Χένρυ Κίσινγκερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Χένρυ Άλφρεντ Κίσινγκερ
Henry Kissinger, at the World Economic Forums India Economic Summit 2008, New Delhi.jpg
Υπουργός εξωτερικών ΗΠΑ
Περίοδος
22 Σεπτεμβρίου 1973 – 20 Ιανουαρίου 1977
Αναληρωτής Κυβερνήτης Κένεθ Ρας
Ρομπερτ Ίνκερσολ
Τσαρλς Ρόμπινσον
Προκάτοχος Ουίλιαμ Ρότζερς
Διάδοχος Σάιρους Βανς
Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας ΗΠΑ
Περίοδος
20 Ιανουαρίου 1969 – 3 Νοεμβρίου 1975
Προκάτοχος Ουόλτ Ρόστοου
Διάδοχος Μπρεντ Σκόουκροφτ
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 27 Μαΐου 1923 (1923-05-27) (91 ετών)
Βαυαρία, Γερμανία
Εθνικότητα Γερμανική
Υπηκοότητα Αμερικανική
Πολιτικό Κόμμα Ρεπουμπλικάνος
Σύζυγος Ανν Φλάισερ (1949–1964)
Νάνσυ Μάτζινς
(1974 - σήμερα)
Σπουδές Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Υπογραφή Henry Kissinger Signature 2.svg

Ο Χένρυ Άλφρεντ Κίσινγκερ (αγγλ. Henry Alfred Kissinger, γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1923) είναι Αμερικανός ακαδημαϊκός -καθηγητής πολιτικής επιστήμης και διεθνών σχέσεων-, συγγραφέας και διπλωμάτης. Κυριάρχησε στο σχεδιασμό και την εκτέλεση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από το 1969 ως το 1977, επί προεδρίας Ρίτσαρντ Νίξον (1969-1974) και Τζέραλντ Φορντ (1974-1977), ως σύμβουλος εθνικής ασφάλειας (National Security Advisor) και υπουργός Εξωτερικών.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κίσινγκερ γεννήθηκε στη Γερμανία ως Χάιντς Άλφρεντ Κίσινγκερ (Heinz Alfred Kissinger) από γονείς εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και η μητέρα του νοικοκυρά. Οι γονείς του το 1938 διέφυγαν στις ΗΠΑ υπο την απειλή του ναζιστικού καθεστώτος. Αρχικά ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα στο Χάρβαρντ, αλλά παράλληλα συμμετείχε σε διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες και επιτροπές που αφορούσαν την εξωτερική πολιτική και ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μετά το 1969, ο Κίσινγκερ ήταν υπεύθυνος για το «άνοιγμα» των διπλωματικών σχέσεων των ΗΠΑ με την κομμουνιστική Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ, την ύφεση (détente) της ψυχροπολεμικής ρητορικής και έντασης με τη Σοβιετική Ένωση του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, και την αποχώρηση των Αμερικανών από το Βιετνάμ, για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1973 λόγω της συνεισφοράς του στη διεκπεραίωση των διαπραγματεύσεων για τον τερματισμό του πολέμου. Ταυτόχρονα, όμως, υπό την καθοδήγησή του η Αμερικανική κυβέρνηση στήριξε αποφασιστικά διάφορα αυταρχικά καθεστώτα, μεταξύ των οποίων η ελληνική Χούντα των Συνταγματαρχών και η χούντα του στρατηγού Αουγούστο Πινοσέτ στη Χιλή.

Πολυγραφότατος, ο Κίσινγκερ είναι από τους πιο γνωστούς υποστηρικτές της σχολής του ρεαλισμού στις διεθνείς σχέσεις, η οποία υποστηρίζει ότι η εξωτερική πολιτική ενός κράτους πρέπει να χαράσσεται με αποκλειστικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον, αγνοώντας παράγοντες όπως οι ηθικο-φιλοσοφικές πεποιθήσεις της εκάστοτε κυβέρνησης ή τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έτσι, έχει γίνει στόχος έντονης κριτικής από αριστερούς λόγω της υποστήριξής του προς δικτατορικά καθεστώτα εφόσον αυτά εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά και από νεοσυντηρητικούς, τις προσπάθειες των οποίων για «ανθρώπινα δικαιώματα» και «παγκόσμια εξάπλωση της δημοκρατίας» ο Κίσινγκερ αντιμετωπίζει ως επικίνδυνες ηλιθιότητες που φανερώνουν άγνοια για το πως λειτουργεί ο κόσμος.

Ύστερη πορεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κίσινγκερ, μετά την εκλογή του Κάρτερ στην προεδρία, ίδρυσε εταιρεία παροχής συμβουλών και συνέχισε τη σταδιοδρομία του ως ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Θεωρίες συνωμοσίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1997, στο περιοδικο Νέμεσις της Λιάνας Κανέλλη δημοσιεύτηκε μια υποτιθέμενη δήλωση που ο Κίσινγκερ έκανε το 1994 σε μια συνάντηση υψηλά ισταμένων σε ένα ξενοδοχείο της Ουάσινγκτον. Η πηγή της ήταν άρθρο της Turkish Daily News[1]. Η διαβόητη δήλωση ήταν:

"Ο λαός των Γκρεκών είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευθή. Γι' αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθή να συμμορφωθή. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μας"[2]

Το απόσπασμα αυτό παρότι δημοσιεύτηκε και στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και στην Αυριανή, αμφισβητήθηκε. Ο Γιάννης Μαρίνος του Οικονομικού Ταχυδρόμου επικοινώνησε με τον Κίσσινγκερ, ο οποίος έστειλε επιστολή διάψευσης στο περιοδικό καθώς και στην Turkish Daily News.[3] Η διάψευση δημοσιεύθηκε στα Πολιτικά Θέματα[4][5].

Απο τότε, η δήλωση έχει πάρει λίγο πολύ τη θέση αστικού θρύλου[6] και εξακολουθεί να επαναδημοσιεύεται και να κυκλοφορεί, ειδικά στο διαδίκτυο, σε fora και περιθωριακά ιστολόγια, προκειμένου να υποστηριχτούν διάφορες θέσεις (πχ. θεωρίες συνωμοσίας περί ανθελληνισμού, επιστροφή του πολυτονικού συστήματος κλπ)[5]. Στις αναδημοσιεύσεις ενίοτε αναφέρετα ότι η υποτιθέμενη δήλωση έγινε το 1974, και όχι το 1994.[7][8]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Τα πρωτόκολλα των σοφών της Ελλάδας - β
  2. Η γνώμη του Κίσινγκερ γιά τους Ελληνες και τον πολιτισμό τους. Ανθέλληνας ακόμα και ο Μπετόβεν - Περιφρονητικοί γιά τους Ελληνες χαρακτηρισμοί του Ντοστογιέφσκυ
  3. Θεωρίες Συνομωσίας
  4. Πολιτικά Θέματα, 13 Ιουνίου 1997
  5. 5,0 5,1 Η περιβόητη δήλωση Κίσινγκερ και ο Λάκης Λαζόπουλος
  6. kathimerini.gr | Κωμωδία του ποδαριού
  7. Παράδειγμα http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3008
  8. Εθνικο Forum: Τα Σχεδια Του Kissinger Για Τουσ Ελληνεσ Και Την Ελλαδα - Για Να Μην Ξεχνάμε

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα