότητας που αναγράφει την ηλικία του θεατή. Σε αυτήν την κατηγορία κατατάσσονται κυρίως ταινίες τρόμου, θρίλερ και ταινίες οι οποίες ενδέχεται να έρχονται σε σύγκρουση με την πολιτισμική ιστορία ή την ηθική ιδεολογία του κράτους.

Παρ' όλο που κάθε διανομέας ταινιών οφείλει να χαρακτηρίζει ο ίδιος μια ταινία πριν προβληθεί, κάθε ταινία ελέγχεται από μια ειδική κρατική επιτροπή για να βεβαιωθεί ή να τροποποιηθεί ο προτεινόμενος χαρακτηρισμός, η οποία και αποφασίζει την τελική καταλληλότητα της ταινίας πριν τη διανομή της.

Οι αρμόδιοι φορείς σε κάθε κράτος διατηρούν το δικαίωμα να απαγορεύσουν την διάδοση μιας ταινίας εντός των συνόρων του κράτους, ωστόσο κάτι τέτοιο συμβαίνει εξαιρετικά σπανίως. Οι περισσότερες ταινίες που κινδυνεύουν με απαγόρευση κατατάσσονται στην κατηγορία Κ-17, στην οποία όλοι οι θεατές κρίνονται ενήλικοι, οπότε και η κρίση οποιουδήμοτε κινηματογραφικού περιεχομένου εναποτίθεται νομικά σε ένα υπεύθυνο και όχι αναπτυσσόμενο άτομο (άτομο κάτω των δεκαεπτά ετών).

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]